The Steve Miller Band - Your Saving Grace (1969)

Baby's House, met een hoofdrol voor Nicky "Session Man" Hopkins, is van een onaardse schoonheid die Miller nooit meer zou evenaren. Over de hele plaat heen wordt er lekker ontspannen gemusiceerd zonder dat het ergens ook maar een beetje oubollig wordt. De liedjes zijn prima en ook bassist Lonnie Turner en drummer Tim Davis zingen er eentje. Als je de ( post-Scaggs ) Steve Miller Band op z'n 60s best wilt horen is dit de plaat .........

Ja, prachtig nummer inderdaad dat Baby's house, al heeft hij meer van dat soort mooie nummers gemaakt. Vreemd dat deze muziek zo in de vergetelheid is geraakt.

Pas toen The Joker regelmatig op de radio gedraaid werd, is hij op het radar van het grote publiek verschenen. Alles van daarvoor lijkt een soort cult gebeuren geworden te zijn.

Klopt, al vind ik dat erg vreemd aangezien het m.i. hun interessantste periode is.

Ik heb lange tijd zitten na denken over die laatste stelling van Shangri-la.
Net als de opmerking van Droombolus dat Baby's house nooit meer zou worden geëvenaard door Steve Miller.

12 stemmers die het album net een gemiddelde van 3,4 sterren gunt. De tweede stelling van Droombolus, dat alles voor The Joker als cult kan worden gezien, wil ik met gemak delen.

Ik wil mijn cd's nog wel eens liefkozend aaien. Per artiest alles uit de kast halen en er dan naar kijken, voor een deskundig oordeel er is eentje opzetten. Goede periodes, waardeloze platen, je hebt beiden in ogenschouw.

Ik schuif wat met de studio cd's van Miller. Het is waar dat alles vóór The Joker prachtig was. Maar is alles wat daarna kwam, naast het feit dat het commerciëler was, ook minder? Ik aarzel. Het is de aarzeling van iemand die begonnen is met Fly like an eagle, daarna nog een paar albums heeft gekocht tot en met Abracadabra en tóen pas aan het oudere werk van Steve Miller is begonnen.

Ik kan niet zeggen dat ik mij niet prima vermaakt heb al die jaren, met Book of dreams of Circle of love. Sterker nog, het niemandalletje Abracadabra is mijn meest gedraaide Miller-cd aller tijden. Maar wil ik hem ook inruilen voor Your saving grace?

Eigenlijk heeft Steve Miller een hele evolutie op zichzelf meegemaakt. Bingo! (2010) grijpt terug naar de rock van eind jaren '60 in simpele vorm. Opgeteld met de zang van Sonny Charles is daarmee de cirkel weer rond.

Hij heeft eigenlijk helemaal geen slechte platen gemaakt. Ja, Italian x-rays bungelt onderaan als ik een onderlinge populariteitspoll hou. Born 2B blue heel opzienbarend, moet je ook van houden maar dan gaat het toch echt prima.

Ik kan onderling tussen de eerste 5 albums van Steve Miller maar moelijk onderscheid maken. Elk nummer lijkt per album onderling uitwisselbaar. Your saving grace is een prima plaat die ook valt onder die criteria. Ik vind het een beetje een rustig album, in vergelijking met het wat stevigere werk van Brave new world.

Maar Little girl, Don't let nobody turn you around en de titelsong, het zijn prima composities. Ik ga niet mee in de stelling dat Miller nooit meer het niveau van Baby's house heeft gehaald. Maar ik zou wel graag zien dat zijn oude werk weer eens wat meer in de belangstelling zou komen staan!

het vierde album van de destijds productieve Steve Miller Band, van wie in 2 jaar tijd (1968/69) 4 albums werden uitgebracht. de hoes met daarop de woorden "brotherhood", "consciousness", "peace" en "conservation" geven de tijdgeest van toen treffend weer.

"Your Saving Grace" is de minst wisselvallige en meest toegankelijke van de 4 met minder psychedelica en met 8 goede tot uitstekende songs. 5 van de hand van Steve Miller zelf, waarvan 2 co-written, track 2 met Ben Sidran, en "Baby's House" co-written met Nicky Hopkins, de legendarische Engelse toetsenist/sessie muzikant die op een oneindig aantal albums meespeelde van o.a. The Kinks, Rolling Stones, Who, etc.

de overige 3 nummers zijn de traditional 5) "Motherless Children" van oorsprong een gospel blues song uit 1927 van Blind Willie Johnson, hier ingetogen, stemmig uitgevoerd. een nummer dat later ook gecoverd werd door Eric Clapton op zijn album "461 Ocean Boulevard" (1974). het folky/country up-tempo nummer met een fraaie slide partij voorziene 6) "The Last Wombat In Mecca" van bassist Lonnie Turner en de afsluiter "Your Saving Grace" een sterke melodie met hitpotentie van drummer Tim Davis, sluiten prima aan bij de fijne flow van dit album.

dat Steve Miller behalve een uitstekend gitarist ook een prima zanger is, bewijst hij o.a. in de up-tempo bluesrock van "Don't Let Nobody Turn You Around" en de slow blues "Feel So Glad".

de digitale remaster van dit album (Capitol, 1990) klinkt als een klok. zoals gezegd is dit van de 4 albums uit de begintijd van Steve Miller het meest toegankelijke album, waarvan alle songs prettig weg luisteren.

Album werd geproduceerd door Glyn Johns
Recorded at Wally Heider Studios, San Francisco, California