Steve Miller Band - Number 5 (1970)

Te bizar voor woorden: zie nu dat er bij geen van de oudere Steve Miller Band albums ook maar één reactie staat.

Is hij volledig vergeten?, weggezakt in het moeras van de tijd?

Dit terwijl platen als deze Number 5 destijds hoorden bij de top van wat de underground te bieden had.
Op gelijke hoogte met bands als Love.

Ik vermoed dat e.e.a. te maken heeft met de switch die Miller ten tijde van Fly Like an Eagle maakte naar meer mainstream muziek.
En dat is dan weer wel een album waar hier op werd gereageerd.
Het allervreemdst is overigens dat wat in mijn ogen het beste album van de Steve Miller Band is: namelijk
"Recall the Beginning/ A Journey From Eden"
hier op MuMe niet eens 'aanwezig' is.

Zal wel te maken hebben met het feit dat het niet meer leverbaar is.

Toch wil ik bij deze "jonge onderzoekers"van alles wat goed en mooi is uit de zestiger en begin zeventiger jaren, de tip geven de volgende albums eens een keer een kans te geven:

Number 5
Brave New World
Children of the Future
en
Sailor

The Joker is ook zeker de moeite waard,
maar is vermoed ik minder onbekend. Het is wat je het overgangs album zou kunnen noemen tussen de oude en de meer mainstream Miller.

Anthology is een goede verzamelaar.

Ben ook niet zo bekend met deze meneer. De nummers die ik ken van hem maken mij nou niet echt meer nieuwsgierig.. The Joker vind ik werkelijk een vreselijk nummer van hem (en is ook totaal kapotgedraaid) en nummers als Fly Like an Eagle en Abracadabra doen mij ook al vrijwel niks...

Dat The Joker doodgedraaid is klopt wel, en die andere twee zijn uit de voor mij ook zo goed als oninteressante periode.
Maar als je de moeite neemt het oudere werk te beluisteren, zul je vele muzikale pareltjes kunnen ontdekken.
Het enige probleem met Steve Miller is dat hij zelden een geheel consistent album afleverde.
Het lijkt wel of hij niet kon kiezen welke stijl hij wilde spelen.
Toch valt er veel te genieten, en zijn op deze Number 5 bijvoorbeeld songs als "I Love You" , " Industrial Military Complex Hex" en "Never Kill Another Man" prachtig, en lijken niet in de verste verte op een Abacadabra en ander glad werk van latere datum.

Als je een vrij concistente plaat van Steve Miller wilt horen kun je de eerder genoemde Anthology luisteren, daar staat zo'n beetje het beste op wat de man gemaakt heeft. Ik vond Miller ook altijd heel erg sterk in zijn ballads zoals Wintertime, Seasons, Baby's house,Journey From Eden, Love's Riddle en nog veel meer.. Jammer dat hij tegenwoordig een beetje ondergesneeuwd is.

Ik vind Number 5 een nogal overschat produkt eerlijk gezegd. Muziek stylisties is Stevie M. hier volkomen stuurloos en waar kant A van het oude vinyl ( tx 1 t/m 6 ) nog gered wordt door het fijne spel van de ingehuurde muzikanten van de Area Code 615 band, gaat kant B ten onder aan zijn hobby uitstapjes met zijn echo apparaat. Jackson-Kent Blues en Industrial Military Complex Hex zijn eigenlijk niet te verteren door zijn gepier met dat apparaat .......... Hij zal het zelf wel erg mooi gevonden hebben .........

Grappig Droombolus dat je kant 1 leuker vindt dan kant twee.
Je hebt gelijk als je zegt dat kant een wat consistenter is maar het leuke van kant twee vind ik nou juist dat er wat experimentelere nummers opstaan die ook een beetje de tijdgeest van toen weergeven.
Zo'n wat langer nummer (dat was toen nogal in) als Jackson Kent Blues begint al zo leuk als je tijdens het intro de gitaar tussen de speakers heen en weer hoor gaan en later aan het einde hoor je dan weer van die echo's, dan hoor je echt de muziek van die tijd.
De muziek hoefde toen nog niet zo glad te klinken.

Ik ben gek op geëxperimenteer uit de hippietijd ( en wat daaruit voortvloeide ), alleen vind ik die experimenten met echoplexjes over het algemeen stranden in stuurloosheid. Zo ook helaas bij onze Space Cowboy. ..... ziet ook mijn commentaar bij Roy Harper's Flashes From The Archives ......

12 stemmen tot nu toe vergaard.

Eens met Oldfart en Droombolus over het treurige gebrek aan belangstelling voor The Steve Miller band in de periode 1968-1972.

Hij heeft echt geweldige muziek gemaakt in die periode.

Cd's van pakweg 30 minuten. Amerikaanse rock, (psychedelische) experimenten, wat blues en country.

Alles wat hij heeft uitgebracht daarin is prachtig. Maar zodra de jaren 60 aan de beurt komen, gaat het grosso modo al gauw alleen maar over The Beatles en the Stones. Bob Dylan.

Miller bewijst, dat er echt wel meer is uitgebracht dan dat. Het loont ook echt de cd's uit de eerste vijf jaar van zijn carriére aan te schaffen. Het zijn pareltjes in je collectie.

Als er onderling onderscheiden worden gemaakt, vind ik Number 5 ietsje minder dan bijvoorbeeld Brave new world of Sailor.

Toch kent deze cd nog behoorlijke hoogtepunten in Going to Mexico, Industrial Militairy complex hex en Going to the country.

Vanaf 1973, met The Joker, ging Steve Miller zijn composities koppelen aan een meer westcoast-achtig, mainstream geluid. Wat we allemaal kennen van Fly like an eagle e.d.

Ik ga overigens over die periode helemaal niets negatiefs schrijven, maar als mensen horen over The Steve Miller band, denken ze alleen aan die episode. Die duurde van 1973 tot 1984, de verkopen stegen tot grote hoogten.

Het is jammer, dat alleen dat tijdsbestek nog bekend is.
Het is heel goed mogelijk dat groepen, al dan niet door wijzigingen in de personele bezetting, anders gaan klinken. Groepsgeluid A van 'Stevie Guitar Miller' is een andere dan geluid B.

Voor geluid A moeten we vooral reclame blijven maken: het dreigt helemaal uit het zicht te raken.

Zoals Oldfart al vroeg: laat in dat kader de platenmaatschappij ook Recall the beginning (1972) op cd uitbrengen, liefst geremasterd.

Ondergetekende heeft in het cd tijdperk nooit meer de LP willen/kunnen kopen en moet nu bekennen, het zelfs nog nooit te hebben gehoord. En zo kun je 'smachten' naar een nieuwe cd van bijna 40 jaar oud.................

Is intussen vorig jaar uitgebracht op het obscure Lost Diamonds Records, maar dat is zo'n liefhebbers label met nauwelijks distributie. Dit is een link naar een web-toko die zich specialiseerd in dat soort uitgaven: Hurricane Records - Miller, Steve - Recall The Beginning... A Journey From Eden (Digipak) - hurricanerecords.de

Dank je, Droombolus!!!



Gelijk gekocht, 18,99 inclusief verzendkosten. Inderdaad vanuit Duitsland.

Via e-bay, dan is de toezending gelijk gecontroleerd.

Zou Steve Miller er nog iets aan verdienen? Ik gun het hem van harte. Maar waarom hij zelf in al die jaren zo weinig vaart heeft gemaakt van een mooie uitgave............

Misschien kunnen ze Going to the Country voor een spijkerbroek- of een andere reclame gebruiken zodat dat nummer ook weer eens op de radio gedraaid wordt en een hit zal worden.
Van Miller hoor je helaas alleen maar The Joker en Abracadabra. Die nummers heeft iedereen nu toch wel genoeg gehoord?
Mijn favo-Miller jaren zijn 1968 t/m 1976, want toen was hij op zijn sterkst.

Ik zou toch ook zijn laatste albums eens proberen, te beginnen met Bingo (2010). Let your hair down staat geprogrammeerd voor 15-04-2011.

Bingo! staat dichter bij Number 5 dan alles wat is verschenen na The Joker. Het is niet voor niets een ijzersterk album.

Érg gaaf album uit de vroege jaren van de Steve Miller Band. Inderdaad een beetje ondergesneeuwd door zijn veelgedraaide hits vanaf medio jaren '70. Hoewel ik die ook goed weet te verteren is dit materiaal uit zijn vroege periode veel gevarieerder en interessanter.

Op dit eclectische album laten Steve Miller en consorten horen zowel de destijds populaire countryrock (kant A) als meer bluesy en psychedelische muziek (kant B) te beheersen.

Vooral de A-kant vind ik ijzersterk. De teksten zijn niet bijster interessant (zoals zo vaak in country(rock)), maar muzikaal is het precies in mijn straatje. Steve Miller is een uitstekend gitarist en Charlie McCoy speelt op enkele tracks een belangrijke rol met z'n mondharmonica. Alleen Hot Chili vind ik van de A-kant minder sterk: te jolig en een werkelijk onzinnige tekst.

De B-kant is wat experimenteler en bevat met Industrial Military Complex Hex en Jackson-Kent Blues zowaar twee nummers met maatschappijkritische teksten (hoewel dat binnen de muziek in die tijd nou ook weer niet bepaald normdoorbrekend was). Zoals hierboven al is gezegd is het inderdaad wat minder consistent dan de A-kant, maar naar mijn bescheiden mening nog steeds erg plezierig.

Gewoon een uitstekend album, tot dusver m'n favoriet in het oeuvre van Steve Miller, al moet ik nog op zoek naar de eerste 3 albums.



Ik ben doorgaans behoorlijk huiverig met comeback albums van helden uit vervlogen tijden, maar als ik dit lees moet ik het nieuwe werk toch maar eens een kans geven.

Mooi voor de komende zomermaanden!

Na jaren weer eens aan het beluisteren. Ik vond het vroeger al een lekker plaatje, en dat is ook nog zo.

Het is inderdaad een allegaartje van stijlen, maar juist dat maakt het voor mij een goede middenmotor in Steve's oeuvre.

n.m.m. samen met "Your Saving Grace" het beste Steve Miller Band album van de 5 albums die de band eind 60's/begin 70's uitbracht.

4 nummers (1,8,9,10) van de meester zelf, 2 co-written "Going to the Country" (met Ben Sidran) en "Going to Mexico" (met Boz Scaggs), 2 nummers van drummer Tim Davis, het aanstekelijke, luchtige "Hot Chili" en de up-tempo meezinger "Tokin's" beide met leadzang van Tim Davis, de opener "Good Morning" van en met leadzang van de nieuwe bassist Bobby Winkelman en de minste track van dit album "Steve Miller's Midnight Tango" van toetsenist Ben Sidran.

"Number Five" werd opgenomen in Nashville wat met name in de eerste 5 nummers te horen valt, maar klassieke country of country rock zou ik deze muziek van Steve Miller niet noemen.

wat betreft de psychedelica komt deze het meest aan bod in de openingstrack "Good Morning" en hoor ik persoonlijk weinig psychedelische experimenten op kant 2. uitgezonderd track 7) voeren vanaf "Going to Mexico" de blues (rock) klanken de boventoon, zoals in "IMCH" en het prijsnummer "Jackson Kent Blues". samen met het folky, akoestische "I Love You" van kant 1 met een heerlijke harmonica partij van Charlie McCoy wat mij betreft 1 van de hoogtepunten.

de ballad en anti-war song "Never Kill Another Man" met o.a. oud bassist Lonnie Turner op fretless bass, sluit dit album fraai af.

de basis bezetting ten tijde van dit album bestond uit Steve Miller, Tim Davis en Bobby Winkelman.
onder de sessie muzikanten bevonden zich o.a. Nicky Hopkins, Lee Michaels, Jimmy Tilman en 5 muzikanten Curley Cook, Charlie McCoy, Wayne Moss, Bobby Thompson en Buddy Spicher van de band Area Code 615, die een mix van blues, country en psychedelica maakten. ook de fameuze gitarist Mac Gayden was ooit lid van die band.

1 van Steve Miller's "beste" albums "Recall the Beginning, A Journey From Eden" (1972) zou nog volgen.

Album werd geproduceerd door de Steve Miller Band
Recorded at Cinderella Sound, Nashville, Tennessee