Steve Miller Band - Living in the 20th Century (1986)

Heeft hier werkelijk nog nooit iemand iets geschreven over dit album?
Echt heel bijzonder.

Dit zijn de muzikanten die dienst doen:

Steve Miller – vocals, guitar, keyboards , Synclavier
Kenny Lee Lewis – bass guitar, guitar
Byron Allred – keyboards
Gary Mallaber – drums, percussion
Norton Buffalo – harmonica on tracks 10 & 11

Dezelfden als de leden die speelden op de voorgangers Italian X-rays en Abracadabra. Na Living in the 20th centry heeft Steve Miller ze ontslagen, in 2010 mocht alleen Kenny Lee Lewis zowaar weer meedoen op Bingo! Norton Buffalo is natuurlijk nooit weggeweest tot zijn nog vrij recente treurige overlijden.

Wat is er aan de hand met Living in the 20th century? Welnu, na de vernietigende kritieken op alle aanwezige electronica en vooral slappe spel en composities van Italian x-rays (de schuld van Byron Allred), besloot Miller weer terug te keren naar zijn eigen roots. Zowel wat betreft zijn eigen muziek (kant 1, tracks 1 t/m 5) als dat van zijn geliefde verleden (nummers van Jimmy Reed en Willie Dixon op kant 2).

Dat maakt het een raar en onevenwichtig album.

Door Bingo! weten we dat (oud-)coveren helemaal geen slecht album hoeft op te leveren, als je het maar goed doet, met verve alles weet te brengen. Zover was Miller (nog) niet in 1986. Ik heb kant 2 dan ook altijd links laten liggen. Inmiddels heb ik er overigens (ook door Bingo!) wat meer waardering voor.

Maar al mijn belangstelling ging altijd uit naar kant 1, waar Miller op een wat geforceerde wijze een poging doet om Italian X-rays snel te vergeten en vrij stevig (Nobody but you, Living in the 20th century en het instrumentale Maelstrom) teruggrijpt naar de tijd van Book of dreams en Fly like an eagle.

Daarnaast kent het eerste deel van de plaat het magistrale, één van de betere Miller platen ooit, I want to make the world turn around. Met een hele aardige sax (Kenny G!) zowaar (is dat niet vloeken in de Steve Miller kerk!) maar buitengewoon aardig en smaakvol gedaan. Ik kan niet anders zeggen. Wat mij betreft een echte klassieker.

Alleen: waar waren (ook al in 1986) opeens de kopers van Book of dreams/Fly like an eagle gebleven of zelfs die van Abracadabra, vier jaar eerder dan Living in the 20th century? Van Abracadabra zijn in 1982 natuurlijk ook nog miljoenen albums verkocht.

Ik heb eerlijk gezegd geen idee. In plaats dat het platenkopende publiek blij was het tijdperk Italian X-rays te kunnen afsluiten, blijkt iedereen te zijn afgehaakt om vervolgens niet meer terug te keren. Het moet een vreemde gewaarwording voor Steve Miller zijn geweest, die gewend was aan goede kritieken en gigantische verkopen.

Het heeft hem cynisch gemaakt, hij maakte hierna het ook al niet succesvolle jazzy album Born 2B blue met andere muzikanten. Daarna heeft hij zich teruggetrokken op zijn ranch. In 1993 maakte hij nog het prima Wide river en tot 2010 toerde hij alleen af en toe nog door de VS. Totdan dit jaar Bingo! verscheen en hij niet weg lijkt te zijn geweest.

Maar wie zijn jaren '80 eigenlijk niets vind maar wel houdt van Fly like an eagle en Book of dreams: alleen daarom zou Living in the 20th century dan alsnog moeten worden aangeschaft. Maar je moet er wel enige moeite voor doen.

Ik had altijd alleen de LP, de cd is bijna niet te krijgen. Alleen tegen veel geld (ook al zo'n teken). Maar ondergetekende heeft last but not least net vanavond op e-bay een veiling gewonnen voor Living in the 20th century. Eindelijk dan een 2e hands cd uit de VS. En nu maar hopen dat hij onderweg niet ergens kwijt raakt!

Binnengekomen, ondanks stakingen bij TNT. In 6 dagen tijd vanuit de VS, hulde!

Een echte Amerikaanse versie uit 1986 van het Capitol Label. Die gaat niet nogmaals het land verlaten.

musician zal zich wel wat eenzaam voelen bij dit album van Steve Miller Band. Waar komt die desinteresse toch vandaan? Slechts 8 stemmen. Ik ga mezelf maar even na.

Ik weet het eigenlijk niet zo goed. Na Abracadabra heb ik het leuke live album nog meegepikt dat als een soort afsluiter van de man's oeuvre werd beschouwd, door mij althans. Een hele succesvolle band in de jaren 70 met nog een succesvolle stuiptrekking begin jaren 80 en dat was het dan wel. Zo ging het wel met meer bands, geen probleem. Maar de man is gewoon doorgegaan natuurlijk maar tegen het eind van de jaren 80 kun je geen synth-pop noch 70's bluesrock maken, dus wat dan? Dan maak je wat bescheiden ingetogen blues-pop-rock met de nadruk op de instrumentatie. Het ene nummer vloeit nog soepeler door de luidspreker dan de andere, prachtig voor op de zondagavond. Echter bij het zesde nummer wordt de obligate blueskaart getrokken en als je er dan toch keys onder wil zetten koop dan een Hammond. Nee de interesse zakt weer snel weg. En het begon allemaal zo mooi. Och wat jammer toch.

Muziek bespreken is een eenzaam vak
Ik weet ook niet, wat Miller heeft bezield nadat hij een alleraardigste ouderwetse kant 1 had neergezet. Ouderwets, hij had het ontdaan van alle elektronica die op de voorgaande drie albums z'n intrede had gedaan.

Je kunt de blues weghalen en het eerste deel van het album nog koppelen aan 5 sterke nummers van Wide River (1993). Dan heb je een leuk album.