Steve Miller Band - Italian X Rays (1984)

Maar 4 sterren en 2,12...

Is dit dan zo'n stuitende misbaksel?

Wel graag een recensie Kaztor, niet denken dat het zo leuk staat om bovenaan te staan bij deze cd. Heb bepaald niet het idee dat je de plaat wel eens hebt gehoord. Ik kom er ook nog op terug, schrijf de recensie binnenkort.

Heb eerst de cd nog maar weer eens afgedraaid. Als je dat 15 jaar niet hebt gedaan, wil je mening nog wel eens worden bijgesteld, wordt in ieder geval je geheugen weer opgefrist. Ik kan het iedereen aanraden voor er wordt besproken of gereageerd. Nodig, omdat Kaztor zich afvroeg, of het dan werkelijk "zo'n stuitende misbaksel" was. Na de verkoopsuccessen van Circle of love en Abracadabra sloeg Steve Miller een iets andere weg in. Dat wil zeggen, in zijn genre bracht hij synthesizer gestuurde electronia in bij zijn opvolger. De kritieken waren niet mals. Maar om nu direkt te zeggen dat de hele cd bol staat van de electronica, wat werd gesuggereerd, is ook weer overdreven. Experimenteren met je muziek is voor elke band levensgevaarlijk. De trouwe aanhang is meestal oer-conservatief. Niet voor niets, ze zijn aanhanger van de eerder uitgebrachte cd's en verlangen bij een nieuwe release niet meer dan een verbetering van het bestaande oeuvre. Je weet dus bijvoorbaat dat elk experiment door een groot deel van de achterban wordt getorpedeerd. Tenzij met het experiment het gebodene van een dergelijke kwaliteit is, dat de compositie uitstijgt boven de normen die door de achterban aan een song worden gesteld. Steve Miller vond (terecht) dat hij zich in de voorgaande 15 jaar wel had bewezen. Hij vond daarom ook dat hij mocht experimenteren, hij had het geld niet nodig en kritieken konden wat hem betreft de pot op. De electronica werd dus toegevoegd, maar eerder dus mondjesmaat, zou ik zeggen. Voor de doorgewinterde Miller-fan was dit echter al te veel van het goede. Steve Miller had de kritiek kunnen smoren, door ijzersterk materiaal te schrijven. En daar zit voor hem juist het kritieke punt op deze Italian x-rays. De songs zijn te mager, veel te mager om het experiment te kunnen compenseren. De titelsong, Who do you love en Golden opportunity gaan nog. Maar hier start wel in ieder geval de commerciële teloorgang van de Steve Miller band. Ja ook de artistieke, mag je eigenlijk wel zeggen als je de opvolgers ziet. Een kleine wederopstanding met Wide river (1993), daarna stilte. (Zit er trouwens iemand nog te wachten op een mening over Italian x-rays??)

Ach, experimenteren is een groot woord, op zijn grote artistieke successen komen ook de nodige spacy synths voorbij. Ze liggen hier wat meer in het zicht, maar verder vind ik het geheel onmiskenbaar klinken als de Steve Miller Band. Maar magertjes is het compositorisch allemaal wel dit keer. 3*

Hier waren de hoogtijdagen al lang gepasseerd.... redelijk misbaksel, deze hier, met hier en daar nog een lichtpuntje... Golden Opportunity bijvoorbeeld
Neen, hij heeft stukken beter gedaan...

Vandaag niet zo'n gelukkige hand van muziek opzetten....
Deze dan nog maar eens gedaan, omdat ik me er absoluut niets meer van kon herinerren, behalve dat hij me destijds niet pakte.
Destijds blind gekocht (wel in de aanbieding, waar ie al vrij vroeg terecht kwam), want dat deed je toen gewoon met Steve Miller.
Maar het pakt me wederom gewoon niet.
De songs zijn niet goed, blijven niet hangen en het geheel klinkt bloedeloos.
Niet veel toe te voegen aan de review van Musician.
Inderdaad zijn Golden Opportunity, Who Do Yo Love en Italian X-Rays nog wel om aan te horen, maar de rest gaat het ene oor in en het andere uit.
Jammer, kan er niet meer dan 2* van maken, ook nu niet.
Op vinyl.

Ik moet eerlijk zeggen dat ik een 3 geef omdat ik ook nogal wat nostalgische waarde aan het album beleef. Ik kocht het in het begin van het digitale tijdperk, de cd-speler dus! En het intro was natuurlijk weergaloos mooi via cd, zonder ruis en met veel dynamiek. Maar los daarvan staan er best wel een paar redelijk goede nummers op dit album, alhoewel op een gegeven moment (ik weet niet meer precies op welk nummer, kun je nagaan!) de tenenkrommende tekst verschijnt van "baby i love you, do you love me.." Jakkes...
Maar bongo-bongo maakt dan weer veel goed en ook het regelmatig terugkerende thema (waar het album mee begint) is erg leuk.

Prima album zolang je hem niet vergelijkt met Eagle, Book, Circle en Abracadabra. Drumcomputers, compressie, galm, Steve is altijd een liefhebber geweest van technologie en speeltjes en leeft zich op Italian X- rays lekker uit. Dat gaat een beetje ten koste van de kwaliteit want er staan ook een paar mindere nummers op. Bongo Bongo herinner ik me als klein hitje eind 1984. Daarna hoorden we niet veel meer van deze sympathieke artiest tot in 1990 een jeans reclame middels The Joker hem weer onder de aandacht bracht.

Destijds in een platenwinkel beluisterd en teleurgesteld en nu vind ik er nog niet veel aan. De toevoeging van elektronica moest de meestal matige tot zwakke songs camoufleren (enkel de titelsong, Who Do Yo Love, Golden Opportunity en misschien ook de kleine hit Bongo Bongo mogen er zijn).
Het verkocht ook veel minder dan de voorgangers, soms heeft het grote publiek tot het rechte eind.

Stem verhoogd naar 4,5. Beluister hem meer dan regelmatig en iedere keer vind ik hem beter. Daybreak is echt prachtig!