The Steve Miller Band - Circle of Love (1981)

Macho City!

"lief" leuk album

*3

verhoogt, nummer 1 en 3 zijn echt zeer aanstekelijk

*4

Heart Like A Wheel is prachtig, maar heel kant twee van de elpee, zijnde het geweldige MACHO CITY is onweerstaanbaar!

**** Steve MIller Band 4 ever!

Kant 1 is wel aardig, maar 'Macho City' op de andere kant wint het toch.

Na The Joker uit 1973 is Steve Miller aan een uiterst grillig patroon van uitbrengen van platen begonnen, waarbij hij aan de ene kant jaren wegbleef en aan de andere kant binnen een jaar met een volgend album aan kwam zetten.

Steve Miller laat zich de wet niet voorschrijven en nam eigengereid twee platen tegelijkertijd op, zoals gebeurd is met Fly like an eagle en Book of dreams (3 jaar na The Joker) en ook met het duo Circle of love en Abracadabra, weer 4 jaar later.

Aan verkoopcijfers heeft het in ieder geval niet gelegen, in die tijd.

Circle of love is onmiskenbaar The Steve Miller band maar is aan de andere kant ook weer een sterk afwijkende plaat in vergelijking met de AOR rock van Book of dreams. Voor de fans was het in ieder geval behoorlijk wennen.

De oude kant 1 laat vele gezichten van Miller zien. Herkenbare muziek (Heart like a wheel, Get on home) doowop rock (Baby wanna dance) en de trage bluesrock van de heerlijke titelsong met eindsolo, maar ook de electronica van Byron Allred begint hier zijn intrede te doen.

Het was natuurlijk naar de laatste mode en op Circle of love nog alleraardigst. Allred's rol is hier nog beperkt, alle nummers zijn door Steve Miller geschreven.

Drie jaar later zou Allred Steve Miller haast naar de afgrond leiden, door zijn overheersende rol op Italian x-rays, waar de electronica volledig heerste en zelfs de composities (grotendeels geschreven door en met Allred) daaraan onderschikt werden gemaakt.

Maar dat gold nog niet voor Circle of love. Steve Miller laat hier de electronica oogluikend toe en experimenteert er zelfs langdurig mee op het (hierdoor) zeer verassende Macho city. Maar zijn aangename rock blijft ook hier aanwezig. Hij slaat wel een hele nieuwe weg in die had kunnen leiden tot een nieuw gezicht voor de band.

Maar, zoals bekend zou Miller na Circle of love komen met de megaseller Abracadabra, 12 heerlijke rock-niemandalletjes, vooral zeer geschikte muziek voor zomers omstandigheden. Daarna mocht dus Allred helaas aan de slag gaan en is er uiteindelijk nooit een mooi vervolg op Circle of love verschenen.

Ben benieuwd naar de toekomst en zijn eerste nieuwe cd in 17 jaar tijd, Bingo!

Laatste album van de SMB wat me echt kan boeien.

Op het eerste gehoor zijn de 4 nummers van kant 1 wegwerp-liedjes, maar na meerdere keren draaien nestelen de melodiëen zich toch in je hoofd.

Steve Miller is toch al iemand die het niet van "power" moet hebben, en dat komt hier goed uit de verf.

Dan kant 2, waarop slechts 1 nummer. Maar wat voor een nummer : "The Space Cowboy" doet hier zijn bijnaam alle eer aan, want na de eerste 3 minuut zoveel met vocalen (wat volgens mij nog als single is uitgebracht), is de rest van het nummer heerlijk instrumentaal zweven in de cosmos. Prachtige basloop, en de synthesizer(s) dwarrelen breeduit je kamer binnen. Af en toe laat Steve zijn gitaar nog twinkelen; conclusie : misschien wel het beste nummer van de Steve Miller Band.

Vroeger altijd gedacht dat Macho City van David Bowie was.
Lijkt ook best veel op Fame van Bowie.
Geweldig nummer, vooral die lange funkende dansbare versie.
Tevens wat Talking Heads invloeden; zo ook Rapture van Blondie.
Onderschat pareltje.

Nu we het toch over de man hebben, gelijk maar even doorstomen.

Menigeen zal het namelijk zijn ontgaan, maar 2011 bracht ook prachtige remasters van Abracadabra, Italian x-rays en deze Circle of love. In 2010 waren dat al Book of dreams en Fly like an eagle.

Uiteraard, je smeedt het ijzer als het heet is zal ook Steve Miller hebben gedacht, na Bingo! in 2010 en Let your hair down uit 2011.

Twee cover albums. Goede, daar niet van, en Miller blijkt ook nog behoorlijk in topvorm, maar in 1981 werd er natuurlijk nog niet gecoverd. Alles was juist van eigen hand.

Ik liep er vanavond tegen aan; je ziet zo'n album liggen, je wordt er door gegrepen en ik ga uiteraard voor de bijl. Niet in de laatste plaats omdat de cd vroeger al een enorme trukendoos aan geluiden en geluidjes had, vooral op Macho city en in mindere mate de titelsong. Je wilt weten wat daarmee is gebeurd, uiteraard.

Circle of love klinkt nog steeds als een klok en het is natuurlijk geweldig dat de 'silver bullet!' kreet uit Macho city glashelder als een kogel uit een synthesizer door je kamer zoemt.

Het blijft van belang dat een artiest er de waarde van in blijft zien ook oude albums uit te geven met een maximale, zuivere klank. Alleen kwalitatief hoogstaand werk met een ultieme geluidskwaliteit leidt tot een contstante belangstelling en waardering.

Nu nog zijn oude jaren '60 werk tot en met The Joker.

Deze heb ik nog op LP.

Eerlijk gezegd vind ik Macho City te lang duren. De laatste 4 minuten hadden wat mij beterft er af gemogen. Verder wel een aardig album, maar in mijn ogen geen hoogvlieger

Behalve dan Get On Home. Als SM-fan ( ) ben ik verbaasd van je voorzichtige score, ik vind juist dat alle kwaliteiten van Miller op dit album mooi uit de verf komen.

Ik heb de plaat al een dikke 15 jaar en een paar x gedraaid, maar nu pas ontdekt hoe mooi Macho City is. Ik kende de single, maar het album-only deel is pas echt de moeite waard! Ik dacht dat de album versie een soort 12 inch remix van het orgineel was zoals je die dagen nog wel s had, waarbij de verveling snel toesloeg. Vandaar nooit serieus geluisterd.

Track 4, heel wat anders, ook erg mooi. Subtiel.

Vooruit, je hebt gelijk ook

Nu alles van Steve Miller zo'n beetje heerlijk opgeknapt is en er alleen maar mooie versies van zijn albums te koop zijn, kun je ook alles weer eens goed vergelijken met elkaar.

En eigenlijk durf ik toch wel de stelling aan dat Miller toch een hele rare eend in de bijt heeft gemaakt, met het album Circle of Love.

Zeker niet slecht, maar het is zo afwijkend ten opzichte van ál zijn werk dat hij hiervoor had gemaakt. Later zou hij wel vaker afwijken van het "gangbare". Maar hier was het nog echt heel verrassend, eigenlijk.

Meer dan vier jaar zaten er tussen voorganger Book of Dreams en Circle of love. Gezien het logische succes van Book of Dreams was Circle of love ongetwijfeld ook een hele gok. Enige modernismen, opvallende en toch vooral sobere composities.

Heel wat anders ook dan opvolger Abracadabra, van weer een paar maanden later.
Veelzijdig man, die Miller.

Op Arcade nog wel.... (zie plaatje van hoes).
Dat kan alleen de CD-versie uit Frankrijk of Spanje zijn.
Ik heb hem natuurlijk nog gewoon op LP op Mercury (Nederlandse persing).
Van origine is het inderdaad Capitol (in de VS).
Maar goed, ook deze maar weer eens naar onderen halen.
Kan me herinneren dat ik Macho City toch wel iets te lang vond duren.

Sinds 2011 is er een prima geremasterde versie van Edsel, Arcade moet je vergeten. Voor weinig te krijgen, dus ik zou die buitenkans niet laten liggen.....

Tja, wat moet ik er van zeggen? Hij heeft in ieder geval betere albums gemaakt. Dit album vind ik tegen slecht aan zitten, alhoewel de oorspronkelijke A-kant nog wel redelijk is (op het zeiknummer Baby Wanna Dance na). Macho City duurt veel en veel te lang. Het thema zou nog leuk geweest zijn als het niet zo ontzettend uitgesponnen werd, met de nodige space-geluiden op het eind om er toch een plaatkant mee te kunnen vullen. Zwak.

Wow... Macho City! Destijds een toppertje op de dansvloer!

Omdat het laatste nummer TOP(!) is krijgt dit album 4 ****

Dit album in 1981 aangeschaft toen ik het hoorde bij de lokale platenboer. Nu bijna 40 jaar later nog steeds lekker om te draaien. Macho city rules.

Net Macho city weer 's gedraaid met m'n verse naald. Wat 'n waanzinnig tof nummer blijft dat toch.
Kant 1 is trouwens ook niet mis met die geweldige opener en het wonderschone Circle of love.

Fraai album van Steve Miller met het schitterende titelnummer als hoogtepunt.
Macho City is eveneens een knaller maar voor de laatste pakweg 5 minuten had hij gerust een ander nummer kunnen toevoegen van gelijkwaardig niveau.

op "Circle of Love" laat Steve Miller nog iets van zijn oude glorie horen. 4 sterke originele nummers van Steve Miller zelf plus de traditional "Get On Home", van origine een oud Amerikaans folk liedje.

de laid-back slow blues van het titelnummer is wat mij betreft het hoogtepunt met een op het eind heerlijk op gitaar solerende Steve Miller. een klasse nummer om bij weg te dromen. de rock-a-billy van de opener "Heart Like a Wheel" en de aanstekelijke melodie van "Baby Wanna Dance" bekoren eveneens.

heb weinig met het hierboven bejubelde "Macho City" dat op vinyl de gehele 2e kant besloeg. een wat dreinerig nummer dat veel te lang duurt met een veel te grote rol voor de synthesizer klanken van Byron Allred. een nummer waarop overigens prima wordt gemusiceerd met de sterke ritmesectie van meester bassist Gerald Johnson en de vermaarde sessiedrummer Gary Mallaber, maar het weet helaas mijn aandacht niet vast te houden.

vanwege kant 1 (nummers 1 t/m 4) is "Circle of Love" goed genoeg voor een krappe 4 sterren.
na de matige "poppy" opvolger "Abracadabra" haakte ik destijds af, hoewel Steve Miller in de nadagen van zijn carrière nog een verrassend goed cover album "Bingo" (2010) maakte met bezielde stevige r&b/blues rock waarop het oude vuur wat oplaaide.

Album werd geproduceerd door Steve Miller
Recorded at Kaye-Smith Studios, Seattle, Washington