Oneida - Absolute II (2011)

Laatste deel in de 'thank you parents" cd-serie, spannend.

Wat houdt die "Thank Your Parents" trilogy precies in dan? En waarom is het zo spannend?
Zit er een verhaal achter? Heb ik iets gemist?

Ja.

De voorgaande twee albums waren de eerste twee delen blijkbaar. De trilogie was volgens mij bedoeld om te laten zien hoe Oneida precies tot staan gekomen is en hoe de band gegroeid is.
Ik vind het wel een beetje vergezocht. Schitterende hoes weer trouwens en maar vier nummers, dus dat belooft veel goeds.

Op de Bandcamp van Oneida kun je het nummer Horizon gratis downloaden. Ik ben benieuwd of de band me nu wel kan overtuigen.

Een behoorlijk abstracte geluidsdrol, deze Absolute II. Een moeilijke plaat met weinig aanknopingspunten. De drums ontbreken geheel. Het lijkt bewust "lelijk" te klinken. Zeker gaan plaat waarmee nieuwe zieltjes gewonnen gaan worden.

En daardoor intrigeert het weer mateloos

Mij irriteert het mateloos. U en ik kunnen dit ook. Niks moeilijke plaat. Een geluidsdrol? Dat dan weer wel.

In de mate dat ik verslingerd ben aan "Preteen Weaponry" en "Rated O", in die mate ben ik ontgoocheld in deze nieuwe en laatste uit de trilogy.
Ik zie ook 'het moeilijke' niet in deze plaat. Ik vrees dat zelfs na 20 beluisteringen het kwartje jnog niet zal vallen. Ik begrijp noch het eventuele concept van deze plaat nog zijn plaats tussen die andere twee.
Iedere band heeft bij mij recht op een regelrechte stinker.
Bij deze, gasten van Oneida, is uw joker ingezet.

God, wat hou ik van deze band. Wars van alles doen ze precies wat ze zelf willen. Ze schieten alle kanten op. Na de overstuurde geluidsstormen van Each One Teach one en Secret Wars volgden de relatief lichtverteerbare indierockplaten The Wedding en Happy New Year. Om vervolgens doodleuk weer verder te gaan met waar men de draad had laten liggen. Preteen Weaponry en Rated O, de eerste twee platen van de Thank Your Parents serie (een concept wat mij overigens nog steeds een mysterie voor mij is), waren al studies in geluid. Maar hier gaat de band nog stukken verder. Vergeet liedjes, die staan er niet op. Deze plaat gaat over texturen, licht en donker, spanning, claustrofobie. Nogmaals: het intrigeert mateloos.

Gray Area is een vette track, de rest? meh weet t nog niet zo..