Touché Amoré - Parting the Sea Between Brightness and Me (2011)

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door bennerd:

Bennerd beschreef het juist: een kruising tussen hardcore, screamo en een vleugje emo. Een kruising ook die me erg goed is bevallen: dit is een erg sterk album! Ik prefereer screamo boven hardcore omdat ik de screamovocalen vaak stukken mooier vind dan die van hardcore albums, er wordt veel meer emotie in gelegd, er klinkt meer wanhoop in door. De zanger op dit album combineert hardcore- en screamovocalen eigenlijk: het zijn geen echte ‘screams’ (niet dat de zanger niet schreeuwt ) maar het ‘screamorandje’ zit er onmiskenbaar aan. Dit is voor mij absoluut een pluspunt. Overigens is de zanger opvallend goed te verstaan en daardoor gewoon prima te volgen (iets wat toch wel een rariteit is binnen zowel de hardcore als de screamo). Ik heb het ‘tekstenboekje’ dan ook niet nodig gehad om af en toe wat van de teksten op te pikken en ik moet zeggen, die zijn inderdaad de moeite waard (en weinig gezellig uiteraard).

Niet alleen de zanger is goed, ook op instrumentaal vlak weet deze band van wanten: alles is zeer strak gespeeld. Mooie melodieën, fijne riffs, goed basspel: allemaal meer dan dik in orde. Een extra compliment voor de geweldige drummer, die hier werkelijk vreselijk goed werk aflevert (Art Official! ). Ook een mooi moment is het wonderschone nummer Condolences, waar de schreeuwen van de zanger gecombineerd worden met niets dan gevoelig pianospel, een combinatie die ik van La Quiete al eens gehoord had en die ook hier niet minder dan fantastisch uitpakt.

Valt er deze band dan helemaal niets te verwijten? Eigenlijk doet deze band inderdaad weinig echt fout. Het enige dat je zou kunnen aanmerken is dat zeook weer niet een erg onderscheidende sound hebben, maar dat maakt mij als je zulke goede muziek maakt geen klap uit. Een fijne tip dus, bedankt! 4*