Ladytron - Gravity the Seducer (2011)

Het vijfde album van Ladytron alweer; wie had dat kunnen bedenken. Ik niet in elk geval.
Ik heb ook een rare verhouding met dit stel: het debuut 604 draaide ik behoorlijk veel en ineens was ik het zat. Had er geen zin meer in en het album deed me niets meer. Dat duurde een paar jaar en toen was het opeens weer dik en mik tussen dat album en mij.

De tweede en vierde heb ik hooguit eens een keertje beluisterd en daar kan ik weinig over zeggen.

Het lijkt er dus op dat ik er telkens eentje oversla en Gravity Seducer ontspringt de dans daarom niet.
Het is een fijn popplaatje geworden waar de dromerige zang weer centraal staat en laat dat nu net weer het euvel zijn met deze band. Ik vind het best fijn, maar na verloop van tijd begint het wat te vervelen of beter gezegd: als met een lekkere eau de toilette is het na een tijdje vervlogen en moet je goed je best doen om er nog van te genieten.

Makkelijke pop met genoeg kleine stekeligheden om het boeiend te houden. Het is nog even afwachten welke kant het balletje uiteindelijk op zal rollen maar vooralsnog vind ik het een vermakelijk album dat lekker wegluistert. Niets meer of minder.