Vintage Trouble - The Bomb Shelter Sessions (2011)

Deze band is in het voorjaar een enorme hit geworden in Engeland na een optreden in Later with Jools. Soul met een vleugje blues of blues met een vleugje soul? ik weet het niet. Wat ik wel weet is dat ik niet veel op heb met beide stijlen maar dat dit desalniettemin fijn in het gehoor ligt en daarmee vaker een luisterbeurt zal krijgen.

Via de geweldige soul & blues van Black Joe Lewis & the Honeybears maakte ik weer kennis met dit The Bomb Shelter Sessions van Vintage Trouble. Dit is wel juist omgekeerd allereerst een bluesplaat met ook vette soulinvloeden. Ik moet ook denken aan the Southern Rock (Company) van the Black Crowes begin jaren '90. En nu the Black Crowes zijn gestopt is zo'n plaat als deze al helemaal meer dan welkom.

De opener liegt er bepaald niet om: wat een lekker bluesrock nummer is Blues Hand Me Down zeg! Still and Always Will is wat poppier, maar is zeker prettig om naar te luisteren. I see you Nancy Lee, I hope you see me, IS de blues. Gracefully is echt een hele mooie bluesballad, met een fijne gitaarsolo.
You Better Believe It heeft wat meer soulelementen gemengd met the blues. Not Alright With Me is een mooi rustig en gedragen nummer. Het wordt gevolgd door een vergelijkbare rustige popsong Nobody Told Me.
Jezzebella klinkt bij aanvang als een begin jaren '70 Stones nummer. Erg lekkere bluesrock! Total Strangers gaat lekker uptempo door aan de hand van een opvallend lekkere drum. Tot slot ruim 8 minuten lang gaat de blues door en door op het fraaie Run Outta You.

Vintage Trouble klinkt echt goed, een uitstekende band, met prima vocals. De blues & the soul zijn natuurlijk nooit weg geweest, maar de afgelopen jaren is er toch een opvallende comeback met een aantal echt goede platen. Ook Vintage Trouble doet daar zeker lekker aan mee.

"The Bomb Shelter Sessions" is een heerlijke mix van blues en soul. Vintage Trouble levert een uitstekende plaat af die de blues doet herleven. Daarnaast is het geheel overgoten met een lekker soul sausje. Dit levert aanstekelijke songs op die soms stevig rocken a la The Black Crowes. Soms is het meer ingetogen en midtempo. Vintage Trouble doet oude tijden herleven en doet daarmee de naam vintage eer aan.

Het eerste nummer, Blues hand me down, kondigt een najaarsstorm code rood aan, eentje die veel van het recente werk van concurrenten volledig zou wegblazen.
Maar helaas blijkt het alles bij elkaar een bries, met af en toe een enkele uithaal.

Vintage Trouble had bij mij enige indruk achterlaten, als voorprogramma van The Who. Niet alleen vanwege de leuke herrie waarbij de juiste mengeling van soul, blues en rock een combinatie bieden van een boeiend nieuw perspectief. Maar ook vanwege het enthousiasme die zanger Ty Taylor er aan mee gaf.

Hij steekt niet onder stoelen of banken waar hij zijn inspiratie vandaan heeft gehaald, hult zich ook in een strakke jaren '60 soul-look en hij heeft ongetwijfeld alle albums van Sly and the Family Stone in huis.

Maar de extra stevigheid en enthousiasme die bij het concert van The Who nog kon worden toegevoegd, blijkt voor een belangrijk deel op The Bomb Shelter Sessions te ontbreken. Drie misschien vier nummers voldoen aan de criteria.

Voor het overige is het een vrij rustige mix van soul en blues geworden. Niks mis mee maar voor een volgend album mogen, juist vanwege de unieke mix, de verhoudingen van mij andersom komen te liggen.

Gasten helemaal top mooi ontdekking. Ik ga het nu luisteren en ik ben benieuwd. Ik kom hierop terug!

Helaas, toch wel een teleurstelling als je het vergelijk met Black Crowes. Niet dat het slecht is maar wat mij betreft komt het niet in de buurt van de Crowes.
Deze cd is goed, hoor maar wel wat glad geproduceerd en de nummers zijn ook minder sterk. Maar goed, als ik het objectief beluister dan is het helemaal geen verkeerde cd.

En waarom precies het vergelijk met de Black Crowes?

Dat kwam door een recensie van iemand op The Southern Harmony And Musical Company van de Crowes, vandaar.

Aha. Want ja, je kunt het wel met alles vergelijken, uiteraard. Maar als het muzikaal zo uit elkaar ligt, heeft het weinig nut.

In de basis heeft Vintage Trouble een vrij uniek geluid, met een knipoog naar de vette soul van de jaren '60 en een behoorlijke dosis rock toegevoegd.
Maar op dit album nog niet op het scherpst van de snede. Misschien een volgend album, live klonk het veelbelovend.

Live gezien op Paaspop 2015. Wat een super live band. Wat een heerlijke muziek. Heb gelijk deze plaat op vinyl besteld bij Plato (maar helaas nog niet ontvangen) Moet het nog even doen met een gebrande cd.