Robert Palmer - At His Very Best (2002)

Robert Palmer is een plotse dood gestorven, enkele jaren geleden; De man heeft ons verblijd met prima platen en leuke hits.
Het allerbeste van deze stijlvolle gentleman van de rock is hier verzameld.
Vrij compleet en op het eerste zicht zijn er niet veel sleutelsongs vergeten, ik kan er toch niet zo gauw bedenken.
Daarom, voor deze verzorgde uitgave geef ik het maximum : 5 !

Terecht wordt hier de loftrompet geblazen over een groot artiest.
Ik vind overigens het ontbreken van Best of Both Worlds jammerlijk. Verder een heerlijk album die regelmatig te vinden is in mijn cd-speler.

Nu je het zegt, dat klopt, was me nog niet opgevallen.

Misschien omdat ik ook de originele plaat Best of Both Worlds in huis heb ?

"Best of Both Worlds" ontbreekt inderdaad onterecht (gelukkig heb ik het nummer op een ander en regulier album) maar de 18 songs die hierop staan zijn goed tot uitstekend. Hieruit blijkt vooral dat Robert Palmer een zeer veelzijdige zanger was die op vele markten thuis was (rock, reggae, funk).

De reden waarom Best of Both World ontbreekt is omdat het enkel een hit werd in de Benelux.

En dat willen internationale samenstellers wel eens vergeten.

Wel jammer natuurlijk, toch **** voor de voor de rest complete collectie.
Met een mooie en overzichtelijke biografie, altijd een meerwaarde bij een compilatie.

De helaas veel te vroeg overleden Robert Palmer had ons nog kunnen verassen op een hoop mooie nummers. Op dit album staat een mooie weergave van zijn toch wel bekendste songs. De cover van Marvin Gaye vind ik toch wel het beste nummer van de plaat. Jammergenoeg is Palmer voor mijn gevoel altijd een beetje onderschat en onderbelicht gebleven in Nederland. Gelukkig heeft onze crooner een hoop materiaal achtergelaten waar wij volop van kunnen genieten.

Dit prachtig compilatiealbum met grootste hits kwam relatief kort voor zijn overlijden, een jaar later.
Of zijn dood "plots" en "te vroeg" is weet ik niet, Palmer was een workaholic, kettingroker en er zijn emmers vol cocaine door zijn carriere gegaan. Des nachts schreef ie muziek, met de onafscheidelijke malt whiskey onder handbereik. Touren is wat ie het liefst deed, performen on stage. Een dag rust vond ie maar onzin, hij gaf eens 69 concerten achter elkaar, zonder een dag rust.
Robert Palmer was een sophisticated , 'smooth', soulfull en een mooie man: hij was 'cool'. Hij hulde zich graag in maatpakken doch on stage droeg ie kopieen omdat de dure Versaces en Armani's verpest zouden worden omdat ie elk optreden doordrenkt van zweet raakte.
Niettegenstaande het "plaboy-image" was het een hardwerkende muzikant die zijn vak uiterst serieus nam: "I'm not a film star or a rock star or anything," he would explain, "I'm a singer, someone who makes music."
Hij bezat een encyclopedische kennis over muziekhistorie. Zijn soloalbum Heavy Nova (met daarop o.a. Simply Irresistable) kreeg die titel volgens Palmer:".. because it was a fusion of heavy metal and bossa nova".

Samen met topdrummer Tony Thompson en Duran Duran leden John Taylor en Andy Taylor was er ook het geweldige 'project' Powerstation. Wat een plaat! Terecht dat in elk geval Some Like It Hot niet ontbreekt op deze verzamelaar. Twee maanden na Palmers dood overleed in 2003 ook Tony Thompson waarmee een van de meest groovy drummers ons ontviel.

Opvallend is hoe iedere muzikant of wie dan ook uit de business lovend sprak over zijn sympathieke persoonlijkheid en toewijding aan het muziekvak. Een promotiedame voor het Powerstationalbum Living In Fear (ja, er is na The Power Station nog een tweede PS-album gemaakt) verhaalde: "He was something really rare in the music industry. His offstage personality was even nicer than that onstage, he was an absolute gent.
"I remember going with him to this secret karaoke club in Soho once - and he actually got up on stage and did karaoke to his own songs, to Addicted to Love, just for a laugh."

Soms zijn daar ineens videoclips die als een bom inslaan. Palmer had er eentje te pakken met de clip van Addicted To Love.

Persoonlijke favorieten zijn Simply Irresistible en Every Kinda People, de tekst van laatstgenoemde is zo mooi: "It takes every kind of people to make the world go 'round" en zo is het maar net. Zijn Powerstationproject behoort absoluut tot m'n favoriete album van 'm.

Een mooie nagedachtenis aan Palmer, deze kloeke verzamelaar.
4 sterren.

Palmer klassiekers als Can we still be friends en best of both worlds niet, terwijl een draak als I'll be your baby tonight er wel op staat. Een klein noot bij een prima verzamelaar. Hoewel ik nooit zo'n fan ben van verzamelaars. Ik blijft liever in de sfeer van een regulier album, die de tijdsgeest helemaal uitademt en de bedoeling van een artiest op dat moment laat horen. Een verzamelaar springt van de hak op de tak, neemt niet weg dat dit een prima verzamelaar is. Het gezeik over verzamelplaten is mijn persoonlijke mening, het zegt niets over de kwaliteit van de nummers.

Mooi geschreven en aan te vinken als mening (klikken op het sterretje naast je bericht).

Ben ik met je eens. Reguliere albums is waar het om gaat. Een verzamelaar zal van mij eigenlijk nooit (maar zeg nooit nooit) een 4,5 of 5 sterren krijgen. (Terwijl meerdere songs op dit album toch al neigen naar een 4,5, maar ja: een verzamelalbum).

De stilistische variatie in de loopbaan van Palmer is erg groot. Daarom is er naar mijn smaak nog geen bevredigende compilatie van zijn werk verschenen. Ik hou van zijn, op deze verzameling wel erg mager bediende, vroege albums t/m Secrets (1979). Daarna geloofde ik het wel, muv zijn allerlaatste, Drive (2003).