The Bo-Keys - Got to Get Back (2011)

Whooo,...
Deze net aan het luisterpalen en het klinkt behoorlijk Souly en Funky hoor.
Heel erg Stax allemaal.

Retestrakke Memphis soul en funk à la Booker T Jones.
Leuke gastoptredens van o.à. Otis Clay & William Bell.
Niet de minste dus.
Maar ook de instrumentalisten liegen er niet om.
De meeste hebben een behoorlijke resumé en hebben gespeeld met o.à. Bar-Keys, Otis Redding, Isaac Hayes en Al Green. En dat is zeker te horen. Een album dat klinkt zoals het hoort, dus met die echte authentieke soul sound. Ben blij met deze ontdekking

Leuk album, maar Got to Get Back valt te veel in “zo’n retro-album van het gebruikelijke soort” om van een heuse topper te kunnen spreken. Het is soulvol en funky en zo, maar dat zijn er meer. Er is meer voor nodig dan dat. Ik vind dat het album vooral leunt op die paar gastbijdragen die hij rijk is. Zo is de stem van Otis Clay echt een genot om naar te luisteren, de beste man loopt nu tegen de 70 aan en hij klinkt bijna zoals Wilson Pickett in z'n hoogtijdagen deed. Echt geweldig. Tof dat hij degene is die twee keer te horen is op het album. De vocalen van William Bell en Percy Wiggins, het broertje van Spencer overigens, hebben na al die jaren ook maar weinig aan krachten ingeboet en ook Charles “Skip” Pitts die even met zijn pseudo-Bobby Farrell stem door de microfoon heen brult vond ik best wel geinig. De liedjes die zij allen toebedeeld kregen zijn mij dan ook het meest bijgebleven. Charlie Musselwhite zijn bijdrage, ik had nog nooit van hem gehoord overigens, doet me niet zoveel. Ik moest door zijn zangstijl soms een beetje denken aan Presley, alleen is die wel van 'n andere orde. De overige (instrumentale) stukken zijn wel oké, maar je kan - met alle respect - horen dat de meeste mannen van deze formatie op leeftijd zijn. Echt energiek of vol met pit zit het allemaal niet. Gewoon 'n leuk album dus, en that’s it.

Muzikaal en vocaal (daar waar er sprake van is), zit het wel goed met dit album. Soms hoor ik een oude Kool & The Gang terug (Work That Sucker) en soms weer Booker T & The MG's (Jack And Ginger), maar dat het hier om gelouterde mannen die hun vak verstaan gaat, is overduidelijk. Het is eigenlijk ook overbodig om te melden dat met name de nummers met vocalen mij het beste bevallen. Toch zijn er te weinig nummers die echt uitmuntend zijn. Het is in mijn ogen een oerdegelijk soul-album, waar weinig mis mee is. Maar het is ook weer niet zo'n album waar ik gelijk voor naar de winkel zou rennen. Ik ben het dus een beetje eens met Angelo.

Soulvolle funky plaat die mij echt wel weet te bekoren. De muzikanten zijn niet van de minsten en dat is duidelijk hoorbaar. Hi Roller feat. vind ik een geweldig nummer.

Deze ouwe rakkers kunnen er duidelijk nog wat van en ook de grote soulzangers van weleer zijn weinig verleerd! Echt wild maken ze me niet meer, maar het album kent nog genoeg boeiende momenten om van Got to Get Back een relevante release te maken. Instrumentaal spreekt het me nog iets meer aan, ondanks de vocale vedetten. Het bluesy karakter klinkt authentiek en da's vooral wat de nummers maakt. Al kan de funk van de opener mij nog het meest bekoren!