The Bo-Keys - Got to Get Back (2011)

Leuk album, maar Got to Get Back valt te veel in “zo’n retro-album van het gebruikelijke soort” om van een heuse topper te kunnen spreken. Het is soulvol en funky en zo, maar dat zijn er meer. Er is meer voor nodig dan dat. Ik vind dat het album vooral leunt op die paar gastbijdragen die hij rijk is. Zo is de stem van Otis Clay echt een genot om naar te luisteren, de beste man loopt nu tegen de 70 aan en hij klinkt bijna zoals Wilson Pickett in z'n hoogtijdagen deed. Echt geweldig. Tof dat hij degene is die twee keer te horen is op het album. De vocalen van William Bell en Percy Wiggins, het broertje van Spencer overigens, hebben na al die jaren ook maar weinig aan krachten ingeboet en ook Charles “Skip” Pitts die even met zijn pseudo-Bobby Farrell stem door de microfoon heen brult vond ik best wel geinig. De liedjes die zij allen toebedeeld kregen zijn mij dan ook het meest bijgebleven. Charlie Musselwhite zijn bijdrage, ik had nog nooit van hem gehoord overigens, doet me niet zoveel. Ik moest door zijn zangstijl soms een beetje denken aan Presley, alleen is die wel van 'n andere orde. De overige (instrumentale) stukken zijn wel oké, maar je kan - met alle respect - horen dat de meeste mannen van deze formatie op leeftijd zijn. Echt energiek of vol met pit zit het allemaal niet. Gewoon 'n leuk album dus, en that’s it.