Jaap Reesema - Changing Man (2011)

Het is jammer dat de carrière van Jaap Reesema maar niet van de grond komt. Tot op heden is hij de minst succesvolle X-Factor winnaar. Zijn debuut single Don’t stop believing (cover van Journey) was al geen enorm succes, maar de drie singles die volgden, allemaal afkomstig van dit album, flopten genadeloos. Het feit dat The Voice of Holland zo’n groot succes werd, zal er ook vast toe bijdragen dat Nederland hem al vergeten is. Indirect is dit een concurrent van Ben Saunders; ze hebben zo ongeveer dezelfde leeftijd, ze hebben beide een talentenjacht gewonnen, ze zitten alletwee bij verschillende platenmaatschappijen én nog belangrijker: ze hebben onlangs beide hun eerste pop/soul album gemaakt in nagenoeg dezelfde stijl! In tegenstelling tot Saunders heeft Reesema er bijna een jaar over gedaan om z’n album uit te brengen. Interne conflicten zullen ook vast hebben meegespeeld, want het album van Reesema zou oorspronkelijk in februari al worden uitgebracht. Uiteindelijk werd dat mei.

In ieder geval is dit een alleraardigst album geworden. De Nederlandstalige nummers hadden wat mij betreft achterwege gelaten mogen worden; de Engelstalige nummers maken dit album juist zo mooi. Vocaal behoort Jaap sowieso tot één van de beste zangers van Nederland. Maar ook het repertoire is geslaagd; er staan veel leuke nummers op in smaakvolle arrangementen. De titeltrack Changing man is alvast een prima opener en één van de hoogtepunten, lekker funky met zomerse sferen. De ballades Higher love en We never stop trying zijn vocaal, instrumentaal en productioneel zo sterk dat ze wat mij betreft nu al behoren tot de beste nummers ooit van Nederlandse bodem. Meer vrolijke uptempo vinden we terug in de vorm van I should have known en My goodbye; nummers die erg doen denken aan de seventies sfeer, zonder dat geprobeerd is om die stijl daadwerkelijk te kopiëren. Dat terwijl A mad world juist een uiterst modern soul nummer is, zelfs een beetje neo-soul achtig. Weer een compleet ander nummer is It’s you for love dat in een soort akoestische sfeer wordt gebracht. Het album kenmerkt zich in ieder geval door zijn speelse karakter. Tot slot is één van de geflopte singles, Walk to the other side, ook één van de highlightes op dit album. Het aanstekelijke deuntje, de combi van pop en soul; het had gewoon een grote knaller van een hit moeten worden, maar het liep anders.

Dat er vaak een negatief imago heerst rond deelnemers van talentenjachten is jammer. De debuut-albums van Jim, Jamai, Raffaela en Sharon Kips (om maar wat namen te noemen) zijn vreselijk slecht en bovendien erg inspiratieloos (veel covers). Daar is de laatste paar jaren toch wel verandering in gekomen; de talenten worden ook steeds beter. Nikki, Lisa Lois, Ben Saunders en ook Jaap Reesema mogen zich wat mij betreft berekenen tot de beste artiesten uit Nederland op dit moment. Spijtig is het dan ook dat Changing man een flop is. Sony zal niet al te blij zijn met dit gegeven, maar het zou zonde zijn als zijn contract wordt beëindigd. Samen met die van Saunders is dit het beste (pop/)soul album van 2011... dat zegt heel wat! Hoogtepunten zijn o.a.: My goodbye, We never stop trying en Higher love.