Weinig boeiend album dat nogal naar easy listening neigt, met solo's die me niet zo erg veel zeggen.
Wilde de platenmaatschappij (RCA Victor) zo'n soort album, of vond Rollins het zelf een goed idee? Allmusic is lovend, maar ik val er bijna bij in slaap. Dat komt ook door die overdadige percussie op een paar stukken, en wel van vier percussionisten waaronder Candido. Mooiste nummer vind ik The Night Has a Thousand Eyes, waarop goddank de bongo's achterwegen blijven en Jim Hall (gitaar) een mooie bijdrage levert. Wel in de smaak vallen bij mij Brownskin Girl en Don't Stop The Carnival (dat later nog eens werd gecovered door Alan Price), maar dat zijn eigenlijk meer popdeuntjes. Ik weet dus niet precies hoe ik dit album moet beoordelen. Nét voldoende, vrees ik.