Wiley - 100% Publishing (2011)

Wiley wordt door velen gezien als één van de grondleggers van grime, maar in 2008 werd hij bekritiseerd op het verloochenen van zijn wortels op het album See Clear Now, en voornamelijk met diens hitsingle Wearing My Rolex. De Londenaar zou een pop/house-sound hebben aangenomen om meer in de schijnwerpers te komen. Sindsdien is hij met een charmeoffensief bezig. Hij verbrak zijn contract met Asylum en startte het eigen label Eskibeat Recordings. Daarna bracht hij de plaat Race Against Time zelfstandig uit en zette hij veel gratis muziek op internet. Maar iedereen wachtte op 100% Publishing, een plaat waarop Wiley in tegenstelling tot vroeger alles zelf doet, van rappen tot afmixen. Toch presteerde het album slecht in de UK-charts (nummer 76), wat zeker niet in verband staat met de kwaliteit van de muziek.

Wiley klinkt namelijk als vanouds: zijn wat kale producties ademen grime uit. De diep bassen, elektronische melodieën en rappe breakbeats geven allemaal een ouderwets gevoel aan de muziek. Toch blijft Wiley vooral sterk met zijn vocalen. Hij wisselt serieuze, persoonlijke nummers (Wise Man and His Words, Talk About Life) af met het gebruikelijk gepoch (Boom Boom Da Na, Numbers in Action), maar eigenlijk dringt de inhoud van de woorden niet door. Hij steelt de show voornamelijk met zijn strakke flow en perfecte timing. Elk woordje lijkt moeiteloos op zijn plek te worden neergezet en de snelheid van de beats wordt maar al te makkelijk bijgebeend.

Het blijft knap dat Wiley helemaal in zijn eentje kwalitatief goede muziek weet te maken, maar het concept van het album is meteen ook de achilleshiel van 100% Publishing. De beats zijn allen van dezelfde hand en hebben daardoor allemaal wat van elkaar weg. Er is maar één gastartiest die Wiley bijstaat (Daniel De Bourgh), wat tot gevolg heeft dat Wiley de hele tijd aan het woord is. Hierdoor wordt zelfs zijn ijzersterke flow op den duur helaas wat monotoon.

Alle strubbelingen met zijn fans en zijn label hebben Wiley gemotiveerd om een album te maken waar hij alle touwtjes in handen heeft. De verwachtingen waren bij sommigen hooggespannen, maar voorlopig heeft 100% Publishing niet de gewenste impact gehad. De reden hiervoor is onduidelijk, omdat het haar doel grotendeels vervult. Wiley temt op het album rappe, grauwe grimebeats als vanouds, en laat zien op alle vlakken van het vak te kunnen excelleren. Het enige jammere is dat hij zichzelf in de vingers snijdt met zijn concept: hij wil als enige in de schijnwerpers staan, en dat maakt het geheel wat eentonig.

Bron: Hiphopleeft

eerste 3 tracks beloofden nog redelijk wat maar verder stelde deze plaat behoorlijk teleur