Inga Liljeström - Black Crow Jane (2011)

Rauwe tante nummer 3 dit jaar die me goed weet te bekoren. Na Anna Calvi en PJ Harvey bevalt ook Inga Liljeström uit Zweden, eh, Australië me goed. Globetrotter deze dame geloof ik want ze komt uit Wales en is ook vaak in Parijs te vinden.

Haar rauwe, hese stem valt op en ook de gitaar klinkt ruig en dan kom je al snel uit bij PJ Harvey.

Het is de cello op dit album die het geheel een wat luchtiger tint geeft en die ervoor zorgt dat de nummers de ruimte krijgen om te ademen; een reden waarom ik de oudere albums van PJ Harvey bijvoorbeeld wat moeilijker trek. Ik mis daar die luchtige momenten.
Sommige nummers klinken zelfs poppy maar altijd weer met dat rauwe randje en verrassende twists. Hierdoor blijft het fris en spannend en moet ik ook zeggen dat ondanks het feit ze wel in dezelfde vijver vist als PJ Harvey ze voldoende eigen smoel heeft.
Een nummer als Drowning Song doet me zelfs een beetje denken aan The Dresden Dolls met de intonatie van Björk en de heesheid van Adele en dat alles op zo'n kinderpianootje!
Mascara Black vind ik iets te veel een PJ Harvey rip-off maar wat klinkt die cello toch hemels tussen al dat rauwe geweld: ik neem het haar gelijk niet kwalijk. En neem de spanning op His Thieving Ways. Dat is echt zo ijzersterk gedaan. Daar word je bijna bang van: van die nummers die heel smerig onder je huid kruipen.

Opvallend dat Anna Calvi gelijk aansloeg bij een groot publiek (en terecht) en dat dit album nog geen enkele stem kende en toch al is gereleased in april dit jaar.
Misschien dat er nu wat verandering in gaat komen. Dit album verdient dat wel. Ik ben om (en als je dan ook nog eens hebt opgetreden met held Scott Matthew kun je nog weinig fout doen bij mij).

De dames doen het goed in 2011 kunnen we wel stellen.