Roy Buchanan - Roy Buchanan (1972)

Wat een ongelofelijk goede gitaarvirtuoos is deze man toch. Ik raad iedereen die deze goede man nog niet kent dit album aan en in het bijzonder de single "The Messiah Will Come Again".

Sluit me helemaal bij je aan moviefreak.
Ik heb dit album al zo'n 35 jaar denk ik en de enigste reden dat ik 'm draaide; beter gezegd het enigste nummer dat ik dan draaide was The Messiah Will Come Again.
Het begint al met die zachte stem begeleid door een rustig orgel en dan laat Roy Buchanan horen hoe gevoelig hij kan spelen, heel wat keren liepen de tranen over m'n wangen als ik weer die solo hoorde; eerst die rustige opbouw en dan helemaal tot voorbij de frets, het is geweldig, the master of the Telecaster.
De rest van de plaat vind ik niet groots en het nummer Hey Good Looking is wel de slechtste keus om dit achter dat fantastische nummer te zetten, wat een afgang!

"De beste onbekende gitarist ter wereld" heette een documentaire uit 1971 over deze legendarische gitarist. Hij was zo goed, dat zelfs de Rolling Stones hem vroegen om Brian Jones te vervangen. Hij weigerde. UIteindelijk hing hij zich op 49 jarige leeftijd op in een politiecel. Hij zou daar een nachtje hebben moeten zitten wegens openbare dronkenschap.
Deze man had zo groot kunnen worden, In plaats daarvan heeft hij eigenlijk alleen maar mislukte albums geproduceerd. Ik heb er 4 van hem, geen enkele is geweldig. Hij wisselt geniale nummers af met troep. Jammer, maar toch ben ik blij dat ik ze heb.

Ik ben het niet eens met voorgaande reacties, want dit debuut van Roy Buchanan heeft een vrij constante hoge kwaliteit. Blues-rock ballads worden afgewisseld met wat meer uptempo country-achtige vrolijke liedjes. Een van de beste blues-rock albums die ik ken. En het geluid is zeer goed, heel mooi helder geremastered, een genot voor het oor. Hoewel de blues-ballads duidelijk de beste tracks op dit album zijn (John's blues, Pete's blues), is het originele 'Messiah will come again' het allermooiste. Hier is Roy inderdaad geniaal. Vind je dit goed, luister dan ook zijn Second album, bijna net zo goed.

Master of the Telecaster. Ook de country nummers brengt ie mooi.

Eigenlijk behoort de titel Master Of The Telecaster toe aan Albert Collins, maar ook voor mij is Roy Buchanan de onbetwiste grand-master en vooral ook een briljante toonkunstenaar. Gitaarspel met een hoog soortelijk gewicht. De geluiden die hij uit zijn Telecaster toverde waren volstrekt uniek en soms de adem benemend. En dat allemaal vrijwel zonder gebruik van effectapparatuur! Op misschien Jeff Beck na, was er niemand die hem evenaarde.

Roy Buchanan is samen met Albert Collins de vaandeldrager van de Fender Telecaster. Collins is daarentegen veel bekender geworden en heeft zelfs de titel "Master of the Telecaster" meegekregen. Buchanan heeft een dergelijke waardering nooit gekregen, althans niet bij het grote publiek. Inmiddels staat Buchanan bij de echte muziekliefhebber wel bekend als een meestergitarist. Eigenlijk is me dat wel direct duidelijk bij het beluisteren van zijn titelloze debuut. Buchanan brengt een tweedeling aan op dit album. De liedjes met vocalen zijn overwegend country en rootsachtig van aard. "Haunted House" is daarvan mijn favoriet. De instrumentale nummers daarentegen zijn echte blues (met uitzondering van "Cajun"). Zo zijn "John's Blues" en "Pete's Blues" prachtige instrumentale hoogstandjes op zijn Telecaster. Het hoogtepunt is echter het bloedstollend mooie "The Messiah Will Come Again". Naast zijn intense kippenvel opwekkende gitaarspel is de gesproken tekst ook nog eens indringend en draagt dat bij aan de intensiteit van het nummer. "Roy Buchanan" is wat mij betreft een sterk debuut van een ondergewaardeerde grootmeester. Prachtplaat!