Earth, Wind & Fire - Spirit (1976)

Hey, geen berichtjes bij deze klassieker (midden in de top periode van Earth Wind & Fire).

Niet zo goed als Gratitute, en That's the way of the world, maar wel erg funky hoor!

Vooral getaway en Saturday nite!

En "Spirit" (wat komt flip Bailey hooooooog ) is minstens zo mooi als "I'll write a song for you"

Als je dit album goed beluisterd hoor je welke kant ze hierna opgaan, het album All 'n all is de opvolger en daarmee zullen ze wereldwijd definitief doorbreken. Zo'n typisch onderschatte plaat.

Samen met That's the way of the world voor mij het beste album van deze heren.
Gek dat bij zo'n goede plaat helemaal bijna geen berichtjes staan.
Ben het met jullie eens dat 'Getaway' en 'Spirit' de mooiste nummers zijn.

Je kunt het een beetje aflezen aan het aantal stemmers op deze cd: Spirit valt een beetje tussen wal en schip.

Het heeft geen fanatiek aantal liefhebbers en bracht aan de andere kant ook nog geen enorme commerciële oogst in de lage landen.

Haken de oude liefhebbers af omdat het wat gladder begon te klinken en moest het grote platenkopende publiek het nog ontdekken?

Beide groepen hadden/hebben overigens ongelijk. EW&F staat vanaf 1974, 1975 aan de absolute top van hun kunnen, wat mij betreft tot en met Faces (1980).

Elk album dat in die tijd verschijnt is van een ongehoorde klasse, een constatering die wat mij betreft volledig los staat van de vraag of je wel of niet houdt van soulmuziek. Want dat is het, hoewel het uitermate dansbaar, geschikt is voor disco.

De singles Getaway en Saturday Nite, absolute klasse, de titelsong komt nog in aanmerking voor een speciale vermelding, net als bij de bonustracks de volledige versie van Departure. De vocalen van Philip Bailey van ongehoorde schoonheid. Maar ook in een up tempo instrumentaal werkje als Biyo excelleert de band als één van de meest veelzijdige in zijn soort.

Spirit komt uit de tijd dat Earth, Wind & Fire op zijn hoogtepunt was: wat een geweldige muziek maakte de band toen. Wij waren er in ieder geval helemaal lijp van en draaide DE vijf albums regelmatig. Dan gaat het over Gratitude, That's the Way of the World, via dit Spirit naar All 'N All & I Am. Dat is echt prima funky soul muziek mensen!

Dit Spirit is daarvan eigenlijk de minst bekende en dat is onterecht. Want het is echt een geweldige plaat, zeker van het niveau van de andere platen. De twee bekende nummers hierop zijn fantastisch: het swingende Getaway & het briljante Saturday Nite. Maar geen nummer is niet minstens erg goed, zoals ballad Spirit, prachtig gezongen door Philip Bailey en het oh zo fraaie Biyo, met een Maurice White in topvorm. Ook de band speelt zeer geïnspireerd en veel flair: dit is een heerlijke plaat.

@west Faces is zeker ook nog wel aan dat rijtje toe te voegen. En Open Your Eyes is een twijfelgeval.

Ik twijfel altijd over Faces. Ik zal 'm binnenkort nog eens opleggen.

Net even iets minder dan That's The Way of the World, maar nog steeds een heel erg fijne plaat. De sterke grooves zijn hier ook aanwezig in Getaway en Biyo, maar op dit album trekken de langzamere nummers me net iets minder. Maar dat je hier met uiterst vakkundige muzikanten te maken hebt, is nog steeds niet te ontkennen.

De tussenstand:

1. That's the Way of the World
2. Head to the Sky
3. Spirit
4. Earth, Wind & Fire
5. Last Days and Time
6. Open Our Eyes
7. The Need of Love

Ben niet zo van de complete EW&F albums, de hit-singles ken ik wel heel goed. Maar er zitten een hoop kundige musici in de band en dus is het luisteren zeker geen straf.

De twee singles: Getaway en Saturday Nite bevallen nog het meest. En het nummers Earth, Wind & Fire en de instrumental Biyo zijn ook lekker. Op deze laatste lijken de synth-partijen beïnvloed door Kraftwerk.

De rest is soulvolle Funk met Jazzy invloeden, die dicht tegen Disco aan zit.

Dit album gaat als een kanon van start met het swingende Getaway, maar daarmee heb je dan ook meteen het absolute hoogtepunt gehad. Songs als Saturday Nite en Earth, Wind & Fire weten echter ook wel een glimlach op mijn gezicht te toveren, maar als de heren er een ballad tegenaan gooien (en dat gebeurt op dit album regelmatig), valt het me toch wat tegen, lijkt de schwung die ik met deze act associeer (ik geef toe dat de opener de lat gewoon té hoog legt) te zijn verdampt.

Pluspunten zijn wel de vaak stijlvolle blazers die de nodige sfeer toevoegen, en de vocale prestaties.

3 sterren

Spirit van Earth, Wind & Fire is bepaald niet uitgegroeid tot een favoriet. Ik kan soul en funk doorgaans erg goed waarderen, maar ik ben tamelijk allergisch voor (irritante) hoge stemmetjes en daarvan zijn er op dit album net iets teveel. Daar komt nog bij dat ik de meeste liedjes op dit album gewoon niet zo sterk vind, de deuntjes en instrumentatie klinken vaak wat knullig (bij gebrek aan een beter woord). Vooral de liedjes waarop ze de handrem indrukken (de ballades) bevallen mij maar matig, en daar staat het album redelijk vol mee. Lichtpuntjes zijn er in de vorm van het opgewekte Getaway, Saturday Nite en het fraaie Biyo (indrukwekkende instrumentatie). Maar dat is niet overtuigend genoeg voor een voldoende.