Tristan Tzara - Da Ne Zaboravis (2005)

Is hier ook een soort van instrumentale versie van? De muur van geluid is werkelijk waar fantastisch, maar dit is het typte geschreeuw waar ik maar niet doorheen kan komen. Erg jammer.

Ik kan me zo snel niet echt iets bedenken, shadowboxer. Ik heb volgens mij nog nooit instrumentale screamo gehoord. Bij Jeromes Dream staan de vocals nog vrij zacht, maar tegelijkertijd kan ik me voorstellen dat je je aan zijn stijl alleen maar meer irriteert.

Overigens ben ik het natuurlijk totaal oneens met je kritiek op de vocals, maar dat terzijde

belachelijk goede vocalen

Inderdaad

Wooooow Volgens mij hou ik dit niet eens langer dan 10 minuten vol, zo intens! Hoewel, bij Orchid lukt het ook... Maar eens het album van deze groep proberen, is toch alweer dik vijf minuten langer

Tristan Tzara was een Roemeens/Frans schrijver die een van de centrale figuren was van de dadaïstische beweging in de 20ste eeuw. Het dadaïsme stond voor het schoppen tegen het gezag en heel het proces weer opnieuw te laten beginnen. Alleen klinkers gebruiken in plaats van woorden of zinnen. Een Duitse screamogroep besloot zich te vernoemen naar deze man.

De EP is kort maar zeer krachtig. Dit is de beste screamo sinds Circle Takes The Square die mijn oren heeft bereikt. Van de teksten is amper iets te verstaan omdat er wordt geschreeuwd. De schreeuwen zijn wel intens en voegen wat toe aan de muziek.

Instrumentaal zit deze EP erg goed in elkaar. Je hoort de rust in het spel van deze band en daardoor zijn de composities doordacht en intens. De nummers voelen compleet, ook al zijn ze 90 seconden lang. Er komt een muur van geluid op je af die erg gelaagd is. Op de voorgrond liggen brede akkoorden terwijl op de achtergrond melodieuze gitaarpartijen zitten. De drums zijn strak, iets wat ik vaak mis bij screamogroepen. Tot nu toe de beste nominatie van het Punk Album Van De Week-topic. Deze gaat nog vaak geluisterd worden.

Wat ken je van Orchid en Ampere? Want met screamo zoals CTTS die maakt heeft dit natuurlijk niets te maken, met die 2 wel. Je score verrast me ook.

Ikzelf ben er bijna van geschrokken hoe goed ik deze eigenlijk vind Halfje erbij. Weet niet eens zo goed wat ik erover moet zeggen, eigenlijk, zo hard komt deze muziek weer binnen.

Van Orchid ken ik alleen Chaos Is Me. Ampere ken ik niet, dat moet ik dan maar eens gaan opzoeken.

Ampere is toch echt niet zo goed als Orchid, als je het mij vraagt. Als je iets van ze checkt zou ik All Our Tomorrows End Today nemen, die is wel best vet. Maar eerlijk gezegd ken ik een boel screamobands die ik veel beter vind (o.a. Shikari, Jeromes Dream, Raein, La Quiete en Swing Kids), al is Ampere wel een redelijk grote.

Als ik jou was zou ik de titelloze van Orchid proberen (ook wel Gatefold genoemd). Die is muzikaal gezien wat interessanter voor je dan Chaos Is Me, misschien, omdat er veel meer gebeurt, ook qua afwisseling tussen hard en (zelfs behoorlijk) zacht.

Like Shadows is een goed begin bij Ampere. Van Orchid is Gatefoold ook zeker toegangkelijk als je Chaos niet tof vond. Mah, ik was eigenlijk gestopt met jou dingen aan te raden he. Damn, doe ik t weer

Edit: Niels ga jij eens snel Like Shadows herluisteren. Die plaat is zooo intens.

Een gemiddelde van 4,50 na 11 stemmen Nu is het wachten op de ouwe punkerts om dit feestje te verpesten

Nog iets omhoog, dit is voor mij constant een twijfel plaat tussen 4* en 4.5*, aangezien de productie me niet helemaal ligt. Maar het is toch wel heel gaaf

Ik hoor dat ze allemaal hetzelfde nummer aan het spelen zijn. Er is echt wel een lijn te ontdekken. Verder vind ik het een hoop geschreeuw en kan ik er niet veel mee. Genieten is het voor mij zeker niet. Het laatste nummer is het enige nummer dat ik goed vind, maar die is dan ook instrumentaal.
1,5*

Onder die bak geweld wordt een episch staaltje aan melodieus spelen vertoond. Bruut schijfje waar ik heel af en toe wel van kan genieten, maar het is iets te doorsnee om echt te verbluffen. Dan zoek ik mijn heil liever in andere screamo-acts en belandt deze in de grote zandbak met 'wel goede, maar ook niet opzienbarende' artiesten.

Heb je hier eigenlijk ooit nog eens werk van gemaakt?

Wel eens een nummer van geluisterd (ik vond het redelijk), maar geen hele plaat. Dat is het beetje het nadeel van deze tijd, veel te veel muziek om te beluisteren binnen handbereik.