Trivium - In Waves (2011)

En dat ligt allemaal aan de drummert...?

In mijn beleving is Triviums doelgroep niet veranderd. Ook de voorgaande platen mikten bedoeld of onbedoeld op een jonger publiek. Ofschoon mijn zoveelenveertigjarige zwager ook wegloopt met Trivium. Maar ja, één uitzondering is niet de maat der dingen.

En het grappige is dat de huidige drummer eerst in de grindcoreband Maruta zat. Dan zou je denken dat hij er wat pit in kan gooien. Nee, het ligt niet aan de drummer. Het ligt aan het slechte songmateriaal met veranderingen die je van een enorme afstand al aan hoort komen, zogenaamde catchy refreintjes en een gladde productie. Op Shogun leek het weer een stuk beter te gaan maar op In Waves wordt dit weer helemaal gesloopt.

Ik weet het, het ligt aan Matt Heafy, zware kopie van James Hetfield, ben nooit zo'n fan geweest van deze man.

Ik merk dat deze plaat erg slechte ratings krijg, en ik snap 'm vaak ook wel. Maar ik vind het bijwijlen toch een strak plaatje hoor, vooral het titelnummer komt geweldig goed binnen. Ik heb 'm voor het eerst gespeeld toen ik met de vroege shift opging, en dat rockte behoorlijk lekker weg. Sindsdien kan hij nog weinig verkeerd doen voor mij. Al hoor ik de gebreken ook wel, geef 'm tenslotte ook "maar" 3,5*

Mwa.. Trivium heeft betere platen gemaakt. Ik noem een Shogun, Ember To Inferno, Ascendancy.
Deze is van het zelfde niveau als The Crusade. Er staan best wel goede nummers op, In Waves, Inception Of The End, en een enkel zeer goed nummer, namelijk Caustic Are the Ties That Bind.

3,5 ster

Voor mij is dit het eerste album wat ik ooit heb aangeschaft van Trivium. Heerlijke Metal band die je de kop helemaal gek speelt met mooie riffs, prima zang en leuke liedjes. Heerlijk om naar te luisteren, dat lukt mij wel een paar uur lang.

In Waves was eerst mijn favoriete album van Trivium, maar is wel ingehaald door Shogun en The Court Of The Dragon. Dusk Dismantled blijft 1 van de meest agressieve die ze hebben gemaakt naar mijn idee, was ook blij verrast dat ze deze live speelden vorig jaar in de 013. Met nummers als In Waves, Dusk Dismantled, en Chaos Reigns zijn ze hun rough edge nog zeker niet kwijt, maar op dit album beginnen de clean vocals al meer de overhand te nemen als op de voorgaande. Het zorgt wel voor meer afwisseling, kan het ook waarderen als artiesten een ander geluid laten horen over hun albums heen, zonder echt te ver verwijderd te raken van hun kern stijl. Al zal er toch degelijk een verschil merkbaar zijn als je In Waves direct na Ascendancy draait, en de 2 platen er tussen mist. Op dit album is er nog wel eens kritiek dat het veelal hetzelfde klinkt, ik merk dat zelf ook, daarom is het niet langer mijn favoriete plaat van ze. Ik vind het nu vooral lastig om te bepalen of ik deze nu beter vind dan Ascendancy, die heeft betere hoogtepunten naar mijn idee. Die leent zich er ook beter voor om vooral even te knallen, maar ik vind In Waves toch beter uitgewerkt, en in zijn totaal iets beter.

1. Shogun
2. In Waves
3. Ascendancy
4. The Crusade
5. Ember to Inferno