Oliver Nelson - The Blues and the Abstract Truth (1961)

Mijn bespreking uit het Niels Tip-Topic. Deze werd me getipt door AOVV:

Jazz is een genre waar ik pas een paar stappen binnen heb gezet, maar waar ik eigenlijk nog nauwelijks bekend mee ben. Ik ken slechts het werk van een handjevol grootheden als Miles Davis, Charles Mingus, John Coltrane en Art Blakey. Mijn favoriete genre zal het nooit worden (althans, voorlopig niet, zeg nooit 'nooit' natuurlijk...) en dit album is een schoolvoorbeeld als het erom gaat waarom niet.

Met 'niet mijn favoriete genre' bedoel ik overigens niet dat ik het vervelend vind of iets dergelijks, integendeel. Jazz, voor zover ik het ken, is fijne muziek die ik altijd wel kan hebben en dit album is daarop geen uitzondering. Wel moet ik constateren dat het ook een genre is die zelden meer doet dan 'fijne muziek zijn'. Zo heb ik het grote Kind of Blue 'slechts' op 3,5* staan, puur omdat ik het wel goed vind maar verder doet het niet veel met me. De enige uitzondering op die regel is tot nu toe The Black Saint and the Sinner Lady van Charles Mingus, omdat daar een spanning in zit die ik bij andere jazz mis.

Voor dit album geldt hetzelfde als voor de meeste jazz die ik ken: fijne muziek, maar daar blijft het ook bij. Het kabbelt wat te veel om echt interessant te zijn en werkt daardoor toch het beste als muziek die je aan hebt staan terwijl je iets aan het doen bent. Wel is het een vrij toegankelijk album met stukken met duidelijke structuur en fijne melodieën, dat zijn wat mij betreft toch wel de beste stukjes van de plaat. Overigens wordt er ook flink 'gepingeld', zoals dat bij jazz gebruikelijk is. Deze stukken vind ik ook prima beluisterbaar maar weten me toch minder te boeien dan de toegankelijkere stukken.

Ik kan dus concluderen dat het een fijn jazz album is, maar ook niet ééntje die mijn interesse in het genre heeft versterkt. De jazzliefhebber zal me wel verfoeien na deze opmerking, maar ik vind het vaak toch nogal op elkaar lijken. Leuke muziek, maar niet de meeste boeiende die ik ken. 3*

Een erg mooie jazzplaat. Nelson schreef alle nummers voor dit album en werd bijgestaan door een stel bekende en goede jazzmuzikanten.
De artiesten worden begeleid door de sterke ritmesectie van Paul Chambers (bass) en Roy Haynes (drums). Bill Evans laat weer een sterk staaltje ingetogen pianospel horen en met Freddie Hubbard (trompet), Eric Dolphy (fluit en alto), George Barrow (baritone sax) en Nelson zelf (alto en tenor) als blazers kan het al zo ongeveer niet meer misgaan.
Net zoals in de bovenstaande reactie al te lezen was, is dit een toegankelijk album. Persoonlijk vind ik de ingetogenheid heerlijk. Een erg fijne jazzplaat voor de liefhebbers van de wat rustigere jazz.