Angel Olsen - Strange Cacti (2010)
mijn stem
45 stemmen
1
geplaatst: 29 maart 2016, 20:10 uur
Strange Cacti staat vol met pure folk. Enkel gitaar, puurder krijg je het niet. Niks mis mee, het kan zelfs erg mooi zijn, maar mij viel het vies tegen toen ik de eerste klanken hoorde. Wat me in de eerste luisterbeurt ook meteen opviel waren de slechte opnamekwaliteit en het oubollige jaren ’50-geluid (of zijn het de 40s of 60s?). Hoe dan ook: Dit klonk verre van prettig. Naar verloop van tijd raak je echter aan dat geluid gewend en dan ontdek je dat er best mooie liedjes onder schuilgaan, maar feit blijft dat de sound me tegenstaat.
De liedjes blijven gelukkig goed overeind en kan ik makkelijk los zien van de productie. Wisselvallig vind ik ze echter wel. Tiniest Lights heeft de nodige vervelende zanglijnen en Angel Olsen heeft er een akelig kil stemgeluid. So That We Can Be Still en Some Things Cosmic vind ik gewoon erg saai. Gelukkig blijven er dan nog drie liedjes over en nu komen we bij het positieve deel van deze recensie.
If It’s Alive, It Will pakt me in met de mooie tekst en de uitbundige zang in de refreinen. Drunk and with Dreams betovert met het mooie intro en de op zichzelf weinig betekenisvolle maar zeer fraaie titel. Creator, Destroyer tenslotte is een typisch folkliedje waarin alle ingrediënten die een dergelijk liedje mooi kunnen maken (zang, tekst, gitaarspel en melodie) in perfecte dosering aanwezig zijn.
Wat me opvalt is dat mijn drie favoriete liedjes allemaal barsten van de fraaie en aanstekelijke melodielijnen, terwijl die in de andere drie juist grotendeels ontbreken. De vlotte liedjes liggen me duidelijk het best.
Laat ik er maar niet omheen draaien: Deze ep viel me tegen. Dat ligt deels aan de muziek, maar mijn verkeerde verwachtingen hielpen ook zeker niet mee. Strange Cacti heeft een oubollige sound en krakkemikkige opnamekwaliteit die in andermans ogen misschien ‘zijn charme hebben‘, maar op mij vooral storend overkomen. Het wisselvallige songmateriaal zorgt er dankzij drie zeer fraaie liedjes nog wel voor dat Angel Olsen een voldoende krijgt, plus de toezegging dat ik haar andere werk ga opzoeken, want dat ze een singer-songwriter is met potentie heeft ze op dit debuut zeker laten horen.
De liedjes blijven gelukkig goed overeind en kan ik makkelijk los zien van de productie. Wisselvallig vind ik ze echter wel. Tiniest Lights heeft de nodige vervelende zanglijnen en Angel Olsen heeft er een akelig kil stemgeluid. So That We Can Be Still en Some Things Cosmic vind ik gewoon erg saai. Gelukkig blijven er dan nog drie liedjes over en nu komen we bij het positieve deel van deze recensie.
If It’s Alive, It Will pakt me in met de mooie tekst en de uitbundige zang in de refreinen. Drunk and with Dreams betovert met het mooie intro en de op zichzelf weinig betekenisvolle maar zeer fraaie titel. Creator, Destroyer tenslotte is een typisch folkliedje waarin alle ingrediënten die een dergelijk liedje mooi kunnen maken (zang, tekst, gitaarspel en melodie) in perfecte dosering aanwezig zijn.
Wat me opvalt is dat mijn drie favoriete liedjes allemaal barsten van de fraaie en aanstekelijke melodielijnen, terwijl die in de andere drie juist grotendeels ontbreken. De vlotte liedjes liggen me duidelijk het best.
Laat ik er maar niet omheen draaien: Deze ep viel me tegen. Dat ligt deels aan de muziek, maar mijn verkeerde verwachtingen hielpen ook zeker niet mee. Strange Cacti heeft een oubollige sound en krakkemikkige opnamekwaliteit die in andermans ogen misschien ‘zijn charme hebben‘, maar op mij vooral storend overkomen. Het wisselvallige songmateriaal zorgt er dankzij drie zeer fraaie liedjes nog wel voor dat Angel Olsen een voldoende krijgt, plus de toezegging dat ik haar andere werk ga opzoeken, want dat ze een singer-songwriter is met potentie heeft ze op dit debuut zeker laten horen.
* denotes required fields.
* denotes required fields.