Ty Segall - Goodbye Bread (2011)

Eerste luisterbeurten zijn veelbelovend. Minder lo-fi, maar daardoor niet minder energiek. Oordeel volgt nog...

Een leuke plaat die inderdaad minder lo-fi is, maar toch leuk klinkt. Het is niet van top kwaliteit, maar dat hoeft niet. Het doet wat het moet.

Soms dacht ik even dat ik naar een plaat van John Lennon aan het luisteren was, haha. Ik vind dit trouwens wel een tof album. Helaas dat de laatste nummers net wat te lang duren.

Er is een tijd van komen en er is een tijd van gaan. Ik luister al een behoorlijke tijd intensief muziek en ik heb platen zien worden gefavoriseerd, zien afgekraakt worden door mij en platen gezien die belanden tussen de middelmoot. Mijn collectie platen, zowel legaal als illegaal verkregen, wordt met de dag groter en groter. De strijd om de beste plaat te worden wordt alsmaar drukker en drukker. De meesten kunnen die druk heel goed aan, anderen niet. Platen die ik goed vind, maar de druk die ik uitoefen op hen niet aankunnen. En dan is het beter om van elkaar afscheid te nemen zodat ik enkel de goede momenten kan herinneren. In deze soort van serie volgen we deze platen om hen een waardig afscheid te geven. Een afscheid die ze zeker verdienen, want het is een hele opgave om in mijn collectie te belanden! 

Dit album is geen slecht album te noemen en geen saai album te noemen. Het probleem is dat het enkel maar goed is. En in deze tijden is het dan uitermate moeilijk om te blijven staan in mijn collectie. Zeker niet met al die klassiekers die een titanenstrijd uitvoeren. Ik had wel even verschoten toen ik dit album beluisterde. Het klinkt helemaal anders dan ik had verwacht, ookal heb ik deze platen al vele malen beluisterd in het begin. Het openingsnummer is enorm sfeervol en mooi te noemen. De rest is dit ook, al gaat dit met een dalende lijn naar beneden. Er is duidelijk te horen dat dit een lo-fi plaat is. Daarom is dit niet meer dan enkel een goed album. Ik twijfelde enorm of ik deze plaat wel zou verwijderen, maar ik heb alsnog de knoop door gehakt. Wel zal ik het begin nummer zeker houden voor het geval dat ik heimwee krijg. En de beoordeling blijft gewoon hetzelfde. Een drie en een half.

Bedankt, Goodbye Bread voor de mooie tijd die je me hebt gegeven!

Mooi bericht op een bescheiden plek op deze site.

Via het album hierna, Slaughterhouse, belandde ik bij dit Goodbye Bread. Vergeleken met dat album is dit album in het begin nog een stuk rustiger. Het doet me regelmatig denken aan een soort van kruising tussen de psychedelische Beatles met de vroege David Bowie. Verderop duiken we meer de echte rauwe garagerock in, zoals van Slaughterhouse. En dat kan je wel aan Ty Segall overlaten.

De titelsong Goodbye Bread is echt prachtig mooi. Ty Segall heeft een fraaie stem, die inderdaad wat op John Lennon lijkt. California Commercial is wat steviger, met een lekkere gitaar erop, alleen duurt te kort. Comfortable Home lijkt wat saai, tot de gitaarsolo volgt.
You Make the Sun Fry begint ijzersterk en dat zet zich heel aardig door. Mooie melodie en alweer zo'n prima gitaarsolo.

I Can't Feel It is tegendraads gezongen. Zo klinkt het tegen het valse aan, in plaats van dat het een lief popliedje is. Het ritme is erg sterk, goed te horen op het tweede deel als er geen zang meer is. My Head Explodes zou zo op een jaren '70 Bowie album kunnen staan, de gitaar van Major Tom hoor je erin terug.
Het refrein is geweldig: dat - inderdaad - explodeert. Dit nummer zou ook op Slaughterhouse kunnen staan. The Floor is in dezelfde sfeer als de voorganger. Het is iets minder explosief. Op het einde schieten the Arctic Monkeys door mijn hoofd. Prima einde dus!

Op Where Your Head Goes schuiven we steeds verder op richting Slaughterhouse. Hier dringt zich de vergelijking met the Black Angels op. Melodieuze psychedelische rock. Wat een mooi nummer! Maar dan volgt nog I Am With You: dat is precies wat het nummer met je doet. Een heerlijk slepend, zuigend en zeurend nummer wat je niet meer loslaat. Slotnummer Fine is weer wat meer melodieus en relaxed, zoals in het begin van het album. Met ja hoor: weer zo'n fijne gitaarsolo.

En zo leer ik in korte tijd twee geweldige albums kennen van Ty Segall. Niet verkeerd!

Het begin is erg rommelig en niet bijzonder goed zoal ik gewend ben van Ty Segall..
Maar dan komen My Head Explodes en The Floor en die zijn weer erg goed.
En lager dan een 3 en een half kan ik toch niet gaan.

3 1/2 ster