Ty Segall - Goodbye Bread (2011)

Via het album hierna, Slaughterhouse, belandde ik bij dit Goodbye Bread. Vergeleken met dat album is dit album in het begin nog een stuk rustiger. Het doet me regelmatig denken aan een soort van kruising tussen de psychedelische Beatles met de vroege David Bowie. Verderop duiken we meer de echte rauwe garagerock in, zoals van Slaughterhouse. En dat kan je wel aan Ty Segall overlaten.

De titelsong Goodbye Bread is echt prachtig mooi. Ty Segall heeft een fraaie stem, die inderdaad wat op John Lennon lijkt. California Commercial is wat steviger, met een lekkere gitaar erop, alleen duurt te kort. Comfortable Home lijkt wat saai, tot de gitaarsolo volgt.
You Make the Sun Fry begint ijzersterk en dat zet zich heel aardig door. Mooie melodie en alweer zo'n prima gitaarsolo.

I Can't Feel It is tegendraads gezongen. Zo klinkt het tegen het valse aan, in plaats van dat het een lief popliedje is. Het ritme is erg sterk, goed te horen op het tweede deel als er geen zang meer is. My Head Explodes zou zo op een jaren '70 Bowie album kunnen staan, de gitaar van Major Tom hoor je erin terug.
Het refrein is geweldig: dat - inderdaad - explodeert. Dit nummer zou ook op Slaughterhouse kunnen staan. The Floor is in dezelfde sfeer als de voorganger. Het is iets minder explosief. Op het einde schieten the Arctic Monkeys door mijn hoofd. Prima einde dus!

Op Where Your Head Goes schuiven we steeds verder op richting Slaughterhouse. Hier dringt zich de vergelijking met the Black Angels op. Melodieuze psychedelische rock. Wat een mooi nummer! Maar dan volgt nog I Am With You: dat is precies wat het nummer met je doet. Een heerlijk slepend, zuigend en zeurend nummer wat je niet meer loslaat. Slotnummer Fine is weer wat meer melodieus en relaxed, zoals in het begin van het album. Met ja hoor: weer zo'n fijne gitaarsolo.

En zo leer ik in korte tijd twee geweldige albums kennen van Ty Segall. Niet verkeerd!