Change of Pace - Bring My Buddies Back (1971)

De Vietnamoorlog was een bron van inspiratie voor het schrijven van teksten, daarvoor verwijs ik men graag door naar de Kent-compilatie A soldier’s sad story: Vietnam Through the Eyes of Black America 1966-73. Hoewel het een veel bezongen onderwerp is, heeft lang niet iedere uitvoerende de ervaringen waarover gezongen wordt in levende lijve meegemaakt. Deze obscure groep is een geval apart. De vier heren, allemaal soldaat van beroep, leerden elkaar kennen in Vietnam. Ze besloten om een kwartet te vormen, en brachten onder de naam Change of Pace een album uit. Een album dat hun verhaal vertelt.

De teksten zijn recht uit het hart gegrepen. Bring my buddies back is een eerbetoon aan hun vrienden uit Vietnam. Vrienden die het niet overleefd hebben, die hebben gestreden tot aan het laatste moment. De emotionele tekst is mooi, vooral omdat je weet dat het geen fictie was maar realiteit! ”Hey freedom, maybe you were right / Since I’ve been home, I prayed every night / Last night I dreamed of my buddies on the battlefield / Dear God, bring my buddies back / I can tell in their eye, they’re not afraid to die / I had a friend, who layed dying in the sun / For the lack of the doctors ,the final hours had come.”

Our forefathers is minstens net zo bijzonder als we het hebben over mooie songteksten. Ditmaal geen eerbetoon aan hun vrienden, maar aan -zoals de naam al zegt- hun voorvaderen die voor een betere toekomst hebben gestreden – net als zij. Tevens een lied van protest, met een soort boodschap als “make love, not war” of “het leven is al zo kort, laten we van iedere minuut genieten”. Ook hier liegt de tekst er niet om, en weet je te raken. “Father / You know, I’m sorry you couldn’t be here / To see all the good things we’re gonna do / And all the things that were done to you / We’re gonna make it better.”

De eerste twee nummers zijn wat mij betreft het meest bijzondere, alles wat volgt is echter ook mooi. When you look into the mirror gaat voor de afwisseling over liefde. Geen vrolijkheid overigens, want de heren zijn écht veel droevig daarvoor. ”Come home to me girl, only you can complete my world.” Het nummer People is (ook) weer een nummer van hoop en vrede dat perfect aansluit bij de hippie-mentaliteit van de vroege jaren ’70. “People let’s get together now / Don’t think about the bad things / Only about the good things.” Nog een sociaal getint nummer vinden we in de vorm van Blood’s much thicker than water; qua instrumentatie het fijnste nummer wat mij betreft: lekker funky en catchy. Het meest warme en positieve nummer is Yule tide love, geloof het of niet, maar het is een kerstnummer! Tekstueel is het en welkome afwisseling, aangezien dit een stuk minder beladen is dan al het voor-gaande. Afsluiter Hello darling is best anders dan het voorgaande en biedt een fijne mix van country en soul. Het nummer heeft een mooie, vrolijke melodielijn al is de songtekst (zoals eerder) beduidend minder vrolijk. Verder wil ik nog vermelden dat dit een werkelijk mooi, uniek en bijzonder document is!

Cult in zijn meest pure vorm.

Als soldaat in oorlog word je constant geconfronteerd met geweld. Veel psychologen stellen dat te veel geweld je emotioneel afstompt. Onder het mom van 'het was slechts een bevel' schiet je alles wat los en vast zit. Je moet dan ook enige afstand kunnen behouden. Toch krijgen veel soldaten een trauma. Gevoelens stapelen zich op, maar in het harde legerklimaat is daar geen plaats voor. Het is dus vrij opmerkelijk dat deze heren, die gevochten hebben in de Vietnamoorlog, zo'n gevoelige plaat hebben gemaakt. Als verwerkingstherapie, misschien? Het titelnummer is in ieder geval indrukwekkend. De zanger heeft zijn tijd overleefd, maar veel van zijn maatjes niet. Daar, in Vietnam, sneuvelden ze voor zijn ogen. Dat moet verschrikkelijk zijn geweest. Haast venijnig zingt hij: "Dear god, please, bring my buddies back." Toch blijven de leden van Change Of Pace in de andere nummers op (enige) afstand van de echte materie. Dat maakt de plaat wel minder spannend. Misschien lag de oorlog nog iets te fris in het geheugen? Ik vind het een gemiste kans. De laatste twee nummers stellen namelijk weinig voor. Zo is Yule Tide Love een mislukt kerstnummer en uit Hello Darling blijkt dat niet elke zanger even sterk bij stem is. Verder opvallend is dat de plaat in zijn geheel meer lijkt op een soulplaat uit de 60's. Het zijn van die dingetjes die je opvallen met het achtergrondverhaal in gedachte. De plaat heeft zeker zijn momenten, maar verder kan ik niet anders concluderen dat dit 'slechts' een degelijke soulplaat is.

Net allerlei boodschappen gedaan met de fiets en de I pod op. De zon maakte me blijgezind en ze werd daar toch wel flink bij geholpen door de jongens van Change of Pace. Het album riep van het begin het beeld op van een wiegend afroamerikaans mannenkoortje in wijde eighties (ook al kont het album uit 1971!) pakken met een rode kerstmuts op die ergens aan een kerstboom het beste van henzelf weggeven. Toen dat beeld uiteindelijk helemaal op punt stond, begonnen ze nog op de koop toe over kerstmis te zingen. In alle verwarring ritste ik mijn jackje dicht omdat ik verwachtte dat er spoedig ijskoude sneeuwvlokken in mijn nek zouden gaan vallen.

Qua sfeer vind ik het een prima album. De hoge mannenstemmen deden mij af en toe zelfs denken aan de Housemartins. Zelf zal ik het eerder spelen met de kerstdagen, wanneer er een dik pak sneeuw ligt.

Verder is het niet echt mijn favoriete stijl binnen de Soul muziek. Ik mis een scherp rauw randje aan de nummers. Voor mij is het allemaal een beetje te clean.

Ik zal er zeker over enkele maanden nog een paar maal naar luisteren.

Geen slecht album, maar wel een beetje tegenstrijdig. De achtergrond van de band, zoals mooi geschetst door Angelo, is niet al te vrolijk. De albumcover, -titel en openingstrack zijn in het verlengde hiervan. Maar er is ook veel positiviteit en vrolijkheid terug te vinden op dit album. People is daar het mooiste voorbeeld van. Ik vind dit ook één van de sterkere en in ieder geval het meest toegankelijke nummer. Blood's Much Thicker Than Water is qua instrumentatie weer echt funky en vrolijk. Het nummer als geheel vind ik wat minder geslaagd. Het kerstnummer Yule Tide Love is zoetsappigheid ten top vanwege het onderwerp en de uitvoering. Op de goede tijd van het jaar is dit best een welkome afwisseling van de welbekende andere kerstnummers. Als albumtrack is een kerstnummer altijd erg gevaarlijk. De rest van het album is enigszins deprimerend, maar daardoor zeker niet slecht. De titeltrack is erg mooi en klinkt oprecht; ook al ken je de achtergrond van de band niet. Het is in mijn ogen het hoogtepunt van het album. Ik kan de hoge mannenstemmen prima hebben en bij vlagen doet de zang me denken aan The Stylistics en Delfonics en andere acts die rondom begin jaren '70 naam maakten. Ik ben er nog niet uit of ik de erg krappe speelduur een voor- of nadeel vind. De titeltrack en People vind ik in ieder geval zeker meer dan de moeite waard.

Een album met een bijzondere achtergrond, afgaand op het mooie verhaal van Angelo. Als ik het jaartal niet zou kennen zou ik net als Mb. denken dat het uit de jaren '60 kwam.
Veel fijne, goed gezongen nummers op eentje na. Ik vind het "kerstnummer" echt verschrikkelijk en ook niet bij de rest passen.
Ondanks dat toch een ruime voldoende (halve ster eraf voor track 6)

Zij hebben natuurlijk een groot stuk muziekevolutie gemist, waardoor de plaat muzikaal haast clueless overkomt! Ook dat maakt deel uit van dit bijzondere concept. Het schept een inkijk op een specifiek stukje (soul)geschiedenis en daarom alleen al van onschatbare waarde! Het steekt allemaal vrij los in elkaar alsof het zo nauw niet stak. Er waren wel grotere problemen in de wereld. En het is die aanpak die het hele plaatje doen kloppen. Gelukkig zijn de nummers ook gewoon goed, waardoor ze hun verhaal recht aandoen. Zelfs het kerstnummertje valt in deze context goed te praten! Het totale materiaal en de korte speelduur ervan zorgen niet meteen voor een grote impact, maar weet in al zijn kleinheid toch onderhuids te kruipen. Mooi document!