Change of Pace - Bring My Buddies Back (1971)

De Vietnamoorlog was een bron van inspiratie voor het schrijven van teksten, daarvoor verwijs ik men graag door naar de Kent-compilatie A soldier’s sad story: Vietnam Through the Eyes of Black America 1966-73. Hoewel het een veel bezongen onderwerp is, heeft lang niet iedere uitvoerende de ervaringen waarover gezongen wordt in levende lijve meegemaakt. Deze obscure groep is een geval apart. De vier heren, allemaal soldaat van beroep, leerden elkaar kennen in Vietnam. Ze besloten om een kwartet te vormen, en brachten onder de naam Change of Pace een album uit. Een album dat hun verhaal vertelt.

De teksten zijn recht uit het hart gegrepen. Bring my buddies back is een eerbetoon aan hun vrienden uit Vietnam. Vrienden die het niet overleefd hebben, die hebben gestreden tot aan het laatste moment. De emotionele tekst is mooi, vooral omdat je weet dat het geen fictie was maar realiteit! ”Hey freedom, maybe you were right / Since I’ve been home, I prayed every night / Last night I dreamed of my buddies on the battlefield / Dear God, bring my buddies back / I can tell in their eye, they’re not afraid to die / I had a friend, who layed dying in the sun / For the lack of the doctors ,the final hours had come.”

Our forefathers is minstens net zo bijzonder als we het hebben over mooie songteksten. Ditmaal geen eerbetoon aan hun vrienden, maar aan -zoals de naam al zegt- hun voorvaderen die voor een betere toekomst hebben gestreden – net als zij. Tevens een lied van protest, met een soort boodschap als “make love, not war” of “het leven is al zo kort, laten we van iedere minuut genieten”. Ook hier liegt de tekst er niet om, en weet je te raken. “Father / You know, I’m sorry you couldn’t be here / To see all the good things we’re gonna do / And all the things that were done to you / We’re gonna make it better.”

De eerste twee nummers zijn wat mij betreft het meest bijzondere, alles wat volgt is echter ook mooi. When you look into the mirror gaat voor de afwisseling over liefde. Geen vrolijkheid overigens, want de heren zijn écht veel droevig daarvoor. ”Come home to me girl, only you can complete my world.” Het nummer People is (ook) weer een nummer van hoop en vrede dat perfect aansluit bij de hippie-mentaliteit van de vroege jaren ’70. “People let’s get together now / Don’t think about the bad things / Only about the good things.” Nog een sociaal getint nummer vinden we in de vorm van Blood’s much thicker than water; qua instrumentatie het fijnste nummer wat mij betreft: lekker funky en catchy. Het meest warme en positieve nummer is Yule tide love, geloof het of niet, maar het is een kerstnummer! Tekstueel is het en welkome afwisseling, aangezien dit een stuk minder beladen is dan al het voor-gaande. Afsluiter Hello darling is best anders dan het voorgaande en biedt een fijne mix van country en soul. Het nummer heeft een mooie, vrolijke melodielijn al is de songtekst (zoals eerder) beduidend minder vrolijk. Verder wil ik nog vermelden dat dit een werkelijk mooi, uniek en bijzonder document is!

Cult in zijn meest pure vorm.