Deathspell Omega - Diabolus Absconditus (2011)

Deathspell Omega. Een band die Black Metal weer naar een nieuwe hoogte brengt. Het wordt soms wel eens Avant Garde Black Metal genoemd. De band heeft inderdaad een zeer eigenzinnige kijk op Black Metal en dat is ook weer goed te horen op Diabolus Absconditus.

22 minuten lang wordt je geboeid door dit nummer. De eerste 6 minuten zijn geweldig slepend en grimmig met hele onderhuidse riffs, daarna wordt het tempo omhoog gevoerd en wordt het allemaal iets chaotischer. De overgang is helemaal geweldig, een prachtig atmosferisch stuk komt er langs. Het nummer wordt echt heel spannend gehouden en sluit af met een geweldige riff.

Beste Black Metal die ik tot nu toe van 2011 gehoord heb. 4,5 ster.

Hee, toen ik deze had toegevoegd had ik er ook het nummer Mass Grave Aesthetics bijgezet, dat kom na Diabolus Absconditus. Dat nummer is een paar jaar geleden al los op EP verschenen, maar staat hier als het goed is ook op. Waarom is het weer weggehaald?

Verder sluit ik me aan bij Don Cappuccino: Diabolus Absconditus is een geweldig nummer, ontzettend sfeervol en prachtig opgebouwd rond een soort akoestische passage in het midden van het nummer. Verplichte kost voor fans van DsO!

Ik zag wel dat dit nummer apart als EP was uitgebracht en nog een CD met deze en Mass Grave Aesthetics. Die nummers staan er toch allebei al op MusicMeter en dan is een verzamelaar eigenlijk toch niet nodig?

Ja dat is wel waar, het maakt mij verder ook niet uit hoor Ik snapte sowieso niet waarom ze een versie hadden uitgebracht met Mass Grave Aesthetics er op, omdat die EP met dat nummer al jarenlang zo'n beetje overal te krijgen was. Hoe dan ook, Diabolus Absconditus blijft mijn favoriet onder de lange nummers (dat wil zeggen, langer dan 20 minuten) van DsO. Het weet mijn aandacht gewoon continu vast te houden en de sfeer wordt simpelweg niet verbroken.

Oorspronkelijk komt dit nummer van de Crushing The Holy Trinity compilatie. Een plaat met bijdragen van Stabat Mater, Clandestine Blaze, Mgla, Exordium en dus ook Deathspell Omega. Het klopt ook dat dit nummer weer gebundeld is uitgegeven met Mass Grave Aesthetics.

Er zijn dus meerdere wegen om deze nummers te bemachtigen. En dat is zeker de moeite waard. Want Deathspell Omega levert gewoon weer kwaliteit van superieure aard.

Men kan wel spreken van een lichte koerswijziging ten opzichte van het materiaal tot en met Paracletus Diabolus Absconditus lijkt een stuk minder druk te zijn dan het oudere materiaal. De partijen krijgen veel ruimte om te beklijven dit keer. Op gezette momenten worden de nodige psychedelische effecten ingezet waarmee Deathspell Omega meer dan ooit de nadruk legt op de sfeer.
Wat mij betreft slaagt de band daar meer dan voldoende in. Deze Mis des Doods bracht me onmiddellijk in trance en de 22 bezwerende minuten lijken in een oogwenk voorbij te zijn.

Uiteraard is er op muzikaal vlak nog steeds veel avontuur te beleven. Met name de plotselinge versnellingen hebben op gezette tijden een verpulverende uitwerking. Echt sereen en kalm wordt het nergens. Deathspell Omega benadrukt ook in een iets toegankelijkere setting nog steeds haar eigenzinnigheid en intensiteit.

Het wordt eentonig, maar ik kan niet anders dan de volle mep geven. Geen bij mij bekende blackmetal band benadert dit ongekende niveau.

Ik ben 'm ook maar eens gaan beluisteren, en met name het einde is werkelijk fantastisch, om kippevel te krijgen! Erg lang, maar boeiend nummer, dit 'Diabolus Absconditus'! Deathspell Omega lijkt me een band om te volgen in dit genre.

Zeker doen. Ze bewezen met hun laatste full length Paracletus overigens ook dat ze hun punt uitstekend in kortere nummers maken.

Die ben ik op dit ogenblik aan het beluisteren, Edwynn. Klinkt heel erg goed.

Hm, *gaat ook checken*

'Diabolus Absconditus', de EP die Deathspell Omega vorig jaar uitbracht. De EP bestaat uit één nummer, en stond al op een compilatie (meer info: zie het stukje van Edwynn). Als mijn Latijn me niet in de steek laat, luidt de titel in het Nederlands 'Verborgen Duivel', en dat zou logisch zijn, want de duivel gaat nu eenmaal gepaard met black metal. Deathspell Omega is black metal, en dan nog eens van de hoogste plank. Lang onbewust genegeerd, deze band (weinig tijd, vergeetachtigheid...), maar de laaiend enthousiaste stukjes van Edwynn bij de platen van Deathspell Omega maakten me toch nieuwsgierig, Edwynn's muzieksmaak waardeer ik zeer.

En kom zeker niet van een kale reis terug, nadat ik deze band dan eindelijk ontdekte. Ze hebben natuurlijk nog veel meer geproduceerd dan enkel dit EP'tje, maar laten we het toch over de EP hebben. In het begin van het nummer hoor je mysterieus Frans gekonkel (hoe kan ik het anders noemen, gefluister?), dat zet meteen de toon. Even later begint het nummer pas echt, wat ons 20 minuten aan heersende black metal oplevert. Geniaal? Neen, dat nu ook weer niet; laten we het houden op ijzersterk, dat is toch ook al een term om trots op te zijn.

Als er iets is waar Deathspell Omega goed in is, dan is het de sfeerzetting. Deathspell Omega zorgt voor een unieke sfeer, die doordringt tot in het diepste (en zwartste) van je ziel. In iedereen zit wel een duivel verborgen, denk ik, en dit nummer doet een uiterste poging om die duivel uit zijn schulp te lokken. De zanger heeft een rauw stemgeluid, dat erg goed past bij de obscure, illustere, duistere sfeer van het nummer. Meanderende gitaarlijnen doen m'n hoofd rondtollen; de drummer ramt er niet zomaar op los (al mept ie soms flink op z'n drumstel), maar welgemikte slagen zorgen voor subtiliteit. Dat soort details verheffen Deathspell Omega boven de massa.

Ondanks zijn korte duur en EP-wezen, is dit één van de beste black metalplaten van het jaar 2011 voor mij. Van degene die ik beluisterd heb, natuurlijk. Ik ga me dan ook volledig storten op de langspelers van Deathspell Omega, en ik weet nu al zeker dat ik ze erg goed ga vinden.

4 sterren

Erg benieuwd of en wat je over die andere platen gaat schrijven

Deathspeel Omega is wel een band waar je even de tijd voor moet nemen inderdaad. Not your average ramestamp black metal band. Niet dat daar wat mis mee is, overigens.

Ik zal er mijn tijd zeker voor nemen. Als je weet dat ik over deze EP toch al even heb gedaan. Ondertussen 'Paracletus' al enkele malen beluisterd. Of raad je aan om het rijtje chronologisch af te gaan, Edwynn?

Als ik een tip mag geven, begin met de EP 'Kenose', en daarna het album 'Si Monumentum Requires, Circumspice'. De eerste twee full-lengths zou ik voorlopig links laten liggen, die zijn meer standaard black metal. Goed voor wat het is maar niet zo bijzonder.

Gewoon doen waar je zin in hebt. In de chronologie zul je alleen subtiele verschilletjes ontdekken. De twee eerste albums even buiten beschouwing latend. Volgens mij hoorde ik ook voor het eerst Kenose, daarna Fas Ite... vervolgens Si Monumentum en vervolgens verscheen Paracletus. Ik heb er niet minder van genoten.