Deathspell Omega - Diabolus Absconditus (2011)

Oorspronkelijk komt dit nummer van de Crushing The Holy Trinity compilatie. Een plaat met bijdragen van Stabat Mater, Clandestine Blaze, Mgla, Exordium en dus ook Deathspell Omega. Het klopt ook dat dit nummer weer gebundeld is uitgegeven met Mass Grave Aesthetics.

Er zijn dus meerdere wegen om deze nummers te bemachtigen. En dat is zeker de moeite waard. Want Deathspell Omega levert gewoon weer kwaliteit van superieure aard.

Men kan wel spreken van een lichte koerswijziging ten opzichte van het materiaal tot en met Paracletus Diabolus Absconditus lijkt een stuk minder druk te zijn dan het oudere materiaal. De partijen krijgen veel ruimte om te beklijven dit keer. Op gezette momenten worden de nodige psychedelische effecten ingezet waarmee Deathspell Omega meer dan ooit de nadruk legt op de sfeer.
Wat mij betreft slaagt de band daar meer dan voldoende in. Deze Mis des Doods bracht me onmiddellijk in trance en de 22 bezwerende minuten lijken in een oogwenk voorbij te zijn.

Uiteraard is er op muzikaal vlak nog steeds veel avontuur te beleven. Met name de plotselinge versnellingen hebben op gezette tijden een verpulverende uitwerking. Echt sereen en kalm wordt het nergens. Deathspell Omega benadrukt ook in een iets toegankelijkere setting nog steeds haar eigenzinnigheid en intensiteit.

Het wordt eentonig, maar ik kan niet anders dan de volle mep geven. Geen bij mij bekende blackmetal band benadert dit ongekende niveau.

'Diabolus Absconditus', de EP die Deathspell Omega vorig jaar uitbracht. De EP bestaat uit één nummer, en stond al op een compilatie (meer info: zie het stukje van Edwynn). Als mijn Latijn me niet in de steek laat, luidt de titel in het Nederlands 'Verborgen Duivel', en dat zou logisch zijn, want de duivel gaat nu eenmaal gepaard met black metal. Deathspell Omega is black metal, en dan nog eens van de hoogste plank. Lang onbewust genegeerd, deze band (weinig tijd, vergeetachtigheid...), maar de laaiend enthousiaste stukjes van Edwynn bij de platen van Deathspell Omega maakten me toch nieuwsgierig, Edwynn's muzieksmaak waardeer ik zeer.

En kom zeker niet van een kale reis terug, nadat ik deze band dan eindelijk ontdekte. Ze hebben natuurlijk nog veel meer geproduceerd dan enkel dit EP'tje, maar laten we het toch over de EP hebben. In het begin van het nummer hoor je mysterieus Frans gekonkel (hoe kan ik het anders noemen, gefluister?), dat zet meteen de toon. Even later begint het nummer pas echt, wat ons 20 minuten aan heersende black metal oplevert. Geniaal? Neen, dat nu ook weer niet; laten we het houden op ijzersterk, dat is toch ook al een term om trots op te zijn.

Als er iets is waar Deathspell Omega goed in is, dan is het de sfeerzetting. Deathspell Omega zorgt voor een unieke sfeer, die doordringt tot in het diepste (en zwartste) van je ziel. In iedereen zit wel een duivel verborgen, denk ik, en dit nummer doet een uiterste poging om die duivel uit zijn schulp te lokken. De zanger heeft een rauw stemgeluid, dat erg goed past bij de obscure, illustere, duistere sfeer van het nummer. Meanderende gitaarlijnen doen m'n hoofd rondtollen; de drummer ramt er niet zomaar op los (al mept ie soms flink op z'n drumstel), maar welgemikte slagen zorgen voor subtiliteit. Dat soort details verheffen Deathspell Omega boven de massa.

Ondanks zijn korte duur en EP-wezen, is dit één van de beste black metalplaten van het jaar 2011 voor mij. Van degene die ik beluisterd heb, natuurlijk. Ik ga me dan ook volledig storten op de langspelers van Deathspell Omega, en ik weet nu al zeker dat ik ze erg goed ga vinden.

4 sterren