Palace - Arise Therefore (1996)

De beste Oldham-release! Vind ik dan.

Die drumcomputer vind ik niet eens zo beroerd (en niet eens zo beroerd is heel wat in Oldham-termen; zie Nakurs reactie), omdat hij erg veel broeierigheid aan de nummers meegeeft. En dat stukje onderhuidse urgentie mist bij Viva Last Blues, wat alléén maar rammeldebammel is - met puik songmateriaal overigens, maar dat heeft dit album óók.

Disorder is bijvoorbeeld bloedmooi .

Ik vind de wat lijmerige sound hier juist ervoor zorgen dat het allemaal wat teveel op elkaar begint te lijken, al is dat natuurlijk niet zo heel erg als je zulke mooie songs kan schrijven als onze Will, maar het maakt wel dat ik Viva Last Blues voorlopig verkies boven deze schijf

Momenteel dit album weer dagelijks op staan, wat een cd zeg, zo ontzettend mooi

Ik ben blij dat ik Will Oldham (onder al zijn schuilnamen) vorig jaar heb ontdekt. Alsof er een schat aan mijn voeten ligt. Elke plaat die ik van hem hoor, is een vreemde mengeling van verbazing, ontzetting en aha-erlebnis. Zo ook Arise Therefore. Zo lo-fi als de nineties lo-fi konden zijn, hij rommelt aan en rammelt erop los, plukt wat op zijn gitaar, knalt er hier en daar een raar geluidje in, zingt nodeloos cryptische en obscene teksten, vaak volledig uit de toon... en toch... klopt het. Allemaal.

Enige plaat die ik van Will Oldham heb/ken.De onvaste stem,de indringende teksten (die ik helaas niet altijd even goed versta) en natuurlijk de ritme box,een album waar je niet echt vrolijk van wordt maar je ter gelijkertijd niet meer los laat.Blijft zo enkele dagen op mijn draaitafel liggen om vervolgens maanden niet meer uit de hoes te komen.Ben toch benieuwd naar ander werk want ik heb de indruk dat dit niet zijn beste album is.Stablemate,No gold digger,the Weaker soldier en The Sun Highlights the Lack in Each zijn mijn huidige hoogtepunten.Uniek.

Dit is een bijzonder intense vertolking van zielpijn. Die indringende stem en fraaie muzikale begeleiding doen je verstild staan. Dit is één van de mooiste albums van zijn rijke oeuvre.

Op dezelfde ochtend luisteren naar Smashing Orange, Bracket en Palace. Ik kan dat
Na de lekkere gitaren, de prettige powerpunk, nu de weemoedige en uitgepuurde klanken van Will Oldham. Alleen al voor The weaker Soldier zou deze man een Nobelprijs moeten krijgen.
Mijn dag startte goed.