Champion Jack Dupree - Blues from the Gutter (1958)

Blues rechtstreeks uit het hart. Ik hoor tot de gelukkigen die deze man ooit live hebben gezien, een ervaring die niet meer van trommel- of netvlies zal verdwijnen. Ongepolijst en eerlijk, deze kampioen krijgt van mij voorlopig 4,5*

Het bericht van Lebowski is inmiddels meer dan 2 jaar oud.
Het doet mij toch wat bluesverdriet om te moeten constateren , dat de 'Champion' met zijn unieke bluespiano en zangstijl , slechts met een berichtje en 1 plaat op MM wordt vertegenwoordigd.
Dat de keuze van die ene plaat op ' Blues From The Gutter ' is gevallen met o.m. de medewerking van jump-band saxophonist Pete Brown , is daarentegen voor mij een grote meevaller. De plaat staat zeer hoog aangeschreven onder bluesliefhebbers en wordt terecht als een klassieker beschouwd.
Dupree heeft ook na de ' Gutter ' op diverse labels nog prachtige platen gemaakt ; o.a. One Last Time , Blues At Montreux ( met King Curtis) , Live with the Pig Town Playboys en Forever and Ever.
Dupree overleed in 1992 , maar mag niet vergeten worden.

George, als het je plezier doet, ik heb deze plaat ook. Weliswaar in gecopieerde versie - Mijn Arnhemse Jazz- & Bluesvrienden hebben dus goede invloed op me - en ik kan alleen maar bevestigen wat je hierboven schreef : unieke bluespiano, unieke zangstijl, prima plaat. Voilà, dan staan er toch al drie posts bij deze zéér aan te raden bluesplaat van Champion Jack Dupree.
Zo onderlegd als George over de achtergrond van deze bluesman ben ik lang niet, maar zo leert een mens nog eens wat interessants hier op Music Meter !
Aanra(N)der van een plaat !

****/2

The blues of Champion Jack Dupree (1963), From New Orleans to Chicago (1966 en mischien zijn beste plaat), The heart of the blues is sound (1969), Alive, "live" and wel (1971) of Blues in Montreux (1971) ik noem maar alleen 5 stuks, alles 4.5 tot 5***** platen. Het wordt tijd dat deze legende en zijn Barrel Blues meer aandacht krijgt!

From N.O. to Chicago. Heel goed dat je m.n. deze plaat er nog even bij noemt , beste Bluesman !

En hier het line-up van From New Orleans to Chicago.

What more can I say?

Champion Jack Dupree (vocals, piano); Mickey Baker (vocals, guitar); Eric Clapton, Tony McPhee (guitar); John Mayall (harmonica); Malcolm Pool, John Baldwin (bass guitar); Keef Hartley, Ronnie Verrell (drums); Bill Shortt (rub-board).

Die plaat samen met de Gutter aanschaffen !

Insiders hebben die toch al!

Wij gaan dus voor de Outsiders !

Ik hoop dat we dan een aantal gebruikers nieuwsgierig gemaakt hebben

Daar doen wij het voor !

Yep...back to the roots!

Oh , yeah........Everyday , everyday I have the blues

Op deze 1558 release deed guitarist by Larry Dale mee.

Brian Jones was zo inspired van het guitar speel van Larry Dale dat hij zegte:

"Yeah! I have to play this… what a sound"

1558 release ??? Is die plaat opgegraven ?

EvansHewson ; het doet mij zeer veel bluesdeugd dat jij tot de trotse bezitters behoort van ' From the Gutter ' al is het een gecopieerde versie.
Bezoek je Arnhemse jazz & blues vrienden regelmatig !

Nee hoor, niet opgeraven....was een verjaardagscadeau van Muddy

Champion Jack Dupree - Junker's Blues - Listen Free - we7.com

Diepe diepe blues from New Orleans uit de gouden strot van voormalig bokskampioen Champion Jack Dupree. Hij begeleidt zichzelf geweldig op de piano, maar de hele band is uitstekend. Let bijvoorbeeld eens op de gitaar op Can't Kick the Habit en het geweldige Bad Blood, ik begrijp van Larry Dale. En op de saxofoon van Pete Brown dus op bijvoorbeeld Evil Woman.
Verder staan er grotendeels sterke tracks met soms mooie verhalen op. Ook zit er een mooie variatie in tempo op, van trieste blues tot de snelle Nasty Boogie Woogie. En het klinkt allemaal zo puur en rauw: veel echter wordt de blues niet.

Dupree heeft een goede stem en speelt heerlijke (boogie)piano, maar helaas hoor ik te weinig gitaar. Als ik hem hoor, dan klinkt die wel super rauw. Larry Dale ken ik verder (nog) niet, maar hier klinkt ie zoals gezegd geweldig.

De echte naam van Dale is Ennis Lowery, geboren in 1923 in Texas. Hij speelt ook gitaar op Frankie Lymon's "Why do fools fall in love?".

William Thomas “Champion Jack” Dupree was net als zijn tijdsgenoot Willie Dixon een bokser van de buitencategorie, maar ook hij koos uiteindelijk voor de muziek. Hij groeide op in New Orleans, nadat hij al op zijn 8ste zijn ouders had verloren. Hij kwam in een weeshuis terecht waar ook Louis Armstrong al eerder was beland. Dupree leerde de piano te bespelen en werd al snel een werkende reiziger, zo kwam hij onder andere in Chicago en Indianapolis terecht. Als bokser won hij de nodige prijzen in Detroit, voordat hij terugkeerde naar Chicago en naam maakte als bluesmuzikant. Na zijn dienst gedurende de tweede wereldoorlog nam hij een reeks aan singles op, voordat zijn eerste album in 1958 verscheen.

Niet zozeer zijn zang of pianospel vormen het ultieme hoogtepunt, maar vooral zijn teksten over drank- en drugsverslavingen, gevangenissen en vrouwen. Zijn muziek zit tussen de blues en boogie-woogie in en wordt op het album groots gemaakt door onder andere Ennis Lowery (aka Larry Dale) op gitaar en Pete Brown op de saxofoon. Evil Woman is een meeslepend en geweldig bluesspektakel, waar Nasty Boogie weer een upbeat en swingend geheel kent. Een jazzy kant kent het album ook met het begin van Bad Blood. Het album is niets minder dan een meesterwerk uit de blues van de jaren 50.

4*

Afkomstig van Platendraaier.

'Gewoon' een geweldig bluesalbum. Bijna zonde dat ik met mijn 4* het gemiddelde (iets) omlaag haal, maar aan de andere kant is hier ook al zes jaar geen bericht meer geplaatst, dus hopelijk komt dit geweldige album hiermee nog eens op de radar van sommigen.