Champion Jack Dupree - Blues from the Gutter (1958)

Diepe diepe blues from New Orleans uit de gouden strot van voormalig bokskampioen Champion Jack Dupree. Hij begeleidt zichzelf geweldig op de piano, maar de hele band is uitstekend. Let bijvoorbeeld eens op de gitaar op Can't Kick the Habit en het geweldige Bad Blood, ik begrijp van Larry Dale. En op de saxofoon van Pete Brown dus op bijvoorbeeld Evil Woman.
Verder staan er grotendeels sterke tracks met soms mooie verhalen op. Ook zit er een mooie variatie in tempo op, van trieste blues tot de snelle Nasty Boogie Woogie. En het klinkt allemaal zo puur en rauw: veel echter wordt de blues niet.

William Thomas “Champion Jack” Dupree was net als zijn tijdsgenoot Willie Dixon een bokser van de buitencategorie, maar ook hij koos uiteindelijk voor de muziek. Hij groeide op in New Orleans, nadat hij al op zijn 8ste zijn ouders had verloren. Hij kwam in een weeshuis terecht waar ook Louis Armstrong al eerder was beland. Dupree leerde de piano te bespelen en werd al snel een werkende reiziger, zo kwam hij onder andere in Chicago en Indianapolis terecht. Als bokser won hij de nodige prijzen in Detroit, voordat hij terugkeerde naar Chicago en naam maakte als bluesmuzikant. Na zijn dienst gedurende de tweede wereldoorlog nam hij een reeks aan singles op, voordat zijn eerste album in 1958 verscheen.

Niet zozeer zijn zang of pianospel vormen het ultieme hoogtepunt, maar vooral zijn teksten over drank- en drugsverslavingen, gevangenissen en vrouwen. Zijn muziek zit tussen de blues en boogie-woogie in en wordt op het album groots gemaakt door onder andere Ennis Lowery (aka Larry Dale) op gitaar en Pete Brown op de saxofoon. Evil Woman is een meeslepend en geweldig bluesspektakel, waar Nasty Boogie weer een upbeat en swingend geheel kent. Een jazzy kant kent het album ook met het begin van Bad Blood. Het album is niets minder dan een meesterwerk uit de blues van de jaren 50.

4*

Afkomstig van Platendraaier.