The Buddy Odor Stop - Buddy Odor Is a Gas! (1979)

Gruppo Sportivo was in juni '79 net z'n volgende hit aan het scoren met Sleeping Bag, toen bekend werd dat Hans Vandenburg de stekker uit de groep had getrokken. De droogkomische ode aan zijn geliefde slaapzak zag meteen zijn verkopen instorten en kwam niet verder dan #43 in de Nationale Hitparade.
Nog datzelfde jaar volgt een album van Vandenburgs The Buddy Odor Stop, genaamd Buddy Odor Is a Gas!. Ik las erover in Muziek Expres, maar volgens mij heb ik het indertijd niet op de radio horen voorbijkomen. De nieuwe naam was slecht getimed, net als John Watts in 1981 deed toen hij stopte met Fischer-Z, op het moment dat die groep eindelijk het succes in eigen Engeland zag stijgen.
Zakelijk dus niet slim, maar Buddy Odor is gewoon een leuk album, heel goed vergelijkbaar met de vorige twee van Gruppo Sportivo. Op dit album staan maar liefst veertien nummers.

Het begint met het felle titelnummer, bijna furieus met een hakkend rammelgitaartje á la The Who in hun beginjaren. De toetsen verraden vervolgens dat het 1979 is en een heerlijk knallend newwaveliedje doet mijn mondhoeken omhoog krullen.
Qua teksten ontstaat bij mij het beeld dat Vandenburg vroeger op school het jongetje was dat de clown uithing en dat vervolgens heeft weten te vertalen in vrolijke en absurdistische gitaarwave, met bovendien heerlijke toetsen van Peter Calicher en Robert Jan Stips.
Voor fans van Golden Earring is het misschien leuk om te weten dat Barry Hay meedoet op het album; op If I Were You gaat hij zelfs zingend in gesprek met de grote ster van dit album, ondanks diens onaangename luchtje.
Met het slepende Teardrops and Two Broken Hearts wordt het serieuzer. Het blijkt een popliedje zonder gekdoenerij en sluit de eerste kant sterk af.

Op kant 2 (Pop for Jazzholes genaamd) word ik verrast door de jazzpop van Cats Hiss, compleet met staande bas en brushes. Meer jazzpop in het korte en instrumentale For Pim, waarna we in de jazzclub blijven en dames de microfoon reserveren.
In de jaren '80 zou deze kruisbestuiving vaker klinken, zoals bij de destijds razend populaire Sade met de hit Sweetest Taboo uit 1985. Iets dergelijks gebeurt hier al als Meike Touw It Feels So Good zingt. Prachtig! Idem voor My Little Man and I, waarna met het vrolijk-gekke Jazz It Up! de plaat met springerige new wave eindigt.

Buddy Odor is a Gas! is een logisch vervolg in het verhaal van Gruppo Sportivo, met meer vrijheid en variatie wat betreft instrumentatie en stijlen. Ruwweg is kant 1 voor new wave en kant 2 voor jazzpop. Had hij dit onder de vlag van Gruppo Sportivo uitgebracht, dan was dit waarschijnlijk meer gehoord dan toen het geval was. Desalniettemin een vermakelijk stukje pophistorie met een aantal fijne liedjes.

Ze mogen hier dan beweren wat ze willen maar dit album behoort tot de 3 beste die Hans gemaakt heeft, namelijk de eerste 2 Gruppo albums 10 Mistakes en Back to 78. The buddy Oder Stop album zit gewoon ontzettend goed in elkaar en stuk voor stuk goeie nummers net zoals op de 2 eerste Gruppo albums. Alleen met The Buddy Odor stop ging Hans op de jazzy toer en dat was helemaal zo slecht nog niet voor de afwisseling. In ieder geval vind ik dit bij zijn beste werk horen, en als je zijn complete werk luisterd zul je dat moeten toegeven. Alles na 1980 haalt dit niveau niet meer. Maar het valt ook niet mee om constant top albums te maken. Maar Hans Vandenburg vind ik toch een zwaar ondergewaardeerd muzikant als je ziet wat hij allemaal gedaan heeft. Maar ja, zo gaat dat in Nederland.