Kelly Rowland - Here I Am (2011)

Can't wait!!!

Hij is al op het internet te vinden

Als solo artieste zal ze altijd in de schaduw blijven staan van Beyoncé. Slecht doet ze het iig niet, want vanwege het succes in Europa in de laatste paar jaren mag ze nu plaatsnemen in de jury van de Britse versie van X-Factor. Simon Cowell, Cheryl Cole én Dannii Minogue zijn ondertussen vertrokken, dus het is afwachten of het Britse volk zit te wachten op Rowland. Hoe dan ook, haar derde album is sinds deze maand een feit. Na twee albums bij Columbia, waarvan de laatste geen succes werd, zit ze nu bij Motown. Laat je in sowieso niet misleiden door de naam “Motown”, want hun meest recente releases zijn bagger. Dat label heeft niets te maken met de Motown van toen – ze delen enkel dezelfde naam.

Goed, over het album valt weinig positiefs te zeggen. R&B gepruts van de bovenste plank, met tevens invloeden van dance. Een overkill aan productie maakt het er niet beter op, maar goed, dat zal dan wel nodig zijn geweest aangezien het talent van Rowland zeer beperkt is. Het succes van When love takes over (wat ik btw. een vreselijk nummer vind), wist ze niet te evenaren met de single Commander; ook een samenwerking met David Guetta. Ieder nummer is productioneel zo plat als een dubbeltje. Het klinkt doodeenvoudig en de nummers weten zich nauwelijks van elkaar te onderscheiden. Vooral het feit dat ieder nummer een gebrek aan karakter heeft, is het tamelijk saai om het album in zijn geheel te beluisteren. Het beste/leukste nummer is het meest danceachtige nummer, dat is de afsluiter Down for whatever, en dat komt voornamelijk vanwege het pakkende refrein. Haar vocalen zijn verder niet imponerend en je zult gelijk (weer) begrijpen waarom ze in Destiny’s Child gedegradeerd werd tot achtergrondzangeres. Op enkele nummers mogen diverse rappers ook één of meer verses zingen, maar ook zij weten dit album niet naar een hoger niveau te tillen (al komt dat deels door het materiaal).

Ik kan me niet voorstellen dat ze met dit album nieuwe fans zal binnenhalen. Ik krijg een beetje een déjà-vu moment. Een R&B-chick die ietwat danceachtige nummers gaat maken hebben we een jaar geleden al gezien bij Kelis, en dat was niet zo’n succes. Enne, die titel en de hoesfoto zijn volgens mij afgeleid van Alicia Keys haar As I am. Kortom: op originaliteit scoort dit album op alle fronten 0 punten.

Ik ben het erg met je eens Angelo! Het album is saai. Het beste nummer is inderdaad Down for Whatever, maar dat is ook geen blijvertje. Jammer.

leuke recensie!

Al vanaf Dilemma en dat nummer met die italiaan bevindt Kelly Rowland zich in dubieus vaarwater. Vandaar dat ze meer in de sector Christina Milian zit dan Rihanna en haar voormalige bandlid.

En iemand als Kelis kan naar mijn mening gerust een dance album maken omdat zij nooit een rnb kwelerd pur sang is geweest, die zou ik zelfs een duet met Marilyn Manson zien doen en van haar is dat acceptabel, bij Rowland lijkt niet echt een identiteit te zijn wat ze wil