Rod Stewart - Atlantic Crossing (1975)

zeer goede plaat,vooral sailing en I don't want to talk about it zijn klassiekers geworden,net zo als dit album

Klassiek album van Rodje. Niet enkel Sailing en die andere grote hit I Don't Want to Talk About It zijn top, maar zeker ook Stone Cold Sober, This Old Heart of Mine, Drift Away etc...
Toen was hij nog in opperbeste vorm, later zou dat helaas veranderen...

***1/2

Prima album van Rod Stewart met zowel stevige rockers als ballades, waarin hij in beide categorieën weet te overtuigen. "Sailing" is natuurlijk zijn bekendste nummer en een klassieker van jewelste.

bergafwaarts ging het met rod die de uk verloochende voor de us , tegenvaller

Ik ben niet zo heel erg dol op Atlantic crossing. Goed, Sailing staat er op, I don't wanna talk about it.

Maar in z'n totaliteit spreekt AC mij niet zo aan, het ligt ook aan de matige kwaliteit van de rocknummers.

Rod begint de jaren 70 meer dan voortreffelijk, maakt dan elk jaar een mindere cd, tot en met Atlantic crossing dus.

De opvolgers A night on the town en vooral Foot loose and fancy free zijn dan weer veel beter.

Toch maakt Rod erg wisselende albums die ook niet erg constant zijn als geheel.........................Met betrekking tot de jaren 70, muv het begin, heb ik eigenlijk altijd het gevoel dat zo'n beetje de helft van het materiaal kan worden gedumpt, de ene keer wat meer dan de andere.

Ik zeg: compileren die zooi.

De 4CD "Storyteller" is verreweg de beste en meest complete compilatie van Rod Stewart met buiten alle hits ook interessant materiaal uit zijn beginperiode.
Overigens vind ik zijn albums uit de jaren '70 (waaronder deze) wel goed, vanaf de jaren '80 een stuk minder op enkele uitzonderingen na. En die recente American Songbook-reeks is helemaal te mijden.

Excuus, ik druk mij niet goed uit bij compileren. Wat ik er mee bedoel is, de slechte nummers van een cd weghalen en als er dan te weinig tijd overblijft voor een complete cd, aanvullen met betere nummers.

Ook een aardige is twee (of desnoods meer) cd's uit min of meer dezelfde periode samen te voegen tot één cd en dan de zwakste nummers weglaten. Je hebt dan tenminste het gevoel dat je één goede cd van een artiest afspeelt.

Dat is natuurlijk heel iets anders dan een compilatie met greatest hits of een door de platenmaatschappij samengesteld geheel.

The American songbook ben ik helemaal niet meer aan begonnen, ook die laatste cd niet.

Je weet dat ik een zwak heb voor When we were the new boys. Als hij dat echt goed had aangepakt dan........(zie aldaar)

Commercieel zeer geslaagd, maar ik ben het eens met beaster en musician.

De rock wordt steeds minder rauw en oprecht, en de zwijmelende ballads komen op. Rod had doorgekregen waar het meeste geld in zat.

Alle oprechte emotie van Danny Whitten (zanger/gitarist van Crazy Horse) uit het origineel van 'I Don't Want to Talk About It' wordt teniet gedaan. Veel mensen nemen helaas niet de moeite om het origineel op te zoeken. De andere grote hit 'Sailing' vind ik één grote sentimentale berg kitsch, echt niet uit te zitten. Het origineel van Sutherland Brothers Band vind ik ietsjes beter, maar die hoef ik ook niet te vaak te horen..

Het eentonige reggae gedreun van 'Alright for an Hour' skip ik ook. Verder is het een wat voorspelbare, minder boeiende cd dan ik tot dan toe van Stewart gewend was.

Dank je voor het herinneren, je hebt helemaal gelijk. Ik moet dat album nog steeds kopen maar I don't want to talk about it (het origineel) staat natuurlijk op het eerste Crazy horse album.

De slow half is gewoon prima. Van de eerste 5 kan alleen drift away mij bekoren. Maar ik werd met sailing wel door het rod virus aangestoken. En dat zou jaren duren. Het vreemde is is dat ik er pas jaren later achterkwam hoe goed zijn oude platen waren. En die zijn gewoon van de buiten categorie. Best wel grappig als je eerst zijn bekender werk leert aprecieren om er dan pas achter te komen dat hij nog veel beter werk heeft afgeleverd. En dat oud werk knalt nog altijd regelmatig uit mijn boxen ha.

Op zich best wel een goed album, half rock nummers en half ballades. Op kant A de rocknummers, kant B is de langzame kant, en daar kwamen de twee hitsingles ook vandaan.

Dat dit album vergeleken met de vorige vijf gladder en ook wat commerciëler klinkt is een feit maar dat belet niet dat het een prima album is geworden (latere albums zijn op dat gebied nog een stuk erger). Ik vind zowel de rockers als ballads geslaagd met nieuwe invalshoeken (reggae bv.). Voor Sailing heb ik een steeds een zwak gehad vanwege de sfeer.

Vandaag beelden gezien van Rod op Rock in Rio 2015.......... Sailing en I don't want to talk about it namen een prominente rol in de setlist van deze show...met een ontroerende inter-actie tussen publiek en performers

Dit festival ( Rock in Rio) leverde Rod in het verleden nog een record op als het gaat om het aantal geschatte toeschouwers (3,5 miljoen)....lijkt me zo onwerkelijk en bijzonder tegelijkertijd om voor zoveel mensen op te treden.

Met zo'n stem heb je doorlopend het idee dat er iets meer in moet zitten. Maar een mager zeventje scoort dit album toch ook wel.

Prima Album. De nummers die als bonus zijn toegevoegd met Booker T. zijn ook erg goed.

Dit album bezegelde zijn verhuizing van Engeland naar Amerika en is een lekker album, met liefst 2 nummers uit de laatste top 2000. Toch kan het niveau niet tippen aan Foot Loose and Fancy Free, daar speelt hij met zijn beste (muzikaal bekeken) band ooit en is zijn passie en stem in topvorm.

Vind op dit album de rustiger nummers aanzienlijk sterker dan het meer uptempo werk dat wat gewoontjes klinkt. Sailing is puur jeugdsentiment. Mooi!

Ook al jaren op de plank , en vandaag weer eens tegen het licht gehouden. Snap gelijk weer waarom ik hem zelden draai. Teveel kaf tussen het koren. Voornamelijk kant A is van een bedenkelijk niveau. Sailing heb ik altijd verschrikkelijk gevonden en wat er dan overblijft rechtvaardigt net aan 3 sterren.

Ik luister de Top 2000 van 2023 terug van #2000 naar #1, maar ik beluister het hele album waar het nummer vandaan komt.

Album nummer: #13
Getriggerd door: #1988 (I Don't Want To Talk About It)
Andere Top 2000 nummers op dit album: #851 (Sailing)
Nummers toegevoegd aan persoonlijke playlist: Three Time Loser, All in the Name of Rock 'n' Roll, Drift Away, I Don't Want To Talk About It, It's Not the Spotlight, This Old Heart of Mine, Sailing

Wauw dit was nog eens een aangename verrassing. Ik ben blij dat ik deze niet na de eerste luisterbeurt heb afgeschreven want bij de tweede en derde beurt heb ik er toch iets moois in gevonden. Zowel aan de "fast side" en "slow side" zitten goede nummers. Doordat het album qua stijl eigenlijk in tweeën is gedeeld is het niet vermoeiend en blijft het interessant. Echt van genoten dus ik geef het voor nu 4*. Vreselijk lelijke cover trouwens.

De slow side is echt prachtig inderdaad. Sailing en I Don't Want To Talk About It zijn waarschijnlijk de bekendste nummers, maar This Old Heart of Mine klinkt in deze ingetogen cover ook erg goed.

Voor deze lp en om zijn carriere artistiek en commercieel een nieuwe inpuls te geven, stak Rodje de oceaan over en dat zou hem uiteindelijk geen windeieren leggen en werd hij een superster met een miljoenenpubliek en erg populair bij de vrouwen. Maar zeker zijn eerste drie lps na de oversteek waaronder dus deze zijn ook artistiek geslaagd en ja dat komt mede door alle geweldige muzikanten die erop mee spelen. En ik vind de hoes juist prachtig.