Son Seals - Midnight Son (1976)

Een degelijke bluesplaat, maar daar is dan ook alles positiefs mee gezegd. De begeleidingsband doet z'n best, met een pianist en een tweetal blazers die de muziek soms wat punch geven en een bassist die af en toe lekker z'n eigen gang mag gaan, maar vrijwel alle nummers volgen het standaard-blues-schema, de opzet van de meeste nummers bestaat eruit dat na elk stukje tekst de rest van de regel met een gitaarloopje wordt opgevuld, Seals heeft geen bijzondere of "door het leven getekende" stem, zijn solo's zijn niet erg pakkend, en (mijn grootste pijnpunt) zijn gitaar heeft de hele tijd hetzelfde geluid en dezelfde "attack", hetgeen in mijn geval al spoedig lijdt tot verveling en desinteresse. Ik geef toe, de meeste van deze bezwaren zou je ook kunnen aanvoeren bij veel van B.B. Kings nummers, maar diens vloeiende solo's, diens intensiteit en het idee dat King echt tegen mij zingt mis ik bij Seals ten ene male. Pijnloze blues die professioneel de gebaande paden volgt en na afloop bij mij totaal geen indruk blijkt te hebben achtergelaten, met uitzondering van het slotnummer, ook weer een klassieke blues waarop echter alle elementen nu wèl versmelten tot een meeslepend en intens geheel.