Lenny Kravitz - Black and White America (2011)

Jee, opvallend. Nou ja, misschien ligt het aan het feit dat hij meer dan anders terug grijpt op jaren '70 funk & soul?

Nee t ligt voor mij echt gewoon aan de zwakke nummers. Funk & soul kan ik best smaken, maar dan moet t wel goed zijn. Wel jammer, want ik heb Lenny best hoog zitten.

Ik neigde al naar 4,5* voor deze uitstekende Lenny plaat. Zeker t/m nummer 11 is het meestal ouderwets goed en errug lekker. Na zijn superconcert gisteravond schroef ik het omhoog. Wat een rasentertainer is het toch ook! In de jaren '90 zag ik 'm een paar keer en gisteravond waren hij en zijn band weer zo goed, alleen nu ook nog met gebruik van de nieuwste technieken. Los van drie op een rij gespeelde ballads, was het vooral een geweldig rockconcert. Wat een gitarist is Craig Ross toch!

De nummers van dit album konden prima mee: opener Come On Get It zette Ahoy in vuur en vlam, Rock Star City Life werd met gejuich begroet & lekkere popsong Stand werd massaal meegezongen.

Kortom: Lenny is back!

Jawel, mijn stem gaat een halfje omhoog..

vind dit nog steeds geen wereldplaat, maar toch staan er wel aardige momenten op.

Ah Lennon, mooi dat je ze eruit pikt die momenten. Ik kan me dat als mede-Prince 'fan' ook goed voorstellen. Sommige funky-rock kan door beiden gespeeld worden.

Dat de nieuwe plaat van Lenny Kravitz grotendeels beïnvloed is door het oeuvre van de -op dit moment dakloze en verslaafde- Sly Stone en diens familie, wordt al duidelijk tijdens het eerste nummer. De stijl die de luisteraar hoort doet wat denken aan Kravitz’ vroege jaren, terwijl de thematiek van de nummers ons op de meest mooie momenten terugbrengt naar de eind jaren ’60 en begin jaren ’70, met Black and White America levert Kravitz met sommige nummers écht zijn beste werk in meer dan tien jaar tijd.

De absolute blikvanger is het titelnummer, Lenny had mij voor de gek kunnen houden, dit had zo één van de grootste funk klassiekers van de jaren ’70 kunnen zijn! Hetzelfde is ook van toepassing voor o.a. Life Ain’t Ever Been Better Than It Is Now. De prominent aanwezige blazers, het onderwerp racisme, de scheurende gitaren, het brengt je terug naar de tijd van weleer. Nummers met deze fijne sfeer worden afgewisseld met eigentijdse nummers als Boongie Drop, waarin we horen dat Kravitz ook niet vies is van een vleugje hip-hop, het gevoel wordt nog eens versterkt dankzij de verse van mr. Jay-Z. Het meest originele nummer is verassend genoeg Sunflower met een gastbijdrage van Drake, of het je bevalt is een tweede. Hoewel hij zeer eigentijds aanvoelt, wordt het jaren ’80 geluid niet geschuwd, en klinkt het zoals pop, soul en funk uit die decade had moeten klinken. Come on Get It brengt ons waarschijnlijk de meest rockende compositie, en het werkt wel geruststellend om in dit soort momenten te horen dat Kravitz als vocalist en rocker nog niets aan zijn krachten heeft ingeboet. Dat hij als rocker 'n breekbare kant heeft, laat hij horen op The Faith of a Child. Ik kan me voorstellen dat dergelijke stukken vanwege diens tekst overkomen als iets glads, maar ik hoor er iets oprechts in. Dat ís de kracht van het liedje.

Het grootste nadeel van het album is de te lange tracklist. Van de maar liefst zestien nummers die op de reguliere versie staat, had hij er met gemak vijf kunnen schrappen. Een nummer als Stand klinkt aan de hand van de titel veelbelovend, maar wat is het een melig nummer geworden. Het vleugje funk voelt niet aan als funk, het is eerder kitscherig, het arrangement getuigt zelfs van wat amateurisme. De eenvoudige, nogal saaie tekst weet het nummer ook niet naar een hoger niveau te brengen. Een quasi-zwijmelnummer als I Can’t Be Without You is ook misplaatst, het laat geen vakmanschap horen van iemand van wie je dit wel mag verwachten. Zo’n simplistisch nummer is weggelegd voor starters, niet voor ouwe rotten in het vak. Een vijf-en-een-half-minuut durend nummer zoals Looking Back on Love komt door de (te) lange speelduur ook niet tot zijn recht. Het kabbelt voort, zonder een verassende of noemenswaardige wending, het instrumentale gedeelte wordt te lang voortgezet om interessant te zijn.

Het is niet het beoogde meesterwerk waar Kravitz waarschijnlijk op had gehoopt, maar mede dankzij een aantal aardige, en zelfs hele goede nummers is Black and White America voor de funk, zelfs rock liefhebber de moeite waard om eens een beluistering te geven. Een krappe vier sterren zijn verdiend.

Prachtige recensie Angelo! Ik ben het grotendeels met je eens. Alleen wat betreft Stand inmiddels niet. Als je dat simpele nummer vaker hoort, dringt pas goed tot je door wat voor lekker catchy popliedje het is. Meer is het niet, maar probeer er maar eens één te maken. Op weg naar het concert in Ahoy betrapte ik mezelf erop dat ik juist Stand voluit zat mee te zingen. Oren dicht!

'Black and White America' wist m'n aandacht te trekken na een uitermate positieve recensie in HUMO, en nadat ik het titelnummer gehoord had. Dat is immers een funky, zomers en vooral erg fijn nummer. Ik had vooraf gedacht dat Lenny Kravitz niet mijn kopje thee was, maar omdat elke artiest toch minstens één kans verdient, heb ik 'm deze gegund en ben ik deze plaat gaan beluisteren. En dit is gewoon een fijne plaat, met veel invloeden van onder andere Stevie Wonder en Sly & the Family Stone. Ik moet zeggen dat ik die "invloeden" wel beter vind, maar ach, Lenny Kravitz is verre van het beroerdste dat ik dit jaar al gehoord heb. Daarom een welverdiende voldoende.

3 sterren

Ik heb altijd de neiging om Lenny-albums pas veel later te beluisteren. Ik moet dit album dus ook nog steeds eens goed beluisteren. Dit is een soort note to self, dus.

Wat ik ervan heb gehoord, klinkt goed. In hoofdlijnen meer van hetzelfde, watn in het geval van Lenny Kravitz prima is.

Heerlijke CD. Goeie mix van funk, soul, rock, pop en een vleugje jazz.
Er zitten ook enkele mindere nummers tussen die Lenny van mij wel weg had mogen laten, zou ook de lengte ten goede komen. Met 16 nummers is het toch een lange zit.

Een nieuwe Kravitz is altijd wel de moeite waard.Ik ben geen oerfan maar zo nu en dan kan ik wel genieten van de muzikaliteit van de beste man.Zo ook nu weer,al duurt het album wel te lang.Het is deze keer ook niet hemelbestormend wat hij laat horen ,maar oerdegelijk en puttend uit zijn invloeden.Mocht er weer eens een best of gereleased gaan worden van Kravitz dan zouden er een nummer of 3 van deze plaat kunnen worden meegenomen.Fijne muziek voor in de auto of tijdens het sporten ,maar de belofte die hij was ,is hij al lang niet meer .Is dat jammer? .Ja,omdat je altijd wilt dat een artiest zich ontwikkelt en Kravitz staat al jaren stil.Aan de andere kant levert hij eigenlijk nooit slecht werk ,al is de verassing er na zoveel jaren wel een keer van af.3 en halve ster

Met de komst van eindelijk weer een nieuwe Kravitz, deze maar weer eens gedraaid. Tovh een halfje erbij, want er zit meer diversiteit in als zijn voorgaande (minimaal) 3 albums. De nummers met Jay-Z en Drake hoeven voor mij niet. Voor de rest een lekkere mix van stijlen.

Halfje erbij voor dit album! Gewoon een degelijke plaat toch wel. Soms een wat mindere track, maar meerderheid is gewoon echt ok!

Stand (wat zelfs de 1e single was!!!) vind ik echt de zwakste broeder op dit album.

Dit album luidt (wat mij betreft) de wederopstanding van Lenny Kravitz in. Zijn debuut vond ik geweldig en door zijn organisch karakter een verademing tussen die mechanische producties. Zijn volgende 2 albums vond ik ook sterk maar niet zo imponerend als zijn debuut.
Nadien bracht Lenny Kravitz een reeks wisselvallige tot matige albums uit: teveel op de automatische piloot (al deed hij op 5 ook andere dingen), gladdere producties en minder bezieling waarbij het songmateriaal vlakker werd (met Baptism als dieptepunt).
Op Black and White America is de bezieling teruggekeerd, Lenny Kravitz heeft hier vooral de funkkaart getrokken (met Sly & The Family Stone en Prince als referentie en dat bevat hem goed) met ook soul en rock. Het swingt en het rockt en de productie is vlekkeloos: helder en organisch hoewel ook meer gepolijst dan in zijn beginperiode.

Degelijke plaat die per luisterbeurt wat beter wordt.
Ik mis de rauwe rock een beetje, maar het soulvolle funk geluid begin ik meer en meer te waarderen.

Fijn album waar wel enkele overbodige tracks op staan, een nummer als Boongie Drop kan mij gestolen worden en hier is dan voor mij direct het dieptepunt van het album genoemd.
De plaat begint sterk met het titelnummer, gevolgd door het aanstekelijke Come On Get It & In The Black.
Hoogtepunt vind ik het nummer Life Ain’t Never Been Better Than It Is Now, dit nummer swingt de pan uit.
Er zit niet echt veel vernieuwing in Kravitz zijn muziek, echter vind ik zijn albums toch altijd de aanschaf waard.