White Honey - Some Kinda Woman (1979)

Was toendertijd in Groningen en omstreken een geliefde live-act, met een energieke Hanneke Kappen als frontvrouw. Verder dan deze plaat zijn ze niet gekomen, Kappen werd tv-vrouw en de muzikanten waaiden uit. Staat af en toe nog op uit sentimentele overwegingen.

Gut ja, jeugdsentiment...... daar had je Stampij met Hanneke Kappen van de KRO herinner ik me nu, destijds de enige concurrent van het betonuur van Alfred Lagarde. White Honey bestond o.m. uit een paar Wild Romance leden als ik het wel heb.

Hanneke en haar band had niet zo veel succes met deze plaat, en toen dacht ze : Laat ik er maar mee Kappen !

Best behoorlijke plaat ........ Gitarist Erwin Java verving later Danny Lademacher bij Brood en speelt alweer 20+ jaar bij Harry "Cuby" Muskee .......

Nothing Going on in the City blijft nog steeds een meer dan prima single. Moet maf genoeg bij Kappens stem altijd denken aan het debuutalbum van Ted Nugent

Leuke plaat hoor. Nothing goin' on .. is nog gecoverd door de The Rods. Tikkeltje heavier weliswaar. Bestaat (nog) niet op cd.

Afgelopen juli uit een bak met tweedehands vinyl geplukt, kreeg namelijk warme herinneringen bij het zien van de hoes. Immers, muziek uit de tijd dat ik net heavy rock had ontdekt, de jaren '77 - '79.
Zangeres Hanneke Kappen was vanaf april 1979 te horen op de woensdagmiddag in haar KRO-radioshow Stampij, waarin ze pittiger muziek draaide dan Alfred Lagarde in diens Betonuur op de dinsdag. Bovendien gezegend met een heerlijke spreekstem en een ongezouten mening, ook als een plaat tegenviel (Saxon met Denim and Leather).

Van Some Kinda Woman kende ik alleen single Nothing Going On in the City. Het blijkt het beste nummer op een verder prima plaat. Zes nummers per kant, relatief korte songs met een duidelijke kop en staart, gespeeld door een geoliede band. Zwakke composities kom ik niet tegen, afsluiter Never Forget About You is mijn tweede favo.
Een muzikaal stempeltje plakken is lastig. Op de hoes zie ik kleding waardoor je zou denken dat White Honey in de new wave zat, wat klinkt is echter een pittig rockend amalgaam met in de bezetting twee gitaristen die elkaar opzwepen. Her en der wordt bovendien lekker op gitaar gesoleerd, naar ik aanneem door Erwin Java. Rock 'n' roll en hardrock strijden fel om de aandacht, wat in een energiek album resulteert met als bonus de soms venijnige zangstem van Kappen.

Na een overintensief jaar verliet zij in 1979 hals over kop de band. Over de bijzondere omstandigheden lees ik hier bij Poparchief Groningen een mij onbekend verhaal. Wel heb ik in 1980 de heropname van Nothing met opvolgster Gina de Bruin gehoord. Hier te zien bij de TROS Top 50 van krakende videoband. Geen van beide versies haalde overigens de hitlijsten. Kappen werd later nog bekender als tv-presentatrice en is nog altijd wereldberoemd in Groningen, tevens in te huren als coach en dagvoorzitter, getuige haar website. Ook zingt ze gelukkig nog, tot jazz toe. Een stijl waar haar stem zich ook goed voor leent.

Some Kinda Woman bevat uptempo songs met passie gespeeld. Ook fijn: geen ballads! Mega-energieke nederrock voorzien van véél elektriciteit en peper. 'We play rock 'n roll', zoals Lemmy in diezelfde periode begon te zeggen.

Als een PS-berichtje op mijn bovenstaande recensie: op Archive.org vind ik diverse fragmenten van radioshow Stampij, waaronder een special over Scandinavië. Leuk om te horen hoe de heavy rockwereld indertijd over Nederland werd uitgestort.

Stampij Radioshow, 29 juli 1981 en

Stampij Radioshow (13 fragmenten uit 1982) .

Vergeten bandje, mijn oog viel er op omdat ik de naam van Hanneke Kappen wel eens ergens tegengekomen ben. Op de hoes afgaande dacht ik een new wave/powerpop plaatje in handen hebben, het blijkt echter vooral hardrock wat de klok slaat. Desalniettemin een lekker energiek album.

Germ schreef:



Dat kan kloppen. Hanneke heeft voor de VARA televisieprogramma's gepresenteerd voor de jeugd. Een programma wat ik me in het bijzonder herinner is Je Ziet Maar, met in de leader niemand minder dan Joop den Uijl die dan zei: "Jongelui, je ziet maar!". Later heeft zij voor het Nieuwsblad, later Dagblad van het Noorden columns geschreven.
Overigens, Erwin Java heeft zijn eerste bekendheid ook aan White Honey te danken. Leuke herinneringen aan de periode van het Groninger Springtij.

Zou White Honey eerder stevige rock willen noemen dan hard rock, nuanceverschil

Volgens mij speelde Java ooit in een van de (latere) versies van Kuipje en de Sneeuwstormen
De muzikale 'leader' van dat programma was trouwens dit: Pigbag

Mjuman schreef:



Jazeker! Muskee wilde Cuby & Blizzards wel nieuw leven inblazen maar zonder Eelco Gelling. Zo kwam Java in beeld, in 1996. En in die hoedanigheid heb ik de groep in Assen diverse malen mee mogen maken. Niks mis mee, al vond ik persoonlijk dat Java vooral in zijn beginperiode bij de groep de zaak behoorlijk in de richting van de stevige rock wist te manoeuvreren. Heb in de periode dat Dancing Bear uitkwam optredens meegemaakt waarbij het qua sound meer deed denken aan Gary Moore in zijn bluesperiode.
Uiteindelijk is Erwin bij de groep gebleven tot Muskee ziek werd en optreden onmogelijk werd.
Kuipje en de Sneeuwstormen, een uitspraak van Wim Sonneveld....

Ik heb deze plaat ook gehad. Het deed me niets en daarom snel weer weg gedaan.

Was destijds zo'n typische € aankoop.

Pas geleden aangeschaft voor 1 euro. Daar kon ik deze plaat niet voor laten liggen. Veel wist ik niet meer over deze band, enkel dat Hanneke Kappen de zangeres was. En ik twijfel eraan of ik ze niet een keer live gezien heb in een of andere jeugdsoos. In die tijd zou dat zo maar kunnen. Het is net de tijd voordat new wave de regie nam. Dit is stevige rock, waar niets mis mee was. Korte puntige nummers, de zang van Hanneke Kappen past hier prima bij.
Het is geen plaat waarvan je achterover slaat, maar die pretentie had men ook niet.
Gewoon een avondje stevige muziek met goede muzikanten.
Leuk tijdsdocument, net voordat de muzikale wind een andere richting uit ging.