Met de albumtitel I’m Gay zorgde Lil B alias The BasedGod voor de nodige opschudding binnen de hiphopwereld, waar homoseksualiteit een groot taboe is. De uiteindelijke toevoeging van (I’m Happy) komt daardoor wat zwak over. Gelukkig is het aanpassen van de albumtitel één van de weinige minpunten, want Lil B laat een verrassend krachtige indruk achter en wandelt met gemak over de levendige producties. Niet de titel, maar de uitstekend presterende The BasedGod zorgt ervoor dat I’m Gay (I’m Happy) zal bijblijven.
I’m Gay (I’m Happy) is zoals het bijbehorende artwork al doet geloven een drieluik geworden. Het eerste gedeelte gaat over de slavernij (slavery), het tweede stuk over het mentale gevangenschap (mental slavery) en het derde luik over de vrijheid van geest (mental freedom). Elk luik kent vier nummers, waarbij het concept nooit uit het oog wordt verloren. Zo komt Lil B de eerste acht nummers over als de nieuwe frontman van dead prez, waarbij hij de achterstand van de zwarte medemens beschrijft, en is er aan het slot van de cd plaatsgemaakt voor onbevangenheid - er is dus duidelijk licht aan het eind van de tunnel.
Zowel de rol van klager als de rol van levensgenieter staat Lil B goed. De verbitterdheid waarmee hij rapt op een nummer als Trapped in a Prison - in combinatie met de zware teksten - komt oprecht over, hoewel hij toch enige afstand bewaart tussen zichzelf en de luisteraar. Dit doet de rapper voornamelijk door in mindere mate eigen ervaringen te beschrijven, maar situaties te schetsen van bijvoorbeeld mensen uit de derde wereld. Opvallend is dat naarmate de cd vordert, en de luchtige raps over zijn geslaagde leven en carrière tevoorschijn komen, The BasedGod geen moeite heeft zichzelf te benoemen.
Zonder meer is het concept van I’m Gay interessant. En niet alleen Lil B voert zijn verhaallijn uiterst capabel uit, ook productioneel komt I’m Gay sterk over. Gedurende het gehele album weerklinken er organische instrumentaties, waarbij ook hier met de sfeer van de plaat wordt meegegaan. Het begin van I’m Gay kent bijvoorbeeld fermere klappen op de drum en lage, minimalistische samples. Zo nu en dan wordt er uitgepakt door onder meer een koor (op Unchain Me) of een neoklassiek pianoloopje (op Gon Be Okay) toe te voegen. Aan het eind van de cd wordt er logischerwijs plaatsgemaakt voor luchtige producties: blazers geven Get It While It’s Good en 1 Time Remix een vol en euforisch karakter, zonder dat ze daarbij al te nadrukkelijk op de voorgrond treden.
De goed uitgevoerde thematiek op I’m Gay (I’m Happy), met dank aan de interessant vertellende Lil B en de levendige producties, is het grootste pluspunt. Het is wonderbaarlijk hoezeer deze serieuze Lil B verschilt van de artiest die hij op zijn mixtapes leek te zijn: geen overdosis 'swag', geen kinderachtige rijmpjes, geen eentonig gerap - maar een tamelijk intelligent, doordacht debuut. De verzwakte titel, die bovendien los van de inhoud van de plaat lijkt te staan, is dan weliswaar een negatieve kanttekening, maar wat maakt dat nog uit? Lil B heeft de hiphopwereld met I'm Gay een sterk intrigerend conceptalbum voorgeschoteld.
Bron:
Hiphopleeft