menu

Beirut - The Rip Tide (2011)

mijn stem
3,70 (295)
295 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Pompeii

  1. A Candle's Fire (3:19)
  2. Santa Fe (4:14)
  3. East Harlem (3:59)
  4. Goshen (3:20)
  5. Payne's Bay (3:48)
  6. The Rip Tide (4:26)
  7. Vagabond (3:19)
  8. The Peacock (2:26)
  9. Port of Call (4:21)
totale tijdsduur: 33:12
zoeken in:
avatar van AOVV
3,5
De speelduur speelt ook in het voordeel van Beirut. 33 minuten is niet bijster lang, vandaar dat ik het plaatje de laatste dagen toch al een keer of 5 heb beluisterd.

avatar van twijn
3,0
Prachtige muziek alleen jammer dat deze mooie klanken constant overstemt worden door de vlakke en emotieloze zang!

Nihilisme
Ik weet het niet precies, maar deze plaat voelt voor een bepaalde reden niet heel erg als een 'volledig nieuw Beirut-album'. Misschien is het de speelduur (al lijkt mij dit sterk, wetende dat de voorganger vijf minuutjes langer duurde). Ik moet wel zeggen dat dit me veel meer bevalt dan die dubbel EP en dan met name de laatste drie nummers, die verreweg het beste zijn wat The Rip Tide te bieden heeft. Santa Fe gaat overigens een beetje op mijn zenuwen werken, nu al een skipnummer. Het is een mooi album, maar er is iets ondefinieerbaars dat me een beetje tegenhoudt.

UnknownPleasure
fijn fijn album, niet verassend - waar the flying club cup dat wel was omdat dat de eerste was die ik hoorde - maar wel heel goed.

avatar van JoostBo
4,0
In tegenstelling tot vorige albums heeft Zach Condon dit keer het album opgenomen met zijn gehele band. Bij de vorige albums speelde hij alles zelf in. Maar Condon is tegelijkertijd te streng geweest: zijn criteria voor deze plaat was om niet meer dan vijf instrumenten gebruiken per nummer. Daardoor kent The Rip Tide geen gekkigheden. Als je graag meebralt met de nummers van Beirut, kan deze plaat een kleine teleurstelling zijn. Maar de teksten zijn persoonlijker dan ooit, met het titelnummer als beste voorbeeld.

4,0
De release van The Rip Tide kwam voor mij totaal onverwacht. Ik was Beirut ondanks het hele goede The Flying Cup Club een beetje uit het oog verloren. Toen ik een paar dagen terug echter even de releases van de afgelopen tijd aan het doorspitten was sprong deze echter wel in het oog. Beirut had op mij een relatief goede indruk achtergelaten met dat vorige album, maar het bleef echter wat ongrijpbaar, het was een album dat ik heel goed vond maar tegelijkertijd nooit heb begrepen.

The Rip Tide brengt verandering in mijn visie op deze band. Dit album kent wat meer energie dan het vorige, gelijk al te merken in A Candle's Fire, een vrolijk nummer vol energie waarin de stem van Zach Condon vaak op het randje van vals balanceert. Iets wat bij deze muziek wel opvalt, maar gelukkig niet irriteerd. A Candle's Fire geeft de sfeer van het gehele album heel goed weer.
Dit wordt doorgezet in Santa Fe, waarna er een meer ingetogen koers wordt gevaren, iets wat zeker niet minder mooi is. Het probleem is wel een beetje dat het wat meer van hetzelfde wordt. Het zijn allemaal goed in elkaar stekende liedjes, goed uitgedacht maar helaas pakt het vanaf The Rip Tide niet meer zo. Het zwaartepunt in het album is duidelijk aan het begin gelegd waardoor de concentratie later wat afneemt.
Ik wil Payne's Bay er echter nog wel even uitlichten. Het gebruik van de fanfaremuziek vind ik hier best wel gedurfd. Het voert heel erg de boventoon, erg goed gedaan, maar de vocalen maken dit nummer er helaas niet beter op.
Het probleem in Payne's Bay, de herhaling en de moeite die het kost om erbij te blijven zetten zich helaas door in de rest van het album. Stuk voor stuk goede nummers, zoals ik al zei goed uitgedacht, maar het is maar goed dat het album niet zo lang duurt. Het wordt voor mij wat eentonig en saai helaas.
De uitzondering is gelukkig het nummer Vagabond, iets van de klasse van het begin komt hierin terug. Niet alle energie komt voor eventjes terug maar wel een groot deel.

Het ijzersterke eerste deel geeft echter toch een hele goede meerwaarde. A Candle's Fire en Santa Fe zijn misschien wel de beste nummers van Beirut tot nu toe. Samen met de rest van de eerste helft en Vagabond komt dit album dan toch tot een goede score. Beirut kan nog wel een aantal jaar mee wat mij betreft.

4*

avatar van TheFunkyM
2,5
Zoals veel mensen de klanken mooi vinden, vind ik dat niet. Het pakt me allemaal niet. Helaas, want ik ben altijd wel in voor een folk album.

avatar van Dark Yoghurt
Hier is het achtergrondverhaal achter dit album, best interessant om te lezen, en geeft een beetje de context voor het album. Ik kwam er toevallig langs, ben nu wel benieuwd.

avatar van Mastroianni
4,0
JoostBo schreef:
Als je graag meebralt met de nummers van Beirut, kan deze plaat een kleine teleurstelling zijn.


Ik vind de melodieën deze keer juist erg toegankelijk en geschikt om mee te blèren. Heel mooi album.

avatar van AOVV
3,5
Inderdaad, Mastroianni. Zo'n nummer als 'A Candle's Fire' of 'The Rip Tide', dat nodigt toch gewoon uit om mee te blèren?

avatar van Booyo
4,0
Toch weer een heel fijn album van Beirut. Vind het een stuk toegankelijker allemaal dan de vorige twee albums, hoop alleen niet dat het daardoor sneller zal vervelen. Voor nu grijp ik er, mede door de korte speelduur, vaak op terug. Heerlijke muziek, toch een beetje zomer in deze beginnende herfst.

4*

indiegator
Veel meer poppy en toegankelijk inderdaad. Daarom niet slechter. Beter zelfs

avatar van AOVV
3,5
Beirut is terug van weggeweest! Een openingszin die enig enthousiasme doet vermoeden, en dat is dan ook het geval. Beirut weet mij al van het prille begin te bekoren, en bracht met ‘The Gulag Orkestar’ en ‘The Flying Club Cup’ twee bijzonder sterke platen uit, die bol stonden van de muzak- en Balkaninvloeden. Daarna bleef het een tijdje vrij stil rond Zach Condon, de man achter Beirut. Er kwam nog wel een dubbel-EP, maar die heb ik vreemd genoeg links laten liggen. De stilte is nu eindelijk voorbij, want met ‘The Rip Tide’ heeft Beirut een derde plaat aan z’n oeuvre toegevoegd. En dat het alweer een goeie plaat is, zou niemand mogen verbazen.

Deze plaat is meer als groep opgenomen, wist Condon te vertellen naar aanleiding van de release. Je kan het er wel aan horen, het geluid is een beetje compacter, maar ‘The Rip Tide’ is vooral weer typisch Beirut. Al moet ik zeggen dat het een stuk minder muzakinvloeden bevat. 9 lekkere popsongs, opgesmukt met de charismatische stem van Condon. Ook de gouwe ouwe pot met strijkers en blazers is weer flink opengedraaid.

Het begint meteen erg goed met ‘A Candle’s Fire’, een opener waarvan menig bandje alleen maar kan dromen. Prachtige melodie, erg uitnodigend om mee te zingen, warm accordeongeluid (denk ik?), en een sterke tekst. “Light a candle’s fire; carries a good name; what would you ask the campfire?; that scares me just the same; and knew you had it all along; an endless need for games; don’t forget a candle’s fire; is only just a flame” klinken de openingsregels, en we weten al meteen dat het een gezellige plaat zal worden.

‘Santa Fe’ is een heerlijke single, maar kan me op het album zelf vreemd genoeg iets minder overtuigen. Je hebt nummers die beter zijn op zichzelf, en vervagen in het geheel, en dit is er één van. ‘East Harlem’ is gebaseerd op ‘Spanish Harlem’ van Ben E. King. De twee titels zijn eigenlijk zelfs synoniemen, ze slaan beide op een wijk in New York. Dat Condon iets met plaatsnamen heeft, weet u ongetwijfeld nog wel. Het misschien wel meest bekende nummer van Beirut is namelijk ‘Nantes’, een stad in Frankrijk.

‘Goshen’ is wat meer ingetogen. Opgebouwd rond een mistroostige piano, met Condon’s stem die er als een wenteltrap omheen draait. Langzaamaan komen andere instrumenten inzetten, eerst blazers, daarna tromgeroffel. Het tromgeroffel zwelt aan, en de blazers verlenen het nummer een statig einde. Knap, hoe zo’n simpel nummer je kan raken. ‘Payne’s Bay’ is andere koek, met z’n brede arrangementen. Het nummer laat een zenuwachtige indruk na, instrumentaal gezien dan toch, want Condon’s stem klinkt weer zo rustgevend dat je vanzelf bijna in zwijm valt. Het nummer begint dan aan het tweede gedeelte, dat ik voor de gelegenheid maar ‘Headstrong’ (zie lyrics) noem. Veel herhaling, misschien zelfs iets te veel. 3 minuten had ook volstaan.

Het titelnummer vind ik het beste nummer van de plaat, al komt de opener erg dicht in de buurt. Waarom? De prachtige tekst, de overtuigende manier waarop Condon de woorden brengt en de treffende instrumentatie, die me het idee geven dat alles eraan klopt. De piano, de melancholische strijkers, de onderhoudende ritmesectie, alles werkt perfect. Nagel op de kop. De piano speelt een glansrijke rol op dit album, trouwens.

‘Vagabond’ en ‘The Peacock’ liggen in een iets lagere schuif dan het titelnummer, maar zijn toch beide prima songs. Dat ondefinieerbaar sfeertje hangt er toch altijd weer over, hoe Condon het voor mekaar krijgt, Joost mag het weten. Hij gebruikt telkens min of meer dezelfde ingrediënten, maar je wordt het eigenlijk nooit moe. ‘The Peacock’ lijkt misschien wat traag en saai (en stiekem is het dat ook, stiekem), maar het is vooral een erg mooi nummer. Beklijvend, op de juiste manier. ‘Vagabond’ is wat statiger, maar lijkt dan weer een iets kortere geldigheidsdatum te hebben. Smaken verschillen.

En zo zijn we alweer aan de afsluiter toe; ‘Port of Call’. Een verrassende sound, met dat belletje (of wat is het?). Beirut keert een beetje terug naar z’n roots, hier ontwaar ik weer iets meer muzak in. Zeker het walsende tempo van de piano en de blazerssectie (al zet die pas in na iets minder dan 2 minuten). Na bijna 4 en halve minuut nemen we afscheid van ‘Port of Call’, en zwaaien we af, het onbekende in. De stilte.

Erg goeie plaat weer van Beirut, maar ik ga deze toch wat minder royaal belonen wat betreft de sterretjes. Ten eerste omwille van de speelduur; het had van mij toch iets langer mogen duren (jawel!), ik heb een beetje het gevoel dat die 33 minuten wat magertjes uitvallen. Ten tweede omdat het geheel me toch net wat minder kan bekoren, omdat enkele nummers me afzonderlijk beter bevallen dan als onderdeel van de plaat. Maar ach, we hebben niet te klagen, natuurlijk, als Beirut dit soort platen blijft afleveren, ben ik een tevreden mens.

3,5 sterren

avatar van alpeko
4,5
Vooral de kale nummers als Goshen, Rip Tide en The Peacock bevallen mij erg goed. Minpuntjes kan ik niet ontdekken. Wat mij betreft de beste Beirut tot nu toe. Deze gaat meedoen in mijn top 10 over 2011.

avatar van Cor
3,5
Cor
Beirut heeft weer een mooie plaat afgeleverd. Met het accent op mooi. Maar ik merk dat de vorige albums mij meer wisten te emotioneren. Daar waren er toch veel nummers die mij raakten. Dat voel ik bij dit 'The Rip Tide' minder. Z'n eerste slechte plaat moet Zach Condon nog maken, maar mijn eindejaarslijstje gaat dit album niet halen.

avatar van Madjack71
4,0
Mooie gevarieerde verrassende plaat van deze voor mij onbekende groep. Het gebruik van trompetgeschal past er goed bij en het heeft een aangename bombastische sfeer over zich. Hier kan ik wel van genieten.

avatar van Mctijn
4,0
Madjack71 schreef:
Mooie gevarieerde verrassende plaat van deze voor mij onbekende groep. Het gebruik van trompetgeschal past er goed bij en het heeft een aangename bombastische sfeer over zich. Hier kan ik wel van genieten.

Als je van bombastisch houdt moet je ook hun debuutalbum Gulag Orkestar eens proberen

avatar van bommel
4,0
alpeko schreef:
Vooral de kale nummers als Goshen, Rip Tide en The Peacock bevallen mij erg goed. Minpuntjes kan ik niet ontdekken.


Ja, dat vindt ik ook de mooiste nummers

LoveStoned
Niet zo sterk als voorafgaande albums. Vooral vanwege het zeethema, dat duidelijk voelbaar is in dit album, spreekt me minder aan dan de sferen in de vorige twee albums van Beirut. Desalniettemin een erg mooi album. Dat zeker.

avatar van vanson
4,0
Prachtig album, valt net buiten mijn top 10 van 2011. Vind dit een beter album, een verrassender geluid dan het voorgaande album.

avatar van Leeds
4,5
Door het drukke schema van de afgelopen weken, heb ik eindelijk wat tijd kunnen vrijmaken om deze plaat te beluisteren. En na een geslaagde herkansing van de vorige plaat, The Flying Club Cup, werd het dringend tijd om kennis te maken met The Rip Tide. Santa Fe en East Harlem kende ik al. Die waren beiden goed. En ik zie een weerspiegeling in de overige 7 nummers. Meer dan degelijk materiaal. Een typisch Beirut-geluid maar de muzikale stroming is wel lichtjes gewijzigd t.o.v. het vorig album. Waarschijnlijk dus ook voor het debuut, maar daar moet ik nog kennis mee maken.

Ik heb nog meer luisterbeurten nodig, maar mijn gevoel zegt dat dit album zal aanslaan.

avatar van Kuk
3,5
Kuk
Word keer op keer blij van dit nieuwe Beirut plaatje. Desondanks draai ik 'm nauwelijks, na enkele luisterrondes is het er toch vooral eentje voor af en toe een nummertje. En áls ik het dan weer eens opzet vraag ik me keer op keer af waarom ik het zo weinig draai. Misschien toch niet tijdloos genoeg wat dat betreft of wellicht geef ik me te weinig over aan de opwindende folkmuziek van deze Amerikanen.

4,5
zn beste wat mij betreft! luistert net iets lekkerder weg, zit net iets meer lijn en logica in volgens mij als in zn vorigen, die ik ook lekker vond, maar bij vlagen een beetje irritant en zenuwachtig. Snap niet waarom de meeste mensen deze blijkbaar net iets minder vinden!

avatar van Mctijn
4,0
ajvenema schreef:
zn beste wat mij betreft! luistert net iets lekkerder weg, zit net iets meer lijn en logica in volgens mij als in zn vorigen, die ik ook lekker vond, maar bij vlagen een beetje irritant en zenuwachtig. Snap niet waarom de meeste mensen deze blijkbaar net iets minder vinden!

Juist omdat het wat braver en minder gedurfd klinkt misschien...

Ik vond zijn vorige plaat het beste; zeer origineel en eigen sound en toch heel luisterbaar. Deze plaat is goed, maar niet een van de toppers van 2011.

avatar van lauradance
3,0
Ik vind het wel een mooi album maar ik val er zo van in slaap, ik mis de 'balkanbeats' van de vorige albums.

avatar van Ducoz
3,5
Dark Yoghurt schreef:
Hier is het achtergrondverhaal achter dit album, best interessant om te lezen, en geeft een beetje de context voor het album. Ik kwam er toevallig langs, ben nu wel benieuwd.


Mooi stukje, in principe veranderd dat het album een beetje voor mij.
Normaal straalt de hoes voormij een beetje uit welke beelden ik in mijn hoofd vorm bij de melodiën, teksten spelen daar ook een grote rol bij uiteraard.
Dit album klinkt Amerikaanser, en veel minder experimenteel, maar misschien is dat ook niet meer wat we moeten zoeken.

We horen vanalles langs komen en geen song doet onder voor de ander, al heb je natuurlijk wat toppers. 4 sterren.

3,0
Lome muziek met veel blazers en dat nu eens richting folk gaat dan weer richting indie. Helemaal niet mis maar ook niet helemaal mijn soort muziek.

avatar van coldwarkids
Santa Fe is briljant!

avatar van Rarara
5,0
waarom weet ik niet maar ik vind dit zomermuziek bij uitstek

Gast
geplaatst: vandaag om 17:45 uur

geplaatst: vandaag om 17:45 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.