Diederick van Eck - Van Gogh by van Eck; a Musical Journey Into the Heart and Soul of Vincent van Gogh (2005)

Dit album staat hoog in mijn top tien van mooiste albums. Dat komt met name door nummer 6; Red Boats, Green. Als je dat nummer hoort op een goede hifi-set dan ben je verkocht. Het is mijn referentietrack die altijd meegaat als ik nieuwe apparatuur ga testen of naar shows of audio-bijeenkomsten ga.

Ik kan iedereen deze cd van harte aanbevelen, als je van ietwat progressieve pop- c.q (soft)rockmuziek houdt. Het is geen moeilijkdoenerij of gepriegel; gewoon heerlijke, over het algemeen rustige, luistermuziek. Moeilijk in een hokje te plaatsen.

Wie ís in Godsnaam Diederick van Eck? Was mijn eerste vraag bij het in mijn handen houden van deze cd.

Als de situatie zich voordoet dat je rondzoekt in een bak met cd's die je voor een habbekrats kunt krijgen, ben ik over het algemeen sterk te porren voor een intrigerend of zelfs imponerend uiterlijk van een cd van een volstrekt onbekend artiest. Het is dan net wijn: het meest spraakmakende etiket wint.

De muziek is dan vers twee maar met de hoes is dan alvast gescoord. Een dik, zwart kartonnen boekje met daarop verfklodders geschilderd. Het cd boekje bevat foto's van prachtige schilderijen van Van Gogh, blijkt later. Imponerend zoals ik zei, kosten noch moeite zijn gespaard.

En dat intrigeert, zoveel levert de cd-verkoop nu ook weer niet op. Zeker niet, als het later blijkt te gaan om een eenmalige project van een Nederlander, een voormalige CEO van een grote financiële instelling. Vandaar dat ik nog nooit had gehoord van Diederick van Eck. Maar geld was er in de financiële wereld van 2005 nog te over, dat blijkt.

Van Eck is gek van Van Gogh. Dat mag, uiteraard, en hij heeft twaalf belangrijke werken van Van Gogh genomen als muzikaal uitgangspunt voor dit album.

Een soort Alan Parsons Project dus die, helaas, nooit aan Van Gogh als thema is begonnen.
Hoewel de thematische aanpak dus gelijk is, houdt daarna elke vergelijking wel op.

Van Eck beweegt zich echt veel te traag en sloom door een hele rits aan radiovriendelijke pop, dat weliswaar ogenschijnlijk mooi is gemaakt maar nooit aan rockmuziek heeft geroken. Een CEO van een financiële instelling zal ook zelden de onderkant van de samenleving hebben meegemaakt om daar de blues over te kunnen spelen.

Misschien dat je op bepaalde tijden van de dag in een bepaalde stemming naar dit album kan grijpen. Maar eerlijk gezegd ben ik muzikaal niet erg van onder de indruk, het neigt op bepaalde momenten zelfs naar slaapverwekkend (Mother oh mother). En dat is nu juist het onderdeel waar ik hier sterren voor moet geven.