Screaming Trees - Last Words: The Final Recordings (2011)

Geen uitverkoop, deze laatste opnames van Screaming Trees.
Het klinkt bijna gelikt.
Mooie opener met het up-tempo Ash Gray Sunday.
Vanaf het begin al duidelijk date r genoeg geld in de productie is gestopt om met een volwaardig eindresultaat te komen.
Mark Lanegan die zowat klinkt als Iggy Pop.
Het lompe moerasgeluid is verdwenen, waardoor het niet aan doet als de Screaming Trees van Sweet Oblivion en Dust.
Is dit bezwaarlijk?
Voor mij niet, alles wat Lanegan uitvreet kan ik waarderen, al pakt de samenwerking met Isobel Campbell mij nog steeds niet.
Gelukkig zorgt de bijdrage van Josh Homme niet voor een overheersend Queens Of The Stone Age sausje.
Hij is hier duidelijk een gast, en respecteert zijn gastheer voor de welkome uitnodiging.
Reflections laat wel de sound van REM horen; inderdaad Peter Buck is ook van de partij.
Hoe verder het album vordert, hoe meer kenmerkende factoren dienen zich aan.
Revelator heeft die mooie typerende gitaarsolo, waarmee de link met de grunge stroming al snel gelegd is.
Wat duidelijk naar de achtergrond is verdwenen, zijn de Oosterse invloeden.
Die hoor je niet echt meer terug.
Gelukkig klinkt het totaal wel als een logisch geheel, en niet als een stel geamputeerde demo’s.
Het doet niet gedateerd aan, terwijl we wel degelijk te maken hebben met opnames van zo’n 10 jaar geleden.
Ook hoor je niet de dreiging van de split, gewoon een band die nog zin heeft in het spelen.
Nergens worden de nummers afgeraffeld.
Zit men hier na al die jaren nog daadwerkelijk op te wachten?
Ik zou het niet weten?
Ik ben in ieder geval positief en aangenaam verrast.
Niet het nivo van Dust, The Winding Sheet of Bubblegum.
Wel een prima aanvulling op het niet misselijke repertoire van Meneer Lanegan.