*shels - Plains of the Purple Buffalo (2011)

Ja, hoor en hier is het:

Post Rock. Een genre wat in de beginperiode flink wat meesterwerkjes tevoorbracht: Spiderland, Young Team, F♯ A♯ ∞ enzovoort. De laatste paar jaar komt er bijna niks origineels meer uit in het genre en is het extreem veel hetzelfde. Gelukkig waait er nu toch weer een frisse wind door Post Rock-land.....

De naam is *shels. Een Britse groep die bestaat uit leden die al flink hun sporen hebben verdiend in de Post Rock. Dit is hun tweede album. Kijkend naar de lengte zucht je toch wel even, 76 minuten is toch wel een behoorlijke tijd. En als je dan de hoes gaat bekijken weet je eigenlijk al bijna dat het een zwaar album gaat worden. Er staan namelijk buffels op de hoes en dat zijn toch geen kleine beesten.

Genoeg over Post Rock, laten we maar eens praten over de muziek. Een van de dingen waarmee *shels zich gelijk onderscheidt is de blazers. Bij het eerste nummer denk je al gelijk aan de soundtracks van Ennio Morricone. De nummers zitten heel mooi in elkaar qua opbouw, ze weten mij enorm te boeien.

De eerste twee nummers zijn volledig instrumentaal maar daarna komt de zang erbij. En die bevalt ook erg goed en die wordt eigenlijk gebruikt als een extra instrument, niet te ver op de voorgrond. Ook gelijk het eerste kippevelmoment. Plains of the Purple Buffalos – Part 2 is echt prachtig en vooral het eind is echt zo hoopvol, je zou er bijna van moeten huilen. De blazerpartij blijft dagen in je hoofd hangen. Zo mooi, eerst die gitaarpartij en dan de blazerpartij die weer tot een climax komt waar je U tegen zegt.

Ik als luisteraar hik compleet niet tegen die 76 minuten aan na die 3 nummers. Je wordt echt meegezogen in het avontuur, het is echt een muzikale reis. Vrij vrolijk allemaal met af en toe paar donkere stukken.

*shels is echt een enorm creatieve band die niet weer de platgetreden paden in gaat maar echt iets nieuws probeert. In het nummer Butterflies (On Lucy´s Way) zit namelijk een geweldige zangpartij die echt heel goed in elkaar zit. Het eind van het album is echt prachtig.

Na 76 minuten was ik stil. 2011: Mogwai was niks, Explosions In The Sky was niks maar *shels is magnifiek. Heerlijk om dit te horen, ik was bijna de hoop verloren in het genre maar door deze band heb ik weer wat hoop.

Plains of the Purple is in principe een goede plaat en eindelijk eens een betere plaat in zijn genre dan we de afgelopen jaren voorgeschoteld kregen. Helaas weet dit album nergens mijn aandacht vast te houden. En dan zijn het lange 76 minuten. De nummers afzonderlijk zijn erg mooi, en er zit ook wel een sfeer in. De band heeft een harder geluid dan de meeste post-rock bands en dat siert ze ook. Helaas weet de plaat me niet echt te boeien en duurt hij ook nog eens te lang voor een herbeluistering. Ik zal sommige nummers zeker nog individueel herbeluisteren, aangezien er genoeg mooist op de plaat staat. Vision Quest heeft iets episch over zich heen dankzij de violen en heeft ook velen dramatische western associaties bij mij. In Journey of the Plains zal mening post-rocker zijn hart kunnen ophalen, want daar begint het album nog zo verwachtingsvol. Je wordt weggeblazen terwijl er gaandeweg het nummer stiekum ook nog subtiele gitaartjes blijken te zitten. En daar worde gij blij van

Soms zit de zang er iets te bovenop, te kwijlend gezongen, over de top geschreeuwt wat soms ook totaal niet bij de muziek past en dat maakt het ook voor mij jammer. De zanger is totaal niet bijzonder terwijl de muziek dat wel is.

Gelukkig blijkt de band ook over een arsenaal van ''trucs'' te bezitten, zoals de befaamde tempowisselingen zoals in oa. Butterflies on Luci's Way. Waar het eerst nog schreeuwende nummer wordt omgetoverd in een harmonieus schouwspel tussen band, zanger en toeschouwer. Zeker over de top, maar hier past het wel erg.

En zo heb je nog wel meer goede nummers, maar ook een aantal mindere. De band doet zich de das om door op lange momenten te weinig afwisseling te brengen en op sommige momenten weer te veel afwisselen. Hierdoor is de plaat veel te lang om te blijven boeien en doet hij nogal wisselvallig en onregelmatig aan. Desalniettemin een verrassend sterke plaat die ik niet vaak zal opzetten, maar waarvan ik zeker nog kan genieten dankzij een aantal sterke en mooie nummers.

Ik kreeg deze als tip van Don Cappuccino in Het: ' ga dat album eens reviewen.'
En ik was blij toen ik hoorde dat het een Post - Rock plaat was.
En zo begon deze muzikale tocht.


Een rustig stukje muziek begon en ik verwachtte direct iets zoals: Explosions In The Sky.
Maar al snel bleek dat die gedachte niet klopte, want het werd harder en harder. En toen was ik wel van iets zeker: het ging een harde reis worden.

En toch viel het mee want ik en Metal gaan nooit goede vrienden worden, maar de harde stukken waren soms wel heerlijk en bovendien komen er ook rustige songs aan bod. En dan was het nog meer genieten. Maar natuurlijk heeft ook elke tocht zijn problemen.

Bij de heerlijke rustige stukken was ik bijna aan het slapen niet omdat het saai is maar omdat het zo rustig was maar wel heerlijk rustig. Maar de hardere stukken kwamen je wakker schudden als je net bijna in slaap aan het vallen was, en harde gitaren en drums leken wel als één instrument samen. Maar jammer genoeg is dit geen instrumentale plaat, de zanger voegt niets toe sterker nog hij verlaagt soms het niveau van de song. Dat schreeuwen moest hij al zeker niet doen.

Maar vanaf dat de zanger uitgezongen was kon de pret weer beginnen. Maar natuurlijk komt er aan alles een eind dus ook aan dit mooie Plains Of The Purple Buffalo.

Conclusie: ik heb deze plaat nog maar twee keer gehoord, en ik ga hem nog vaal draaien.
Maar uit deze twee luisterbeurten kan ik alvast besluiten dat het instrumentaal fantastisch is.
Maar soms is het net iets te hard voor mij maar vele harde stukken hierop kan ik wel waarderen. Ik kijk al uit naar hun volgende plaat maar de volgende plaat mag wel instrumentaal zijn.

4*

Ik ging eens het profiel van kobe bryant van opzoeken omdat we in de zelvde klas zitten en goede vrienden zijn en zag dat hij hier wat op deze plaat heeft geschreven. En omdat we iets of wat de zelvde muzieksmaak hebben ben ik deze album beginnen luisteren.

Omdat ik nog nooit van deze plaat een liedje heb beluister luisterde ik Journey to the Plains en zette ik mijn boxen wat luider. Toen begon ik te luisteren In het begin was het wat rustiger. Maar dan in eens begon het zo luid dat ik mij een bult schrok. Ik had me boxen vlug stiller gezet en luisterde verder. Toen ging het weerwat stiller maar het was wel een mooie toon die verder ging. In het lied gebruiken ze veel instumenten die het lied fascinerend maakte. Ik dacht dat allemuziek heel hard ging worden en ik luisterde Plains of the Purple Buffalo, Part 1. Wat was ik verbaast. Zo een mooi zacht liedje. Ik werd echt blij toen ik dat hoorde en had dat liedje 2 keer na elkaar gespeeld. Dus ik luisterde Plains of the Purple Buffalo, Part 2. Wat een verandering. Het ging alweer wat harder maar elka toon die ze gebruikte geniete ik ervan.

Eigenlijk gingen alle liedjes lekker. Deze album verdient echt een 4.5. Ik heb elke noot en toon van elk nummer kunnen waarderen en heb er ook erg veel van genoten. Zoals ik al zei ze gebruiken heel veel instrumenten die de nummers tot zijn recht kunnen blijven houden. Ik zou deze plaat wel nog eens kunnen draaien.

Ik ben niet iemand die snel geïnspireerd wordt door muziek, maar Jezus, bij dit album "zie" ik echt dingen. Bij Plains of the Purple Buffalo, Part 2 zíé ik gewoon hoe twee stammen met elkaar communiceren door trompetgeschal over de mistige vlaktes, wanneer daar plots -brommende bas dropt- de buffels tevoorschijn komen! Tranen in mijn ogen, zeg ik je!
En dat zonder één woord tekst. Dat, mijn beste, noemen ze de kracht van goeie post-rock.

Het album is gevuld met contrasten tussen hard en zacht die niet altijd even goed zijn voor je oren, maar ze houden je wel wakker. Bij Explosions durf ik nogal eens weg te dommelen, hier niet.
De zang is misschien niet het sterkste punt van deze plaat, al kan ik bij Butterflies on Luci's Way wel heerlijk meekwelen met 'Oh my love, as long as I have you, I don't feel so bad!' alsof het een populair liefdesliedje is. Maar vergis je niet: Mainstream is *shels zeker niet. De mensen die rauwe metal -op sommige nummers gaan ze behoorlijk hard- in combinatie met trompetten kunnen appreciëren, lijkt nogal dun gezaaid.
Kortom: *shels verdient meer aandacht! Ik voorspel een horde aan paarse buffels die Mogwai en Explosions in the Sky onder de voet lopen, bereden door een stam trompetterende indianen.