Ed Sheeran - + (2011)

Ok, hij heeft een mooie stem, maar het album dan? De eerste 2 nummers zijn nog wel aardig, maar verder heel wat tenenkrommende songs en af en toe nog een wel aardig beetje catchy nummer. De ballads zijn echt slecht. Opvallend ook zijn de uiterst matige vaak simplistische teksten. Meer is het niet voor mij. Een fikse tegenvaller dus.

Laatst nog kwam ik een oud-klasgenoot tegen in de trein. Hij keek me ernstig aan en zei: "Ik zag op facebook dat je naar Ed Sheeran luistert via Spotify. Dat doe je als jongen toch niet." Natuurlijk kende hij alleen 'The A Team', dat inmiddels ook al geadopteerd is door Radio Gelderland en het risico loopt om uit te groeien tot de nieuwe 'Hey There Delilah' (voor degenen die dat nummer überhaupt nog kennen).

Natuurlijk is dat akoestische liedje wat gladjes, is de tekst wat te makkelijk en bovendien wat onzinnig (engelen gaan niet dood, die zijn al dood) en meisjesmuziek is het ook absoluut. Maakt uiteindelijk toch niet zoveel uit, want ik ben vreselijk metroseksueel, maar na een tijdje beginnen de akoestische liedjes wel wat saai te worden. 'Drunk' is mooi, evenals het behoorlijk uitgeklede 'Wake Me Up', maar 'Kiss Me' en 'Give Me Love' zijn ongeveer net zo boeiend als dat de bijhorende titels macho zijn.

Sheeran heeft echter ook een hiphopachtergrond. Soms heeft ’s mans voordracht meer weg van rappen dan zingen en ook de instrumentatie van sommige (drukkere) nummers zijn de hiphopinvloeden evident. Dit klinkt door in de twee meest interessante nummers van het album, toevallig beiden ook als single uitgebracht. ‘You Need Me’ is een voorzichtig stampende hiphoptrack met prachtpunchline “People say I’m up and coming like I’m fucking in an elevator”. ‘Lego House’ is een mooi, gevoelige ballad met subtiele hiphopdrums, stukjes gerap, een sterk refrein dat blijft hangen en pianoaanslagen die misschien naar effectbejag ruiken, maar zeker ook effectief zijn.

Dit debuut is een wat tweeslachtige plaat, maar laat wel zien dat Sheeran nog ver kan komen. Naar eigen zeggen wil hij ook weer meer de hiphopkant opgaan, dus laten we hopen dat hij zich niet teveel aantrekt van tienermeisjes en hun moeders die zo van akoestische liedjes houden. Allerlei gastrolletjes op recente hiphopplaten wijzen deze kant op; hopelijk mogen vriend als Devil en Wretch32 ook op Sheerans nieuwe meedoen, want zoals iemand terecht op youtube opmerkte: “This ginger can grime”.

Ed Sheeran - +

Een mooi en rustig plaatje dat na een luisterbeurt al beklijft en niet saai begint te worden na verloop van tijd.

The A Team is het meest bekende nummer op +. De rest van het album is niet gevuld met nog meer van dit soort nummers, zo komt er ook hiphop voorbij en Ed laat zich van verschillende kanten zien.

Grade 8, Small Bump en You Need Me, I Don't Need You zijn de favorieten, mindere nummers zijn lastig te vinden.

3,5*

Absoluut een goed album. Ed Sheeran leerde ik kennen toen ik "The A team" op de radio voorbij hoorde komen en ik was meteen verkocht. Zijn stem gaat mij nooit vervelen en ben dus andere nummers van hem gaan opzoeken.

Mijn favorieten op dit album zijn: the A team, Drunk, Small bump, Lego house and Give Me Love. Bijna twee jaar na het uitkomen van dit album beluister ik ze nog regelmatig.



3,5*

Heerlijke gitaar-pop-nummers, hier en daar wat hiphop-invloeden en een fantastische (live) stem. Zeer goede debutplaat met teksten die herkenbaar zijn voor miljoenen tieners. Leuke verwijzingen naar alledaagse dingen, maar ook boodschappen die je raken. Het platgedraaide A-team is hier een prima voorbeeld van. Simpele instrumenten, een fenomenale stem en een prachtige tekst: pareltje. Ook met Lego House en This weet Sheeran je te raken, maar ook met wat meer up-tempo nummers als You Need Me, I Don't Need You en The City laat hij zien meer te zijn dan die rooie zanger met dat meisjesnummer.

Kan niet wachten op 't vervolg!

Deze rustgevende plaat heeft eenzelfde uitwerking op mij als de muziek van Ben Howard: het betreft aangename, ingetogen gitaarmuziek. Ed Sheeran is, evenals Howard, begenadigd met een fijne stem. Op dit album zijn the A-Team en Lego House de grote hits, die het album dragen. Give Me Love met de toegift is een fijne afsluiter. Leuke nummers als UNI en Grade 8 ondersteunen deze toppers, en maken het tot een aangenaam geheel. Af en toe vind ik het wat te saai en gewoontjes, daarom blijft een topscore uit. Als ik de Deluxe versie zou meetellen geef ik deze plaat 4*: Sunburn, Autumn Leaves en Gold Rush zijn heerlijke nummers die niet hadden misgestaan op de reguliere versie. Nu blijft het voorlopig bij 3,5*

Controversiële mening, maar ik vind dit oprecht een van de beste pop albums ooit. En Give Me Love hoort zeker in het rijtje Billie Jean, Hey Jude, Rocketman, etc.

The A Team is ook een meesterwerkje, al vind ik het origineel (Little Lady) beter.