Cold - Superfiction (2011)

Degelijke amerikaanse rock. Geen slechte nummers en goed gezongen. Niet meer en niet minder.

Ik mag mezelf ondertussen gerust fan van deze band noemen. Destijds het debuut gekocht en ik was gelijk onder de indruk van zanger Scooter Ward en zijn bandleden. Het album dat daarop volgde, 13 Ways to Bleed on Stage, is ijzersterk. Eén van de hoogtepunten binnen het nu metal genre. Daarna nog een tweetal niet onverdienstelijke albums uitgebracht waarbij met name hun laatste, A Different Kind of Pain, mij absoluut kon bekoren. Het titelnummer is één van de mooiste nummers die ik ken.

Ik keek dan ook reikhalzend uit naar dit vijfde album van de heren van Cold. Temeer omdat ze gesplit waren en er eigenlijk geen nieuw album meer van ze te verwachten was. Ik ben desalniettemin een beetje teleurgesteld in deze Superfiction. Het nummer Welcome2myworld was al een tijdje te beluisteren en vond ik een erg goed nummer. Helaas is de definitieve versie een stuk minder. Opener Wicked World vind ik dan wel goed, net als (hoogtepuntje..) Emily en Flight Of The Superstar. Maar er is ook veel middelmaat te bespeuren, nummers waar ze zich er te makkelijk van afmaken. Erg jammer. In dat opzicht had dit album voor mij niet gehoeven.

Leuk om na zes jaar weer iets van deze band te vernemen, al is het album niet echt heel bijzonder. Wicked World opent de plaat op sublieme wijze- dit is echt Cold op en top. What Happens Now is ook prima, maar daarna zakt de boel helaas wat in. De songs blijven de moeite waard en zijn nergens middelmatig, maar de sound is toch wat verschoven richting anonieme amerikaanse radiorock, en dat is best jammer. Cold anno 2011 klinkt hierdoor wat dertien-in-een-dozijn. Dat kan toch niet de bedoeling geweest zijn.

Wicked world tov So long june. Hij begint erg hoopvol maar eindigt erg zwak. Wel jammer.