Manowar - Hail to England (1984)

Voor mij (tot nu toe) de enige Manowar-plaat die het niveau van Battle Hymns haalt. Aan het geluid stoor ik mij niet echt, het is weliswaar wat zacht, maar de goeie nummers maken gelukkig veel goed. De zang van Eric Adams is echt super, en de riffs zijn echt heerlijk.
Mijn favoriete tracks: Blood Of My Enemies, Kill With Power, Army Of The Immortals (imo het beste nummer op deze plaat) en Bridge Of Death. Alleen jammer van de bassolo Black Arrows, hoewel het stuk op het begin wel grappig is.

4*

Het ene kippenvel-moment na het andere ervaar ik bij dit album. Wat een nummers kunnen deze mensen schrijven, dit is episch! Ik vind het album zo goed dat ik zélfs de productie prijs tegenover mijn vrienden. De beste van Manowar! 4,5.

Ik blijf me altijd verbazen wanneer mensen zeggen dat Hail To England hun favoriete album van Manowar is. Geen enkel nummer haalt het gemiddelde niveau van Into Glory Ride. Er staat hier wel veel leuks op, maar dan heb je weer de sound dat helaas toch wat luisterplezier bederft. Maar goed, dat neemt niet weg dat Blood of My Enemies, de titeltrack en Kill With Power erg leuke songs zijn. Verder is de sfeer op dit album wel goed en is Black Arrows werkelijk hilarisch. Helaas het eerste scheurtje bij Manowar. Als het hierbij gebleven was, was er niets aan de hand geweest, maar de strijd tegen posers en vervolgens het extreme poseren van de band zelf heeft ervoor gezorgd dat de band een slechte grap is geworden. Black Arrows werkt nog op de lachspieren en sluit dan vervolgens prima af met Bridge Of Death. Toch draai ik dit album weinig. Door een constanter niveau een tikje beter dan de eerste plaat.


Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Het is jammer dat de band na het glorieuze Into Glory Ride weer grijpt naar een wat simpelere sound. De teksten zijn nu echt weer standaard kut en de productie is rampzalig dof. Het klinkt allemaal een beetje als een haastklus (wikipedia zegt binnen 6 dagen opgenomen) en dat zorgt er ook voor dat Adams beduidend minder goed klinkt dan op de voorganger het geval was. Gelukkig is dit niet in alle gevallen zo, want helemaal op Bridge Of Death komt een stukje van de oude glorie weer naar voren. Openingstrack Blood Of My Enemies is in ieder geval het beste, al mag ik Hail To England ook graag horen. Each Dawn I Die heeft zijn momenten, maar valt in het niet bij een The Secret Of Steel van Into Glory Ride en Kill With Power en Army Of Immortals vind ik net te simpel. Alsnog is het materiaal ruim genoeg om me blij te maken, maar het is toch weer een stapje terug.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Hail To England
3. Battle Hymns

Ik heb Manowar altijd aan me voorbij laten gaan, vooral vanwege het malle imago van de band. Omdat ik dit album voor een prikkie mee kon nemen en ik de hoes wel erg goed vind, toch maar eens nader kennis gemaakt.

En eerlijk is eerlijk, wat ik hier hoor is bij vlagen toch wel erg goed. Vooral Blood Of My Enemies, Kill With Power en het titelnummer kunnen me erg bekoren. De smakeloze zelfbevlekking van DeMaio op Black Arrows had achterwege mogen blijven.

Ik vermoed overigens dat Quorthon bij het schrijven van Father To Son goed heeft geluisterd naar Each Dawn I Die.

Score: 74/100