Manowar - Warriors of the World (2002)

Een beetje hetzelfde probleem als de vorige cd. Enkele goede nummers, maar weer dat absoluut verschrikkelijke drumspel. Het super patriotische van de plaat stoort mij niet zo heel erg en er staan met Call To Arms, Swords In The Wind en de laatste drie snelle tracks redelijk goede tracks op. Ook het titelnummer is een lekkere (simpele) meebruller waar de heren Manowar blijkbaar patent op hebben.

Wel erg slecht (buiten het drumgeluid) is de volgorde van de nummers. De drie snelle nummers allen achteraan en van enige opbouw of spanning dus geen sprake. Ook vind ik het erg goedkoop dat er, na vier jaar wachten, zomaar eventjes twee covers opstaan (het weliswaar degelijke Nessun Dorma en An American Trilogy) die volledig uit de toon vallen. (ik had veel liever de latere single songs erop gehad...I Believe en het goede Dawn of Battle). Ook met de uitgerokken intro's The March en het korte Valhalla kan ik absoluut niets.

Wat een graf band met 4 bejaarde gaylords maar het nummer warriors of the world is echt meesterlijk

Deze CD gaat nog net. Het is wel lang wachten op de twee echt leuke nummers: Hands Of Doom en House Of Death. De CD lijkt daarme qua opbouw wel wat op Fighting The World. Deze is toch wat beter, omdat er geen oervervelende nummers op staan. Wel weer amusante hoogdravende vullertjes, maar goed, dit blijft natuurlijk wel een Manowar plaat.

als je dit vanuit het niets hoort en het je eerste kennismaking is met manowar dan zou ik ook denken, wat een bagger

ken je manowar van het eerste uur trek je echter dezelfde conclusie, tot (en met) fighting the world meesterlijk, daarna afwisselend sterk tot zeer zwak,onder het laatste valt deze plaat

Zoals bij elk album van Manowar staan er rare werkjes tussen

toch houdt dit een manowarfan er niet van weer om het album te kopen

Een ander genre dan het oude Manowarwerk maar een peachtig album met power en uitstraling

jammer van die zever stukken tussen de metal liedjes!
ik ben die hard manowar fan, maar van de cd's zoals louder than hell, toen het grootste deel van de cd nog metal was, nu zijn er altijd die stomme klassieke tussen stukjes die echt op niets slaan.

Toch wel een van de meest humoristische bands zonder humor. Ondanks alle stupide uitspattingen kan ik hier tussendoor best naar luisteren. Vooral Vallhalla en het titelnummer kan ik wel waarderen.

Goed album, beter dan het 'Gods of War' album dat hierna uit zou komen. Gitarist heeft ook wel iets, al is hij niet zo goed als die gast van het 'Triumph of Steel' album.

Goed album, De nummers hebben wel wat, De stijl die ze hebben aangehouden bij de vorige albums vond ik echt vreselijk eindelijk eens echte goeie muziek!

Héhé, geniale post - maar ik deel je mening. Manowar vind ik, hoewel nog steeds het album 'Kings Of Metal' liggen hebben, een zielig en kinderachtig hoopje Cliché Metal... En toch, zoals idd door rabbaa gezegd, is Warriors Of The World United echt wel een genietbare song...

Los van het banale imago, staan er wel meer en betere songs dan Warriors of The World op toch.
Sword In The Wind is bijvoorbeeld een fantastische heavy ballad met sterke vocalen van Eric Adams. En Hand Of Doom en House Of Death zijn heerlijke moddervette klodders heavy metal om heerlijk het gas bij in te trappen.

Other bands play, Manowar kills!

Ook ik hou niet altijd rekening met het 'kaasgehalte' hoor, wanneer ik een album opleg. Kings Of Metal staat nog steeds op 3 sterren; hoewel ik de teksten e.d. behoorlijk vervelend vind, kan ik nog altijd genieten van meerdere nummers. En ook hier staan er enkele leuke delen op, maar de plaat boeit me te weinig om nog eens op te leggen (ik stem enkel na meerdere luisterbeurten).
Waarschijnlijk zou ik Kings Of Metal ook geen verdere kansen geven, zou ik hem nu - en niet in het jaar 2008 - beluisteren...


Kijk, dat bedoel ik nou:

Ik heb nou eenmaal een zwak voor de muziek van deze gasten. De rest kan me gestolen worden. De vele one liners zorgen echter voor een glimlach op mijn gezicht. Daarnaast heb ik er goede herinneringen aan.

Die oneliners zijn inderdaad leuk, jammer dat ze het zelf behoorlijk serieus nemen. En toch: de muziek heeft inderdaad z'n charme (meer dan één - WOTWU blijft prachtig) en wanneer je er mooie herinneringen aan hebt, kan ik je 4* zeker vatten

Warriors Of The World is echt een briljant nummer

tiet voor het betere (vroegere )werk denk ik dan, maar het was natuurlijk een grapje

Had eigenlijk alleen het oudere werk van Manowar en bewaarde met name aan Hail to England hele goede herinneringen, maar ik ben van Warriors of the World eigenlijk weer zeer onder de indruk!! Geweldige songs. Klets er al geweldig in met Call to arms, gewoon een hele lekkere degelijk Manowar song. The Fight for Freedom begint verraderlijk rustig maar knalt er dan heerlijk in met een sterk refrein. En dan de commentaren op de twee covers... Nessu Dorma laat vooral volgens mij horen wat een GEWELDIGE zanger Eric Adams is. Wat een strot!!! Ik ga niet alle nummers verder doorspitten maar wil twee uitzonderingen maken. Als eerste het titelnummer. Wat een geweldige stamper!! Wat een heerlijke rif en wat een stadionsong is dat geworden!! Als je dan nog geen community gevoel krijg wanneer dan wel Dan als laatste de ultieme ballad! Sword in the wind... Ik geef toe I am a sucker voor alles wat Vikingen en Germaanse en Noorse mythologie aangaat, maar wat is dit een prachtig nummer geworden, met een tekst die als een film voorbij trekt. Als je dan nog niet naar Valhalla wil, wanneer dan wel? Manowar schrijft al jaren de soundtracks voor films als Conan the Barbarian en enig ander Fantasy epos en doet dat mijn inziens geweldig. Prachtplaat!!!

Dacht een leuke CD op de kop getikt te hebben, ben ik min of meer naar een mislukt metalbandje aan het luisteren.
Na het nummer warriors of the world op You Tube te hebben bekeken, heb ik toch maar besloten de CD aan een collega te geven.
Het kon mijn totaal niet boeien, veel te veel gemaakt en een uitstraling die me aan Iron Maiden deed denken.
Ik zal geen sterren geven omdat daarmee het gemiddelde behoorlijk naar beneden gehaald wordt.
Ik ga toch maar voor het meer "Papa Roach" en "Epica".

#12 Kill with Power staat er bij mij niet op. Eigenlijk moet je de Gold Edition hebben met I Believe en Dawn of the Battle. Hand of Doom en House of death zijn m'n favorieten. Blijf een zwak voor hun muziek houden. An American Trilogy vind ik overigens minder geslaagd, en Nessun Dorma hoeft van mij niet zo nodig. Maar over het algemeen een beter album dan de twee voorgangers en wat ze hierna gemaakt hebben.

Is dat een opnieuw opgenomen track? Want die hoort er inderdaad niet op. Ik hoef het ook niet eens te horen, denk ik.

Dawn Of Battle had natuurlijk op het reguliere album moeten staan. Beter krijg je Manowar niet. I Believe vind ik wat meer discutabel van aard. Overigens vind ik Warriors Of The World nog altijd de moeite waard. An American Trilogy hoeft voor mij ook niet, maar voor de rest staan er geen missers op. Nessun Dorma vind ik eigenlijk wel goed passen bij Manowar. Eric Adams droeg het op aan zijn overleden moeder, en met die overdreven Italiaanse emotie weet hij best wel raad.

Ik heb op Discogs iets gevonden over Warriors of the World + Kill with Power, dat is de Japanse uitgave. Nu nog zien of het op Youtube staat. Verder is er bijvoorbeeld nog de DVD Warriors of the World United, die een bonus-CD heeft met o.a. Kill with Power en Nessun Dorma live. Mischien dat het daar van afkomt, want een heropname is niet nodig, dat heeft Battle Hymns MMXI wel bewezen.

Glory Hallelluja en Nessun Dorma. Op een plaat van de zelfverklaarde echtste metalmuzikanten ooit. Gekker moet het niet worden. Toch past dit wel bij Manowar. Want achter hun groteske stoerdoenerij zit altijd een bijzonder sentimentele basis.

Toch weer een album dat redelijk ok is. Na de bagger die sinds Kings of Metal verscheen, had ik de hoop op een goede plaat wel verloren. Zeker omdat ik de laatste twee ook nog wel enigszins ken. Warriors Of The World laat in elk geval weer wat vuur horen. Aardig wat nummers vlammen redelijk. Echt slechte songs zijn er weinig. An American Trilogy is afgrijselijk en The March is weer zo'n compleet overbodige instrumental. De titeltrack en de laatste songs zijn op zich leuk om te horen, maar dan krijg ik toch weer heel erg het gevoel het allemaal toch eerder gehoord te hebben. Dat komt vooral door de teksten die nauwelijks anders zijn en de riffs zijn gewoon hergebruikt van betere albums. Toch een compliment voor Nessun Dorma. Een mooie opera die hier prima gebracht wordt. Het redt het alleen niet bij de versies van de Italiaanse meesters. Dit is een album waar prima naar te luisteren valt. Het verveelt of irriteert niet, maar eigenlijk is het ook wel wat overbodig.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Louder Than Hell
8. Fighting The World
9. Triumph Of Steel

Er stonden hier al vier sterren en deze blijven staan. Het album heeft problemen (drumsound/partijen en teksten), maar het is veel geïnspireerder dan de twee albums hiervoor en ook afwisselender. De twee covers vind ik eigenlijk prachtig gezongen en uitgevoerd, terwijl de hardere tracks als Call To Arms, Hand Of Doom en House Of Death weer lekker rossen. De titeltrack blijft een guilty pleasure en het aan Virgin Steele herinnerende Swords In The Wind is ook erg mooi. Cliché en bij vlagen erg gemakzuchtig geschreven, maar als het goed is, dan is het ook echt goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Warriors Of The World
6. Battle Hymns
7. Fighting The World
8. The Triumph Of Steel
9. Louder Than Hell