Manowar - Warriors of the World (2002)

Had eigenlijk alleen het oudere werk van Manowar en bewaarde met name aan Hail to England hele goede herinneringen, maar ik ben van Warriors of the World eigenlijk weer zeer onder de indruk!! Geweldige songs. Klets er al geweldig in met Call to arms, gewoon een hele lekkere degelijk Manowar song. The Fight for Freedom begint verraderlijk rustig maar knalt er dan heerlijk in met een sterk refrein. En dan de commentaren op de twee covers... Nessu Dorma laat vooral volgens mij horen wat een GEWELDIGE zanger Eric Adams is. Wat een strot!!! Ik ga niet alle nummers verder doorspitten maar wil twee uitzonderingen maken. Als eerste het titelnummer. Wat een geweldige stamper!! Wat een heerlijke rif en wat een stadionsong is dat geworden!! Als je dan nog geen community gevoel krijg wanneer dan wel Dan als laatste de ultieme ballad! Sword in the wind... Ik geef toe I am a sucker voor alles wat Vikingen en Germaanse en Noorse mythologie aangaat, maar wat is dit een prachtig nummer geworden, met een tekst die als een film voorbij trekt. Als je dan nog niet naar Valhalla wil, wanneer dan wel? Manowar schrijft al jaren de soundtracks voor films als Conan the Barbarian en enig ander Fantasy epos en doet dat mijn inziens geweldig. Prachtplaat!!!

Toch weer een album dat redelijk ok is. Na de bagger die sinds Kings of Metal verscheen, had ik de hoop op een goede plaat wel verloren. Zeker omdat ik de laatste twee ook nog wel enigszins ken. Warriors Of The World laat in elk geval weer wat vuur horen. Aardig wat nummers vlammen redelijk. Echt slechte songs zijn er weinig. An American Trilogy is afgrijselijk en The March is weer zo'n compleet overbodige instrumental. De titeltrack en de laatste songs zijn op zich leuk om te horen, maar dan krijg ik toch weer heel erg het gevoel het allemaal toch eerder gehoord te hebben. Dat komt vooral door de teksten die nauwelijks anders zijn en de riffs zijn gewoon hergebruikt van betere albums. Toch een compliment voor Nessun Dorma. Een mooie opera die hier prima gebracht wordt. Het redt het alleen niet bij de versies van de Italiaanse meesters. Dit is een album waar prima naar te luisteren valt. Het verveelt of irriteert niet, maar eigenlijk is het ook wel wat overbodig.

Tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Battle Hymns
6. Warriors Of The World
7. Louder Than Hell
8. Fighting The World
9. Triumph Of Steel

Er stonden hier al vier sterren en deze blijven staan. Het album heeft problemen (drumsound/partijen en teksten), maar het is veel geïnspireerder dan de twee albums hiervoor en ook afwisselender. De twee covers vind ik eigenlijk prachtig gezongen en uitgevoerd, terwijl de hardere tracks als Call To Arms, Hand Of Doom en House Of Death weer lekker rossen. De titeltrack blijft een guilty pleasure en het aan Virgin Steele herinnerende Swords In The Wind is ook erg mooi. Cliché en bij vlagen erg gemakzuchtig geschreven, maar als het goed is, dan is het ook echt goed.

Voorlopige tussenstand:
1. Into Glory Ride
2. Sign Of The Hammer
3. Kings Of Metal
4. Hail To England
5. Warriors Of The World
6. Battle Hymns
7. Fighting The World
8. The Triumph Of Steel
9. Louder Than Hell