David Guetta - Nothing but the Beat (2011)

Kwaliteit? Nergens. Kwantiteit? Succes..

Als producer kan ik kwaad worden als ik dit luister. Aan de andere kant, #1 op de DJ MAG lijst zegt genoeg. Deze populaire wanklanken, bestaande uit simpele presets, standaard lijnen met een bekende zanger/zangeres, schreeuwt om 'dronken' 14 jarige op een verjaardagsfeestje. Ik? Ik huil, klaag en ben jaloers. Want hoe kan zoiets zo simpel zijn, zo inspiratieloos en zo gemakzuchtig... dat het aanslaat? It's beyond me.

David Guetta is geen liefhebber, hij is een moderne artiest (een merk).

Commercieel album dat ik niet meer dan 3* kan geven. Ik luister wel graag naar dit soort muziek, en er staan zeker een aantal zeer goede tracks op, maar er staat ook een hoop troep op. Without You is mijn favoriet, een mooi nummer. Ook Titanium is natuurlijk zeer aardig, met knappe vocals van Sia. Een nummer als I Just Wanna F* is dan weer verschrikkelijk, en dat stoort dan toch weer wel. Het eerste gedeelte van de plaat kent met uitzondering van Titanium en Without You dan ook geen echt goede nummers. Het instrumentale gedeelte van de plaat, dat volgt, vind ik een gemiste kans. Sunshine is goed, maar de rest is het allemaal net niet, en Toy Story is zelfs uitermate irritant.
Wisselend dus, en geen echt goed album. Het luistert wel lekker weg, en scoort daarom een voldoende. 3*

Ietwat lange plaat, wat overbodige nummers maar bomvol goede tracks en een flinke laag sentiment. Ik kan elke track van Guetta ondertussen wel dromen denk ik. Halfje erbij, omdat het kan!