Jens Lekman - An Argument with Myself (2011)

We hebben een tijdje niet veel meer gehoord van Jens Lekman (zijn laatste album is al weer vier jaar oud).
Even was ik bang dat we niets meer van hem zouden horen maar gelukkig is er nu een EP verschenen die laat horen dat de sympathieke Zweed het nog niet verleerd is.

Ik heb hem een keer live gezien en het plezier spatte er af, zelfs zo erg dat hij na afloop gewoon aan de zijkant van het podium een soort privé optreden gaf voor de achtergeblevenen en zelfs daarna ging hij gewoon door op straat.

Dat spelplezier is ook weer terug te horen op deze EP: je zou er bijna door vergeten dat we nauwelijks een zomer hebben gehad want zomers klinkt het!
Trompetjes, violen en de zoetgevooisde stem van Lekman in vrolijke popliedjes met een bite. Het lijkt of hij er zijn hand niet voor om draait.

Hopelijk volgt er snel een volwaardig album want ik ben er helemaal klaar voor. Ik wil namelijk nog wel even nazomeren in deze veel te vroeg begonnen herfst. Laat Lekman dan maar het zonnetje in huis zijn.

Wat een heerlijke lyrics zeg! Vooral in An Argument with Myself. En de muziek is ook zo onschuldig.

hij doet het weer

Nu op de luisterpaal (en luisterend...)

Wat een ge-wel-di-ge teksten weer. Bitterzoet en toch enorm slim. Ik word hier wederom enorm vrolijk van, kan niet wachten tot Jens Lekman een nieuwe plaat gaat maken.

Cosign eigenlijk alle comments hierboven. Ook ben erg blij met dit nieuwe werkje. Lekman blijft een authentieke, uber charmante singer-songwriter-writer. Op Spotify staat de EP trouwens in betere audio kwaliteit, maar eigenlijk past die enigszins doffe mastering wel bij de Lekman sound. Of zijn mijn boxen het aan het begeven? Kan ook.

Nee hoor, kwaliteit op de luisterpaal is altijd minder. Op Spotify (heb wel betaalaccount) klinkt dit ook vanuit mijn boxen een stuk beter.

Vulture Exclusive: Stream Jens Lekman’s An Argument With Myself -- Vulture - nymag.com voor de mensen zonder spotify.

Mooie EP is dit. Het titelnummer had ik al eerder gehoord, en zette me ertoe aan de overige nummers ook te proberen. En daar heb ik geen spijt van.

Ik ben niet erg enthousiast over deze EP. De platen van Lekman kan ik wel waarderen, maar mijn cijfers gaan vaak naar beneden omdat ik vind dat er veel filler op te vinden is. Toch bleven die pogingen overeind omdat er altijd goede nummers op te vinden waren - van Black Cab tot Friday Night at the Drive-In Bingo.

Opvallend genoeg staan op deze EP vijf songs die precies tot die categorie behoren die ik, als het albumtracks waren geweest, zou hebben aangemerkt als filler. De muziek vind ik behoorlijk ongeïnspireerd. Geen bitterzoete strijkers maar de flauwe faux-reggae op So This Guy at My Office. Tekstueel zit het zoals altijd wel goed in elkaar, hoewel hier het nummer Waiting for Kirsten het enige noemenswaardige is in het oeuvre van Lekman. De rest steekt hier maar bleekjes bij af.

Al met al ga ik wachten op de nieuwe plaat en hopen dat er weer meer werkelijke briljante nummers te horen zijn, zoals ik weet dat Lekman ze wel maken kan.

Na herhaaldelijke beluistering ga ik het toch wel steeds leuker vinden. Begon op een krappe 3,5*, maar als het album ook deze kant uit gaat wordt dat jaarlijstjesmateriaal. Bitterzoet is wel een treffende omschrijving, prachtig hoe mooi ironisch Jens zijn liedjes vertolkt, zo'n 'faux-reggae'-ritme versterkt dat eigenlijk alleen maar.

Saai en vormloos dat komt er bij mij op, bij het beluisteren van Jens Lekman. Houd het ergens midden tussen Milow en Jack Johnson. Met moeite die 17 en nog wat sec. uitgezeten, weet ik dat ook weer....een album van hem kan ik met een gerust hart overslaan.

Het gros van de platen die ik in deze periode van het jaar beluister, zijn herfstplaten. Dat is ook logisch, het is herfst. Maar vorige week had ik het er nog over met m'n leerkracht Engels, dat we toch nog te maken konden hebben met een zogenaamde "indian summer". Jens Lekman mag je misschien wel de indian summer in mijn herfst 2011 noemen.

Je kan het saai noemen, maar mij klinkt het gewoon lekker zomers in de oren, veel spelplezier. Hoogstaand is het allemaal niet (al zijn de teksten wel de moeite); gewoon zomerse popliedjes, die bij de meeste mensen wel een glimlach op het gezicht kunnen toveren. Het titelnummer is daar het beste voorbeeld van; op zo'n track kan ik niet stilzitten, werkt bijzonder aanstekelijk.

'Waiting for Kirsten' is vooral interessant dankzij de lyrics. Het is wel duidelijk dat de man goeie teksten weet te schrijven. Erg vermakelijk. Even swingend als de openingstrack wordt het trouwens nergens meer, maar het is toch allemaal net interessant genoeg om me te doen uitkijken naar een eventuele langspeler. 'New Directions' lijkt nog even in de buurt te komen, met die mooie trompetintro, maar jammer genoeg gaat het nummer niet helemaal verder in die richting. Erg jammer, want die intro is echt prachtig, en doet me vaag denken aan 'For No One' van The Beatles, voor het moment mijn favoriete track van dat niet onaardige viertal uit Liverpool.

De afsluiter is heerlijk relaxed, waardoor opener en afsluiter mijn favorieten zijn op deze EP. 3 sterren.

Uitstekend EP'tje met vooral het titelnummer als uitschieter. Fantastische teksten kan deze man ook schrijven, het verbloemt hier in ieder geval dat het muzikaal wat minder is dan op de laatste langspeler.