Jens Lekman - An Argument with Myself (2011)

We hebben een tijdje niet veel meer gehoord van Jens Lekman (zijn laatste album is al weer vier jaar oud).
Even was ik bang dat we niets meer van hem zouden horen maar gelukkig is er nu een EP verschenen die laat horen dat de sympathieke Zweed het nog niet verleerd is.

Ik heb hem een keer live gezien en het plezier spatte er af, zelfs zo erg dat hij na afloop gewoon aan de zijkant van het podium een soort privé optreden gaf voor de achtergeblevenen en zelfs daarna ging hij gewoon door op straat.

Dat spelplezier is ook weer terug te horen op deze EP: je zou er bijna door vergeten dat we nauwelijks een zomer hebben gehad want zomers klinkt het!
Trompetjes, violen en de zoetgevooisde stem van Lekman in vrolijke popliedjes met een bite. Het lijkt of hij er zijn hand niet voor om draait.

Hopelijk volgt er snel een volwaardig album want ik ben er helemaal klaar voor. Ik wil namelijk nog wel even nazomeren in deze veel te vroeg begonnen herfst. Laat Lekman dan maar het zonnetje in huis zijn.

Het gros van de platen die ik in deze periode van het jaar beluister, zijn herfstplaten. Dat is ook logisch, het is herfst. Maar vorige week had ik het er nog over met m'n leerkracht Engels, dat we toch nog te maken konden hebben met een zogenaamde "indian summer". Jens Lekman mag je misschien wel de indian summer in mijn herfst 2011 noemen.

Je kan het saai noemen, maar mij klinkt het gewoon lekker zomers in de oren, veel spelplezier. Hoogstaand is het allemaal niet (al zijn de teksten wel de moeite); gewoon zomerse popliedjes, die bij de meeste mensen wel een glimlach op het gezicht kunnen toveren. Het titelnummer is daar het beste voorbeeld van; op zo'n track kan ik niet stilzitten, werkt bijzonder aanstekelijk.

'Waiting for Kirsten' is vooral interessant dankzij de lyrics. Het is wel duidelijk dat de man goeie teksten weet te schrijven. Erg vermakelijk. Even swingend als de openingstrack wordt het trouwens nergens meer, maar het is toch allemaal net interessant genoeg om me te doen uitkijken naar een eventuele langspeler. 'New Directions' lijkt nog even in de buurt te komen, met die mooie trompetintro, maar jammer genoeg gaat het nummer niet helemaal verder in die richting. Erg jammer, want die intro is echt prachtig, en doet me vaag denken aan 'For No One' van The Beatles, voor het moment mijn favoriete track van dat niet onaardige viertal uit Liverpool.

De afsluiter is heerlijk relaxed, waardoor opener en afsluiter mijn favorieten zijn op deze EP. 3 sterren.